Uzasadnienie
Skarżący M. D., zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na urzędowym formularzu PPF, z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Jego miesięczny dochód wynosi 530 zł z tytułu zasiłku stałego MOPS. Jako zobowiązania i stałe wydatki skarżący wskazał opłatę za wynajęcie pokoju 400 zł, koszty leczenia – 300 zł, ubezpieczenie 70 zł. Skarżący ponadto oświadczył, że posiada zadłużenie alimentacyjne.
Do wniosku skarżący załączył decyzję z MOPS o ustaleniu od 1 lipca 2017 r. wysokości zasiłku stałego na kwotę 534 zł miesięcznie oraz kartę informacyjną ze szpitala psychiatrycznego potwierdzającą problemy zdrowotne skarżącego i konieczność leczenia.
Jednocześnie skarżący wniósł o ustanowienie jako pełnomocnika adwokata D. M., z uwagi na fakt, że pełnomocnik ta jest zaznajomiona z materiałem dotyczącym sprawy (adw. D. M. została ustanowiona pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego w poprzednio toczącym się postępowaniu).
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Odnośnie do wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. "e" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), strona skarżąca nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zwolnienie dokonane na mocy niniejszego przepisu oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia opłat sądowych.
W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie M. D. korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie jego wniosku w tym przedmiocie stało się zbędne. W takiej sytuacji postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych należało umorzyć na podstawie przepisu art. 249a § 1 p.p.s.a. stanowiącym, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący domaga się również ustanowienia na jego rzecz adwokata. Zgodnie z art. 262 p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy mają odpowiednie zastosowanie dla stron korzystających z ustawowego zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować np. tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie referendarza sądowego, w niniejszej sprawie M. D. wykazał, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Nie jest on bowiem w stanie ponieść we własnym zakresie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym. Sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego jest trudna. Jest on osobą samotną. Utrzymuje się jedynie z zasiłku z pomocy społecznej w kwocie 530 zł. Wnioskodawca nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi, które mogłyby zostać spieniężone.
Z tego względu, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. "e" oraz art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.