Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K., działając na podstawie art. 38 ust. 2 oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 2 oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] maja 2010 r. wydał decyzję nr [...] w sprawie przymusowego wykwaterowania M. W., R. W., M. W. i P. W. z lokalu mieszkalnego położonego w N. [...].
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m. in., iż przedmiotowy lokal został przydzielony M. W., który obecnie jest emerytem wojskowym. Zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w stosunku do osób nie będących żołnierzami służby stałej, które nie uiszczają pełnych opłat za używanie lokalu lub pełnych opłat pośrednich z tytułu zajmowanego lokalu mieszkalnego przez łączny okres dłuższy niż trzy miesiące, dyrektor oddziału regionalnego Agencji zarządza przymusowe wykwaterowanie z lokalu mieszkalnego. Dokonuje tego organ egzekucyjny na wniosek dyrektora oddziału regionalnego Agencji, w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968). W związku z bezspornym faktem o zadłużeniu przedmiotowego lokalu, należało wydać decyzję o przymusowym wykwaterowaniu z tego lokalu mieszkalnego osób w nim zamieszkujących.
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po rozpatrzeniu odwołania M. W., działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 Kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143) w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i uwzględnienia odwołania i uznał, że przymusowe wykwaterowanie jest zasadne.
Decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze przedstawił on swoją sytuację rodzinną, wyjaśnił okoliczności związane z powstałym zadłużeniem przedmiotowego lokalu mieszkalnego i podał, iż zadłużenie zostało w pełni spłacone. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.
Z akt sprawy wynika, że Dowódca [...] decyzją nr [...] przydzielił skarżącemu osobną kwaterę stałą położoną w miejscowości N. [...]. Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej kwatery uwzględniono następujących członków rodziny osoby uprawnionej: W. R. – żona, W. M. – córka i W. P. – syn.
Do wyżej wymienionych osób Dyrektor Oddziału Regionalnego w K., na powyżej określony adres skierował pismo z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], w którym poinformował, iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przymusowego wykwaterowania. Organ poinformował również, że zgodnie z art. 10 Kpa strona ma prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania.
Według art. 28 Kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z przepisu tego wynika szczególna pozycja procesowa i związana z tym ochrona procesowa. Pominięcie strony w postępowaniu administracyjnym uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.
Skarżący w piśmie z dnia [...] września 2009 r. adresowanym do Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. poinformował organ, że R. W. opuściła przedzieloną osobną kwaterę stałą.
Pomimo posiadanej wiedzy, że nie przebywa ona w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, organ kierował do niej pisma, w tym decyzję z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] o przymusowym wykwaterowaniu z lokalu mieszkalnego, na dres tego lokalu.
Z uzasadnienia powyżej określonej decyzji wynika, że organ przyjął, iż doszło do doręczenia "zastępczego", o którym mowa w art. 44 Kpa.
Przewidziane w art. 43 i 44 Kpa zastępcze formy doręczenia pism tworzą domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może zostać wzruszone, gdy adresat udowodni, że pomimo zastosowania zastępczej formy doręczenia, pismo do niego nie dotarło z przyczyn od niego niezależnych. Obalenie domniemania o doręczeniu pisma skutkuje tym, że strona nabywa prawo do przywrócenia terminu do dokonania przewidzianej prawem czynności procesowej.
Zdaniem Sądu, w przypadku R. W. organ w sposób nieuprawniony zastosował instytucję procesową jaką jest doręczenie zastępcze, a tym samym doszło do naruszenia art. 10 § 1 Kpa. Organ został bowiem poinformowany pismem skarżącego, iż R. W. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Organ odwoławczy również naruszył powyżej określony przepis, jak również art. 138 § 1 Kpa, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji.
Rozpoznając ponownie sprawę, organy zobowiązane są do usunięcia powyższych uchybień. Organy powinny również rozważyć okoliczność, czy spłacenie przez skarżącego zadłużenia lokalu mieszkalnego, co prawda po wydaniu decyzji, powinno skutkować wydaniem decyzji o przymusowym wykwaterowaniu w zaistniałej sytuacji rodzinnej.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 pkt 1 lit. b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.