Uzasadnienie
M. B. w skardze na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...], w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu, wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzupełnieniu wniosku złożyła urzędowy formularz PPF, a następnie pismo z dnia 4 listopada 2016 r. wraz z kserokopiami dokumentów wskazujących na wysokość ponoszonych opłat związanych z utrzymaniem mieszkania oraz pismo z dnia 15 listopada 2016 r. wraz z zaświadczeniem o wysokości średniego wynagrodzenia brutto i netto.
Podała, że pozostaje sama w gospodarstwie domowym. Wskazała, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 4.600 zł netto. Oświadczyła, że do stałych kosztów utrzymania jej gospodarstwa domowego należą opłaty czynszowe - 500 zł, opłaty za media i telefony - 700 zł, koszty komunikacji oraz dojazdu do pracy - 1.100 zł, koszty bieżącego utrzymania mieszkania, remonty - 700 zł, koszty leczenia, lekarstw, rehabilitacji - 700 zł. Podniosła, że na codzienne utrzymanie pozostaje jej 800 zł.
Nadto oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Stosownie do art. 245 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko zwolnienie od kosztów sądowych. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i winno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona rzeczywiście nie posiada środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący.
Instytucja prawa pomocy jest zatem wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Dlatego też pomoc państwa, wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają, tj. do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych.
Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiedzialny za zasadność i legalność ich wydatkowania, ma obowiązek zbadania, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz nadesłanych dokumentów, skarżąca posiada stałe dochody w wysokości 6.500 zł brutto - 4.600 zł netto miesięcznie. Stałe podstawowe koszty utrzymania (czynsz, media, jedzenie), a także wydatki związane z leczeniem i rehabilitacją, nie wyczerpują całego miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego strony.
Na obecnym etapie postępowania skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 300 zł.
Powyższe okoliczności pozwalają na stwierdzenie, że wnioskodawczyni nie wykazała w niniejszej sprawie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku w podstawowych kosztach swojego utrzymania.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.