Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w W., na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), w dniu [...] lipca 2013 r. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił R.L. wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatków o charakterze stałym na dzień 1 czerwca 1994 r. – na stanowisku [...] w J. Organ w uzasadnieniu postanowienia podał, że zaświadczenie żądanej treści nie może zostać wydane, gdyż organ nie posiada ewidencji, rejestrów ani innych danych umożliwiających jego wydanie. Wydanie żądanego zaświadczenia wymagałoby ustalenia wysokości przypuszczalnego uposażenia funkcjonariusza na danym stanowisku. Tego w przypadku wnioskodawcy nie można uczynić, gdyż nie pełni on służby.
W przedmiotowej sprawie nie jest możliwe potwierdzenie faktów, które nie nastąpiły, a tym samym nie jest możliwe wydanie zaświadczenia żądanej treści.
Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa, po rozpatrzeniu zażalenia oraz w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 12/14, w dniu [...] sierpnia 2014 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia podał, że R.L. w dniu 16 lipca 2013 r. wniósł zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji wraz z wnioskiem o stwierdzenie jego nieważności, który został przekazany do Komendanta Głównego Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powyżej określonym wyrokiem zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] lipca 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyroku wraz z aktami administracyjnymi.
Rozpatrując zażalenie, organ odwoławczy w pełni podziela stanowisko organu pierwszej instancji o braku możliwości wydania zaświadczenia o żądanej treści z podanych przez ten organ przyczyn.
R.L. od ponad 25 lat nie pełni służby w Policji, co uniemożliwia wydania zaświadczenia o hipotetycznej wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami na dzień 1 czerwca 1994 r. na stanowisku [...] w J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej powyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Kluczowym dla rozpoznania niniejszej sprawy jest ustalenie, czy podjęte przez organ postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia żądanej treści jest zasadne.
Istotną na gruncie niniejszej sprawy jest regulacja zawarta w Kpa w Dziale VII – Wydawanie zaświadczeń, określona w art. 217-219 Kpa.
Zgodnie z art. 217 Kpa, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
- 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;
- 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Zgodnie z art. 218 § 1 Kpa, w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Natomiast art. 219 Kpa stanowi, że odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Z powyższej przytoczonych przepisów wynika, że postępowanie o wydanie zaświadczenia może zakończyć się w trojaki sposób: 1) poprzez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana;
- 2) poprzez odmowę wydania zaświadczenia w ogóle (np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania lub braku interesu prawnego wnioskodawcy);
- 3) poprzez odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o jego wydanie. Dwa z ostatnich rodzajów rozstrzygnięć podejmowane są, zgodnie z art. 219 Kpa, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, w odróżnieniu od pierwszego ze wskazanych rozstrzygnięć, które jest czynnością faktyczną, mającą charakter dokumentu urzędowego.
Skarżący domagał się wydania przez organ zaświadczenia w trybie art. 217 § 2 Kpa. Taki obowiązek organu występuje tylko wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, które wynikają z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w posiadaniu danego organu. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia niedopuszczalne jest dokonywanie jakichkolwiek ocen, w tym ocen prawnych odnośnie informacji, będących w dyspozycji organu. Postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia ma charakter formalny, kończy postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem o wydanie zaświadczenia określonej treści, którego organ nie może wydać ze względu na niemożność potwierdzenia określonego stanu faktycznego, którego żąda wnioskodawca, a który nie wynika z materiału dowodowego będącego w dyspozycji organu.
Należy zgodzić się z Komendantem Głównym Policji, że podstawową zasadą przy wydawaniu zaświadczeń jest odmowa jego wydania, jeżeli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna i nie polega na prostym przeniesieniu danych znajdujących się w posiadanych przez organ rejestrach, ewidencji i innych zbiorach do treści zaświadczenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 421/12, Lex nr 1224051).
Organ, prowadząc postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, był zobowiązany do przeprowadzenia przed wydaniem zaświadczenia, w koniecznym zakresie, postępowania wyjaśniającego w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego, którego potwierdzenia zaświadczeniem domagał się skarżący.
Powyższe, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ uczynił i prawidłowo wskazał, że przedmiotem postępowania w sprawie wydania zaświadczenia nie może być dokonywanie hipotetycznych ustaleń, lecz zebranie (odszukanie) materiału potwierdzającego określone fakty lub stan prawny.
Pomimo prawidłowego rozstrzygnięcia, organ nie ustrzegł się jednak pewnego uchybienia, a mianowicie zarówno uzasadnienie postanowienia organu pierwszej instancji, jak również uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełniają warunków określonych w art. 107 § 3 Kpa. Jednakże, w ocenie Sądu, to uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Rozumiejąc uwarunkowania związane z liczbą postępowań prowadzonych przez organ, zainicjowanych przez skarżącego, to okoliczność ta nie zwalnia organu z obowiązku przestrzegania zasad postępowania, a w szczególności zasady określonej w art. 11 Kpa (Zasada przekonywania).
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.