Uzasadnienie
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie odmowy ustalenia R. B. wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat.
W uzasadnieniu organ wskazał następujący stan faktyczny w sprawie. [...] R. B. złożył w dniu 23 grudnia 2008 r. w Wydziale [...] KSP wniosek o zaliczenie do wysługi lat oraz ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu zmiany wysługi lat, załączając zaświadczenie Dyrektora [...] w W. z dnia [...] października 2008 r., w którym potwierdzono, iż R. B. w okresie od dnia 1 września 1989 r. do dnia 28 kwietnia 1994 r. był uczniem Technikum Elektrycznego na podbudowie szkoły podstawowej w zawodzie elektryk o specjalności [...] oraz zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w W., w którym została zawarta informacja, iż Zespół Szkół Elektrycznych nr [...], ul. [...] w W. składał deklaracje bezimienne i wszelkich informacji o zatrudnieniu winien udzielić pracodawca.
Natomiast w aktach osobowych policjanta znajduje się notatka, iż został on zobowiązany przez Wydział [...] KSP do przedłożenia świadectwa pracy potwierdzającego zatrudnienie w charakterze ucznia praktycznej nauki zawodu lub umowy o pracę zawartej z dyrektorem szkoły, jako podmiotem przyjmującym uczniów na praktyczną naukę zawodu. Policjant odmówił dostarczenia powyższych dokumentów, ponadto oświadczył, iż Dyrektor [...] w W. odmówił mu wydania dokumentu potwierdzającego zatrudnienie w charakterze ucznia, ani umowy zawartej przez dyrektora szkoły z podmiotami zlecającymi pracę.
Biorąc powyższe pod uwagę Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 3, § 4 ust. 1 i § 5 ust. 1-5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), w dniu [...] marca 2009 r. wydał rozkaz personalny nr [...], w którym ustalił R. B. wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień [...] listopada 1996 r., w wysokości 0%. W uzasadnieniu wskazał iż z uwagi na brak świadectwa pracy potwierdzającego zatrudnienie w charakterze ucznia praktycznej nauki zawodu, nie ma podstaw do zaliczenia do wysługi lat wskazanego przez policjanta okresu od 1 września 1989 r. do 28 czerwca 1994 r. Natomiast na postawie posiadanych dokumentów ustalono, że na dzień przyjęcia do służby w Policji należało zaliczyć policjantowi 1 rok, 7 miesięcy i 27 dni oraz ustalić wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 0%.
W wyniku rozpoznania odwołania R. B. od powyższego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji w dniu [...] czerwca 2009 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał m.in., że zainteresowany nie dostarczył do kadr dokumentów, potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat, a przedłożone przez niego zaświadczenia nie dają podstaw do uwzględnienia żądanych okresów do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Z tego względu Komendant Główny Policji uznał, że organ I instancji działał na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi R. B. na powyższy rozkaz personalny, wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1378/09 uchylił zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż organ wydał rozkaz personalny, którym zmienił (ustalił) okres wysługi lat, gdy tymczasem powinien wydać decyzję o zaliczeniu lub odmowie zaliczenia do wysługi lat okresów wskazanych przez skarżącego. Wskazał, iż organ ponownie rozpoznając sprawę, zobowiązany jest ocenić, czy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego i w świetle obowiązujących przepisów istnieje możliwość ponownego ustalenia wysługi lat skarżącego.
Biorąc pod uwagę powyższe wytyczne Sądu Komendant [...] Policji w dniu [...] lipca 2010 r. rozkazem personalnym nr [...] odmówił R. B. ustalenia wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień [...] listopada 1996 r.
Po rozpoznaniu odwołania R. B. od powyższego rozkazu Komendant Główny Policji w rozkazie personalnym z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymującym w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazał, iż policjant nie dostarczył dokumentów potwierdzających zaliczenie żądanych przez niego okresów do wysługi lat. Przedstawione zaświadczenia stanowią natomiast potwierdzenie jedynie tego, iż w przedmiotowym okresie był on uczniem Technikum Elektrycznego, w okresie nauki odbył zajęcia praktycznej nauki zawodu, a także tego, że Zespół Szkół [...] nr [...] składał w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych bezimienne deklaracje ubezpieczeniowe.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie, w której wniósł on o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie jej w całości. Zarzucił organowi obrazę art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z § 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu, poprzez błędną wykładnię zawężającą cytowanych norm rozporządzenia prowadzących do subsumcji, że organizowanie praktycznej nauki zawodu w warsztatach szkolnych nie daje podstaw uznania skarżącemu ustalenia wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga R. B. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należy wskazać, iż Komendant Główny Policji wykonał wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1378/09, w których Sąd wskazując, iż zmiana (ustalenie) okresu wysługi lat może nastąpić tylko w trybie nadzwyczajnym kpa, natomiast w przypadku złożenia wniosku w trybie zwykłym kpa, organ powinien wydać decyzję o zaliczeniu lub odmowie zaliczenia do wysługi lat okresów wskazanych przez skarżącego, polecił, by organy ponownie rozpoznały sprawę i oceniły, czy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego i w świetle obowiązujących przepisów istnieje możliwość ponownego ustalenia wysługi lat skarżącego. Stąd też organy, dokonując takiej analizy, co zostało przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji I i II instancji i wydając rozkaz odmawiający ustalenia wzrostu uposażenia, wykonały obowiązek wynikający z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Odnosząc się natomiast do merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu stanowił art. 101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 3, 4 ust 1 i § 5 ust 1 – 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zgodnie z art. 101 § 1 cytowanej ustawy wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (§ 1).
Stosownie zaś do § 3 cytowanego powyżej rozporządzenia uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby (ust 1). Miesięczną kwotę wzrostu uposażenia zasadniczego, o której mowa w ust. 1, zaokrągla się do pełnych 10 groszy w górę (ust 2). Wskazany zaś § 4 rozporządzania zawiera katalog okresów uwzględnianych przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, są to:
- 1) okresy służby w Policji,
- 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej,
- 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1998 r. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 122, poz. 1313 oraz z 2001 r. Nr 27, poz. 298 i Nr 81, poz. 877),
- 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku,
- 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego.
Natomiast § 5 ust 1 cytowanego rozporządzenia wskazuje, iż dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr.
Z powyższych przepisów wynika, iż podstawą zaliczenia okresu wskazanego w § 4 ust 1 pkt 2-5 do ustalania wzrostu uposażenia zasadniczego jest przedstawienie stosownego dokumentu potwierdzającego ten fakt.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż R. B. na dzień [...] listopada 1996 r. zaliczono rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. wysługę lat pracy w wysokości 1 rok, 8 miesięcy i 7 dni.
Spór między stronami dotyczy natomiast zaliczenia do ustalania wzrostu uposażenia zasadniczego okresu nauki skarżącego w Technikum Elektrycznym, w tym praktyki zawodowej, tj. okresu od 1 września 1989 r. do 28 kwietnia 1994 r.
Należy przyznać racje organowi, iż skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających zaliczenia żądanego okresu do wysługi lat. Z przedstawionych zaświadczeń, jak słusznie wskazuje organ, wynika bowiem fakt pobierania nauki i odbycia zajęć praktycznych nauki zawodu. Z dokumentów tych nie wynika natomiast, iż kwestionowany okres jest wskazanym w § 4 ust 1 pkt 4 cytowanego rozporządzenia zakończonym okresem zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika natomiast, iż skarżący odbywał praktyczną naukę zawodu jako uczeń technikum. Z § 3 przywołanego przez skarżącego rozporządzenia z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu oraz z § 3 zastępującego go rozporządzania Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm.), wynika, iż praktyczna nauka zawodu w stosunku do uczniów organizowana jest przez szkołę, natomiast w stosunku do młodocianych organizowana jest przez pracodawcę, który zawarł z nimi umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego.
Stąd też w oparciu o powołane przepisy należy wskazać, iż tylko w odniesieniu do młodocianych zawierana była umowa o pracę z pracodawcą, w odniesieniu do uczniów taka umowa była zawierana miedzy szkołą, a zakładem pracy. Oznacza to, iż tylko osoba wykonująca praktyczną naukę zawodu w charakterze młodocianego miała możliwość uzyskania świadectwa pracy, a tym samym przedstawienia dokumentu potwierdzającego fakt posiadania zakończonego okresu zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy.
Tymczasem skarżący w spornym okresie pobierał naukę w szkole i w jej ramach odbywał praktyczną naukę zawodu. Stąd też skarżący nie legitymuje się stosownym dokumentem, ponieważ w takim wypadku nie była zawierana umowa w celu nauki zawodu i z tego powodu brak jest podstaw do uznania czasu odbywania zajęć z praktycznej nauki zawodu za zakończony okres zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy.
Z tego też powodu zarzut skarżącego dotyczący zawężającej wykładni organu § 2 i 3 rozporządzenia z dnia 11 grudnia 1992 r. jest niezasadny. Trudno bowiem zarzucać organowi zawężającą wykładnię § 2 i 3 wspomnianego rozporządzenia i w konsekwencji ustalenie, iż kwestionowany okres nie daje podstaw do uznania skarżącemu wzrostu uposażenia, skoro sam ustawodawca wyraźnie rozgranicza obie formy praktycznej nauki zawodu i wskazuje ich konsekwencje. Dodatkowo należy zwrócić uwagę skarżącemu, iż podstawą ustalenia wzrostu uposażenia skarżącego było rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. i jego § 4 wskazujący jakie okresy zatrudnienia uwzględnia się przy ustaleniu wysokości uposażenia zasadniczego, a także § 5 określający formę udokumentowania powyższych okoliczności. Skoro więc niezbędnym wymogiem udokumentowania twierdzenia posiadania dodatkowych okresów zatrudnienia jest przedstawienie stosownego dokumentu, to niedokonanie tej czynności jest równoznaczne z niemożnością ustalenia wzrostu uposażenia.
Natomiast wskazany przez skarżącego akt – rozporządzenie z dnia 11 grudnia 1992 r., określa jedynie formy praktycznej nauki zawodu i wynikające z tego powodu konsekwencje. Oznacza to, iż powyższy akt prawny nie stanowił podstawy wydania zaskarżonego rozkazu, a został przywołany w rozważaniach dotyczących odpowiedniego zakwalifikowania podnoszonego przez skarżącego okresu.
Reasumując, organy dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji I i II Instancji.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.