Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 r. oddalił skargę D. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych.
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych pismem z dnia 1 czerwca 2016 r. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu radcę prawnego N. P. Pełnomocnik z urzędu sporządziła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego zawarła m.in. wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając jednocześnie, że koszty nie zostały opłacone w części ani w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem wydanym na posiedzeniu niejawnym dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2786/16 oddalił skargę kasacyjną.
Pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. pełnomocnik z urzędu złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o uzupełnienie wyroku, poprzez orzeczenie o kosztach postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 czerwca 2017 r. w sprawie I OSK 2786/16 odmówił uzupełnienia wyroku.
W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega wniosek pełnomocnika z urzędu o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. do czynności referendarza sądowego w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. Stosownie do treści § 22 ww. rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805).
W niniejszej sprawie, w której Sąd I instancji wydał wyrok oddalający skargę w dniu 13 kwietnia 2016 r., należy stosować do postępowania w II instancji obejmującego sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) – dalej jako "rozporządzenie",
W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Natomiast w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Opłaty maksymalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje Rozdział IV rozporządzenia. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Przy czym opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 480 zł (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia). W myśl zaś § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów oraz uwzględniając charakter sprawy, nakład pracy pełnomocnika, który został wyznaczony pełnomocnikiem po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku (czyli w drugiej instancji), postanowiono przyznać wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenie zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia, czyli 360 zł, stanowiącej 75 % z kwoty 480 zł opłaty maksymalnej. W myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia wynagrodzenie należało podwyższyć o kwotę 82,80 zł stanowiącą stawkę 23 % podatku od towarów i usług, co łącznie stanowi kwotę 442,80 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i pkt 1 lit. "c" oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia, orzeczono jak w postanowieniu.
Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.).