Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2017 r. oddalił skargę M. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony i umieszczenia na liście oczekujących najem lokalu.
Skarżąca wnioskiem z dnia 16 lutego 2018 r. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, w związku z trudną sytuacją finansową.
Podała, że pozostaje sama w gospodarstwie domowym, a utrzymuje się jedynie ze świadczenia emerytalnego w kwocie 1.991,79 zł. Oświadczyła, że do stałych kosztów utrzymania należą opłaty za mieszkanie, w tym czynsz, media, wywóz śmieci – łącznie 950 - 1.000 zł, spłata rat zadłużenia - 620 zł, spłata kredytu - 130 zł. Wskazała, że na codzienne utrzymanie (jedzenie, środki czystości, leki, ubranie itp.) pozostaje jej kwota około 250 - 290 zł miesięcznie. Podniosła, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Stosownie do art. 245 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym i obejmować zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika -adwokata, czy radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak wynika z akt sprawy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 29 grudnia 2016 r. zostało przyznane skarżącej w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Oznacza to, że skarżąca w niniejszej sprawie jest zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całym postępowaniu sądowym.
Zgodnie z art. 249a cytowanej ustawy, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Należy stwierdzić, że kolejny wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w tej sprawie jest zbędny, bowiem prawo pomocy w tym zakresie zostało już stronie przyznane, dlatego postępowanie z tego wniosku należało umorzyć. Jednocześnie, z uwagi na to, że wnioskodawczyni wystąpiła również o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, trzeba uznać, że wniosek obejmuje przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt administracyjnych, skarżąca znajduje się obecnie w trudnej sytuacji życiowej i finansowej. Zajmuje mieszkanie bez tytułu prawnego, nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, a jedyny dochód jej gospodarstwa domowego stanowi świadczenie emerytalne w kwocie 1.991 zł. Z tej kwoty opłaca stałe koszty utrzymania mieszkania oraz raty spłaty zadłużenia i kredytu, w związku z tym na codzienne utrzymanie pozostaje jej kwota około 290 zł miesięcznie.
Biorąc pod uwagę trudną sytuację finansową skarżącej oraz fakt, że przy wniesieniu skargi kasacyjnej od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, stwierdzić należy, że wnioskodawczyni wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 249a w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.