Uzasadnienie
R. W. - w dniu 17 lutego 2008 r. wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1715/07 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn..; dalej powoływana jako ppsa), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone zarządzenie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Oznacza to, że złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy jest w całości rozpoznawany przez Sąd w świetle przesłanek z art. 246 ppsa, a Sąd, orzekając w tym zakresie, nie jest w żaden sposób związany wcześniej wydanym orzeczeniem.
We wniosku z dnia 19 stycznia 2008 r., złożonym na formularzu "PPF", R. W. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu.
Z treści wniosku wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i osiąga w nim dochód miesięczny w wysokości 1390 zł brutto, którego źródłem jest wynagrodzenie za pracę.
Ponadto w rubryce 11 formularza wniosku skarżący wskazał, że powyższa kwota dochodu podlega każdorazowo zmniejszeniu o połowę w związku z realizacją wystawionych przeciwko niemu tytułów wykonawczych. Z kolei, jak dalej podał, po ww. potrąceniach do jego dyspozycji pozostaje jedynie kwota ok. 600 zł netto.
W myśl zaś art. 246 § 1 ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie Sądu, wykazana w niniejszej sprawie przez skarżącego sytuacja majątkowa, w której osiągany przez niego dochód, po potrąceniach, sprowadza się do kwoty 600 zł netto, dowodzi, że R. W. nie może poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów swojego utrzymania, a tym samym nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące Sąd do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.