Uzasadnienie
W dniu 10 lutego 2021 do Instytutu [...] im. [...] wpłynął wniosek Fundacji [...] – [...] w [...] o udostępnienie informacji publicznej obejmującej kopię wniosku o wsparcie udzielane na podstawie art. 65 ust. 29 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywianych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, 695, 1086, 1262, 1478 i 1747) złożonego przez L. P., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...].
Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. pytany podmiot odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji. Za podstawę prawną odmowy udostępnienia żądanych danych wskazał art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W dalszej części uzasadnienia decyzji podkreślono, iż orzecznictwo zgodnie uznaje, iż wnioski o dofinansowanie nie mogą zostać uznane za informację publiczną, gdyż są dokumentami prywatnymi, które nie podlegają udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. Dokument prywatny różni się od dokumentu urzędowego (art. 244 k.p.c.) tym, że nie jest sporządzony przez organ władzy publicznej i inny organ państwowy (nie pochodzi od organu władzy publicznej lub innego organu państwowego) w zakresie ich dziania i niczego w sposób urzędowy nie zaświadcza. W ocenie organu dokument prywatny skierowany do organu administracji publicznej przez podmiot prywatny nie staje się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został do niego zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu. Dlatego też organ uznał, że wniosek o udzielenie wsparcia złożony przez Panią L. P., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...], w toku postępowania o udzielenie wsparcia, nie może zostać uznany za informację publiczną.
Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiodła Fundacja [...] w [...] zarzucając organowi naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego:
- 1) art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. g u.d.i.p. - poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na uznaniu, że informacja o udzielonej pomocy publicznej nie stanowi informacji publicznej:
- 2) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - poprzez przyjęcie, że udostępnienie żądanej informacji publicznej prowadziłoby do ujawnienia tajemnicy przedsiębiorcy;
- 2. przepisów prawa procesowego:
- 1) art. 16 pkt 2 u.d.i.p. - poprzez niewskazanie imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej.
W związku z powyższym, skarżąca wniosła o uchylenie wyżej oznaczonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Pismem procesowym z dnia 18 marca 2022 r. organ powiadomił Sąd, że wniosek o dofinansowanie, którego dotyczy żądanie Fundacji, został rozpoznany przez organ pozytywnie a [...] L. P., otrzymał wsparcie finansowe z Funduszu Wsparcia Kultury w kwocie 800.000 złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy wniosek o dofinansowanie środkami publicznymi, stanowi informację publiczną.
Udzielając odpowiedzi na w/postawione pytanie, należało rozróżnić dwa stany faktyczne tj.:
- - sytuację, gdy wniosek taki nie spowodował przyznania dofinansowania,
- - sytuację, gdy wskutek wniosku przyznano wnioskodawcy dofinansowanie ze środków publicznych.
W pierwszej z w/wymienionych sytuacji omawiany wniosek nie posiada statusu informacji publicznej. Skoro nie spowodował wydatkowania środków publicznych, zachował charakter dokumentu prywatnego.
Odmienne skutki powstaną natomiast w sytuacji, gdy wniosek zostanie uwzględniony przez organ, a wnioskodawca otrzyma wsparcie ze środków publicznych. W takim bowiem stanie faktycznym, okoliczność wydatkowania środków publicznych wpłynie na zmianę postrzegania charakteru wniosku, który doprowadził do owego wydatkowania.
Powyższa konkluzja znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanych poglądach doktryny, których wyrazem jest stwierdzenie, że: "wnioski i załączone do nich dokumenty, co do których postępowanie zostało zakończone przyznaniem pomocy finansowej, zawierają informacje publiczną, bowiem dotyczą sprawy publicznej, jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym. Nie ma zaś powodu, aby uznawać za informację publiczną dokumentów, które nie zostały ocenione pozytywnie. Takie dokumenty pozostają dokumentami prywatnymi, gdyż nie posiadają związku ze sprawą publiczną jaką jest podział środków publicznych" (Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej – Wolters-Kluwer Warszawa 2016 – I. Kamińska, M Rozbicka-Ostrowska).
Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy wskazać należało, że pytany organ dokonał błędnej wykładni ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskutek tego nieprawidłowo przyjął, ze żądany wniosek o dofinansowanie nie posiada przymiotu informacji publicznej.
W sytuacji natomiast, gdy sporny wniosek doprowadził do wydatkowania środków publicznych, uzyskał charakter informacji publicznej. Dotyczy bowiem sprawy publicznej jaką jest dysponowanie środkami publicznymi.
Na marginesie wyjaśnić należało, iż nawet hipotetycznie przyjmując trafność argumentacji organu, to skarżona decyzja winna zostać uchylona także z innego powodu. Jeśli bowiem organ przyjął, że przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna, to nie mógł równocześnie wydawać decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Czyniąc zaś to, doprowadził do wewnętrznej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem a jego uzasadnieniem.
W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt. 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.).
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt. 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 200 i 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do uwzględnienia argumentacji zaprezentowanej przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu.