Uzasadnienie
W rozpatrywanej sprawie A. K., reprezentowany przez adwokata F. D., wniósł skargę na pismo Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia złożonych w dniu [...] maja 2005 r. wniosków oraz uznania, iż zostały złożone przez osobę nieuprawnioną powołując się na przepis art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.
Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie ma zatem ustalenie czy pismo Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia złożonych w dniu [...] maja 2005 r. wniosków oraz uznania, iż zostały złożone przez osobę nieuprawnioną jest aktem lub czynnością podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęty jest pogląd, że aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegającymi zaskarżeniu do sądu administracyjnego, są - nie będące decyzjami administracyjnymi ani postanowieniami określonymi w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 tej ustawy - indywidualne akty lub czynności o charakterze władczym, rozstrzygające o tym, czy w konkretnej sytuacji konkretnemu zewnętrznemu podmiotowi przysługują określone uprawnienia wynikające bezpośrednio z przepisów prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Ten władczy, rozstrzygający charakter takich aktów lub czynności odróżnia je od takich działań z zakresu wykonywania administracji publicznej, które polegają wyłącznie na wyjaśnianiu określonych przepisów prawa, wypowiadaniu poglądów i opinii prawnych na temat treści i znaczenia określonych norm prawnych, ich interpretowaniu i dokonywaniu ich wykładni, wyrażaniu stanowiska na temat stosowania określonych przepisów prawa, zwłaszcza w sytuacji, gdy przepisy prawa przewidują konkretyzację przez organ administracji publicznej określonego uprawnienia lub obowiązku oznaczonego podmiotu przez wydanie decyzji administracyjnej lub postanowienia. Takie działania nie są aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy i nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W przedmiotowej sprawie pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. Komendant [...] Policji poinformował jedynie pełnomocnika skarżącego o podtrzymaniu stanowiska Komendanta Rejonowego Policji W. co do uznania adwokata za osobę nieuprawnioną do reprezentowania funkcjonariusza Policji w postępowaniu dyscyplinarnym, bowiem przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w takim postępowaniu ograniczają możliwość wyznaczenia pełnomocnika do grona policjantów. Oznacza to, że zaskarżonym pismem organ poinformował jedynie o treści obowiązujących przepisów co nie stanowi jednostronnej czynności z zakresu administracji publicznej, nie jest przejawem obowiązku organu, któremu odpowiadałoby uprawnienie strony do żądania oznaczonego zachowania. Obowiązek należy zaś postrzegać jako powinność obciążającą podmiot prawa (por. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 1998 r. I SAB/Ka 16/98, ONSA 1999 nr 2, poz. 74, str. 297).
Czynności te i akty muszą mieć charakter prawnie wiążący. Jak podkreśla M. Bogusz oznacza to, że wpływają one na sytuację tego podmiotu w taki sposób, że same tę sytuację wyznaczają bądź wywołują określony skutek prawny, jaki obowiązujące prawo wiąże z danym aktem lub czynnością (M. Bogusz, Pojęcie aktów prawnych lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uzyskania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, ST 2000 r. nr 1-2, s. 182-183).
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.