Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r. odrzucił skargę E. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej.
Skarżący złożył na to postanowienie zażalenie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Wskazał, że jest osobą przewlekle, ciężko chorą, pozostaje sam w gospodarstwie domowym, a utrzymuje się z emerytury w wysokości 3.200 zł, która do wypłaty, po potrąceniu komorniczym, wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym, wynosi 2.462,24 zł.
Oświadczył, że posiada mieszkanie kwaterunkowe o powierzchni 27 m2 oraz samochód inwalidzki zakupiony w 80% ze środków PFRON.
Do stałych kosztów utrzymania zaliczył: czynsz w kwocie 360 zł, opłaty za wodę - 40 zł, energię elektryczną - 100 zł, rachunek za telefon - 100 zł, zakup leków - 250 zł, dojazdy na leczenie (jest pacjentem hospicjum domowego) - 250 zł, koszt pomocy osób trzecich - 100 zł, spłatę rat kredytu zaciągniętego na leczenie - 535 zł, ubezpieczenie samochodu i mieszkania - 70 zł.
Do wniosku dołączył kserokopię skierowania do szpitala, kserokopię odcinka otrzymywanej emerytury, kserokopię harmonogramu spłat kredytu.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Należy stwierdzić, że stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w sprawie.
Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa, z tego względu Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiedzialny za zasadność i legalność ich wydatkowania, ma obowiązek zbadania, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa.
W myśl zaś art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy).
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz załączonych kserokopii dokumentów, skarżący posiada stałe dochody, w wysokości 2.462 zł netto. Deklarowany dochód, choć nie jest wysoki, przekracza kryterium dochodowe, pozwalające na przyznanie pomocy społecznej.
Z tego względu uznano, że wnioskodawca nie wykazał, że w jego sytuacji zachodzą przesłanki do przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Należy jednocześnie podkreślić, że skarżący, stosownie do treści art. 220 § 4 cytowanej ustawy, nie jest obowiązany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionego zażalenia.
Jednocześnie jednak, biorąc pod uwagę aktualne koszty utrzymania, fakt, że skarżący jest ciężko chory i pozostaje sam w gospodarstwie domowym, co wiąże się ze znacznymi wydatkami na leczenie oraz pomoc innych osób, należało uznać, iż wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.