Uzasadnienie
Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej (dalej Dyrektor Departamentu Kadr MON) rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] ([...]) zwolnił K. K. (dalej skarżący) z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy pełnienia służby na równorzędnym stanowisku służbowym. Po rozpoznaniu odwołania z dnia 18 czerwca 2010 r. Minister Obrony Narodowej (dalej organ), na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] września 2010 r., a w pozostałej części utrzymał ją w mocy.
Organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny
Wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. Dowódca [...] Batalionu Zabezpieczenia Dowództwa Wojsk Lądowych wystąpił do Dowódcy Wojsk Lądowych o wyznaczenie skarżącego na stanowisko [...] w [...] Brygadzie Saperów. Uzasadniono to zmianą w etacie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., a dokładniej jego likwidacją i brakiem wyznaczenia innego stanowiska w dotychczasowej jednostce.
Dowódca Wojsk Lądowych rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2010 r. wyznaczył go na stanowisko [...] w [...] Brygadzie Saperów.
Skarżący w dniu 29 stycznia 2010 r. odwołał się od powyższego rozkazu personalnego.
Szef Sztabu Generalnego WP po zapoznaniu się z odwołaniem, wydał decyzję z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]., uchylającą zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty rozpoczęcia okresu kadencji na stanowisku służbowym i ustalił nowy okres kadencji od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] grudnia 2012 r., natomiast w części pozostałej utrzymał rozkaz w mocy.
Skarżący nie zgodził się na objęcie proponowanego mu stanowiska służbowego i w dniu [...] kwietnia 2010 r. skierował do Dowódcy Wojsk Lądowych oświadczenie, w którym poinformował o powyższym.
W związku z tym Dowódca [...] Batalionu Zabezpieczenia Dowództwa Wojsk Lądowych wystąpił do Dyrektora Departamentu Kadr MON z wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. o zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy pełnienia służby na równorzędnym stanowisku służbowym.
Następnie, Dyrektor Departamentu Kadr MON rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] zwolnił skarżącego z dniem [...] lipca 2010 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek odmowy pełnienia służby na równorzędnym stanowisku służbowym. Łącznie z tym Dyrektor Departamentu Kadr MON rozkazem personalnym nr [...] wydanym tego samego dnia co poprzedni przeniósł oficera do dyspozycji Dowódcy [...] Batalionu Zabezpieczenia Dowództwa Wojsk Lądowych.
Skarżący otrzymał rozkaz personalny z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] i w dniu 18 czerwca 2010 r. (data wpływu do organu I instancji) wniósł od niego odwołanie do organu. Swoje odwołanie oparł na naruszeniu procedur wynikających z obowiązujących przepisów prawa. Ponadto, wniósł o stwierdzenie nieważności niniejszego rozkazu personalnego, od którego się odwołuje.
Organ po zapoznaniu się z odwołaniem skarżącego wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], utrzymując niniejszy rozkaz personalny w mocy, jedynie wyłączając część dotyczącą zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i ustalającą nową datę zwolnienia na dzień [...] września 2010 r.
W skardze z dnia 5 października 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Skarżący przytacza nieprawidłowości, które organ popełnił w trakcie wyznaczenia go na stanowisko służbowe w [...] Brygadzie Saperów, w szczególności naruszenie przepisów art. 111 pkt 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.; art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 45 ust. 1 pkt 2 k.p.a.; art. 26 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 26 ust. 13 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Ponadto zarzuca organowi niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu skarżącego i nieustosunkowanie się do jego wszystkich zarzutów, przytaczając przepisy art. 6 – 9, art. 11, art. 67 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, nie znalazł argumentów do zmiany swojego stanowiska w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów uznać należy, iż nie narusza ona prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zaistniały podstawy faktyczne uzasadniające wydanie skarżonej decyzji.
W myśl przepisu art. 111 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593) żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy pełnienia służby na równorzędnym stanowisku lub wyższym stanowisku służbowym.
Aby więc możliwym było zastosowanie wobec żołnierza powyższej normy prawnej muszą zostać spełnione dwie przesłanki:
- - żołnierz musi zostać przeniesiony na równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe,
- - żołnierz musi odmówić pełnienia służby na nowym stanowisku służbowym.
Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością bezsporną jest fakt, iż skarżący został przeniesiony na równorzędne stanowisko służbowe. Braku równorzędności nie zarzucał zresztą sam skarżący. Również tut. Sąd nie dopatrzył się tego, aby nowe stanowisko służbowe było niższe od uprzednio piastowanego.
Poza sporem pozostaje również fakt, iż skarżący odmówił pełnienia służby na nowym stanowisku służbowym, składając w tym zakresie stosowne oświadczenie.
W świetle powyższego uznać należy, iż istniejący w sprawie stan faktyczny wyczerpał znamiona przepisu art. 111 pkt 7 omawianej ustawy. Po stronie organu występowały więc przesłanki umożliwiające mu wydanie skarżonej decyzji. Tym samym decyzję tę uznać należy za zgodną z prawem.
Co zaś się tyczy zarzutów zawartych w przedmiotowej skardze, to jawią się one jako pozostające bez wpływu na ocenę prawidłowości wydania skarżonej decyzji. Treść tych zarzutów pozostaje bowiem w oderwaniu od przedmiotu niniejszej sprawy.
Zakresem badania sądu administracyjnego objęta jest wyłącznie skarżona decyzja. Stąd istota niniejszej sprawy sprowadza się tylko do oceny prawidłowości wydania decyzji dotyczącej zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej. Tutejszy Sąd nie ma zaś możliwości ku temu, aby badać inne rozstrzygnięcia wydane w odniesieniu do skarżącego. Sąd nie mógł więc badać okoliczności związanych z wyznaczeniem skarżącego na nowe stanowisko służbowe. Okoliczności te nie były bowiem podstawą wydania skarżonej decyzji.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).