Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § I pkl 1 i art. 268a kpa w zw. z pkt 1 ppkt 1 lit. I) upoważnienia Ministra Obrony Narodowej Nr 41/MON z dnia 5 sierpnia 2011 r. (Dz. Urz. MON Nr 17. poz. 256), utrzymał w mocy decyzję Rektora - Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Sil Powietrznych nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., w sprawie odmowy przyznania szer. pchor. rez. M. J. prawa do uposażenia żołnierza pełniącego służbę kandydacką za okres od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] stycznia 2011 r.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Szer. pchor. M. J. pełnił czynną służbę wojskową jako służbę kandydacką w Wyższej Szkole Oficerskiej Sił Powietrznych w D. W dniu [...] sierpnia 2010 r. Rektor – [...] wydał na podstawie art. 134 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593) rozkaz nr [...] o zwolnieniu podchorążego z czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba kandydacka wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Wskutek wniesionego odwołania Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W dniu [...] stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2573/11 uchylił orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej Sil Powietrznych Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu I instancji. Wyrok jest prawomocny od dnia [...] marca 2012 r.
W dniu [...] stycznia 2011 r. M. J. wystąpił do Rektora – [...] z wnioskiem o wypłacenie przedwcześnie odebranego uposażenia za okres od [...] października 2010 r. do [...] stycznia 2011 r.
Rektor – [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693) w związku z art. 130 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, odmówił M. J. prawa do wnioskowanego uposażenia.
W odwołaniu od powyższej decyzji do Ministra Obrony Narodowej M. J. wyraził swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia i podniósł szereg zarzutów naruszenia przepisów prawa przez organy wydające decyzje związane ze zwolnieniem go ze służby kandydackiej.
W decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymującej w mocy decyzje organu I instancji Minister Obrony Narodowej wskazał, że zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy pragmatycznej, żołnierzom pełniącym służbę kandydacką przysługuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia zasadniczego i inne należności pieniężne. Zgodnie zaś z treścią art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 76. poz. 693, z późn. zm.), która ma zastosowanie w niniejszej sprawie prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz został zwolniony z czynnej służby wojskowej. Skoro podchorąży został zwolniony ze służby kandydackiej rozkazem z dnia [...] sierpnia 2010 r., z dniem [...] września 2010 r. przeniesiony do rezerwy, natomiast skreślony ze stanu ewidencyjnego oraz wszelkiego rodzaju zaopatrzenia z dniem [...] września 2010 r., to ostatnie uposażenie przysługiwało mu do dnia [...] września 2010 r. tj. do ostatniego dnia miesiąca, w którym pełnił służbę wojskową.
Dodatkowo organ, powołując się na orzecznictwo sądowe, wskazał, że kwestia przyznania uposażenia ma charakter wtórny, bowiem zależy od tego czy żołnierz w danym okresie faktycznie pełnił służbę wojskową. Dlatego też podchorąży nie może być traktowany jako osoba pełniąca służbę w okresie po [...] września 2010 r., ponieważ po tym dniu decyzja zwalniająca ze służby wywoływała względem niego skutki uniemożliwiając mu jej pełnienie.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. J. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, a w przypadku uznania przez Sąd braku podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji. Zarzucił decyzjom naruszenie przepisów art. 6 kpa, art. 8 kpa, art. 5 kpa, a także naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa oraz w zw. z art. 80 kpa oraz 107 § 3, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie uwzględniono dowodów na korzyść oraz nie wskazano żadnej konkretnej przesłanki uzasadniającej podjęcie takiej decyzji w tym stanie faktycznym; naruszenie art. 15 kpa poprzez działanie organu administracji publicznej wbrew prawu w związku z nie uznaniem art. 130 § 1 kpa wykonanie decyzji podlegającej z mocy prawa wstrzymaniu; naruszenie art. 15 kpa poprzez działanie organu administracji publicznej wbrew prawu w związku z nie uznaniem art. 78 Konstytucji RP; naruszenie przepisów prawa art. 15 kpa w związku z art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r.; naruszenie przepisów prawa art. 15 kpa w zw. art. 2 ust. 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych; naruszenie prawa przez nie uznanie art. 130 § 1 kpa wykonanie decyzji podlegającej z mocy prawa wstrzymaniu w przypadku wniesienia skutecznego odwołania. Skarżący zarzucił również nie uznanie za wiążące przez Rektora [...] w D. i przez MON odwołania i decyzji ostatecznej Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawiona w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy w stanie faktycznym i prawnym, istniejącym w dniu wydania decyzji, organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga M. J. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy skarżącemu, jako żołnierzowi zwolnionemu ze służby kandydackiej przysługiwało prawo do uposażenia w okresie od [...] października 2010 r. do [...] stycznia 2011 r.
Stosownie do art. 130 ust 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity z 2010 r. Dz. U. nr 90, poz. 593 ze zm.) żołnierzom pełniącym służbę kandydacką przysługuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia zasadniczego i inne należności pieniężne.
Zgodnie zaś z art. 130 ust 2 w sprawach dotyczących uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom pełniącym służbę kandydacką stosuje się odpowiednio przepisy art. 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 4, art. 3, art. 4, art. 6-10, art. 30 ust. 2, art. 33 i 36, art. 38 ust. 2, art. 39, art. 42 i 43, art. 45 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 45a ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693, z późn. zm.).
Art. 8 ust 1 pkt 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych stanowi natomiast, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz został zwolniony z czynnej służby wojskowej.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Rektor – [...] rozkazem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. na podstawie art. 134 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593) zwolnił skarżącego z czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba kandydacka wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do zawodowej służby wojskowej z dniem [...] sierpnia 2010 r. Natomiast z dniem [...] września 2010 r. został przeniesiony do rezerwy. W wyniku zaś wniesionego odwołania Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Powyższe fakty nie mogą podlegać kwestionowaniu w niniejszym postępowaniu. Należy bowiem wskazać, że rozkaz Rektora – [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o zwolnieniu podchorążego z czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba kandydacka, jest ostateczny. Zatem zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznych wyrażoną w art. 16 kpa, sprawa zwolnienia skarżącego ze służby, w tym również w zakresie daty zwolnienia, została rozstrzygnięta w definitywny sposób. Może być ona zmieniona tylko na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego, jednak w dniu rozpoznawania niniejszej sprawy, żaden z trybów nadzwyczajnych w stosunku do decyzji o zwolnieniu nie został zastosowany, zatem ustalenia w niej zawarte są wiążące.
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że organ prawidłowo ocenił, iż ostatnie uposażenie przysługiwało skarżącemu do dnia [...] września 2010 r., tj. do ostatecznego dnia miesiąca, w którym pełnił służbę wojskową. Co z kolei prowadzi do wniosku, że w spornym okresie, tj. od [...] października 2010 r. do dnia [...] stycznia 2011 r., prawo do uposażenia skarżącemu – jako zwolnionemu ze służby żołnierzowi pełniącemu służbę kandydacką, nie przysługiwało.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego wskazanych w skardze, a dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego w trakcie postępowania administracyjnego, należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ prowadząc postępowanie o przyznanie skarżącemu uposażenia w spornym okresie przestrzegał, w ocenie Sądu, podstawowych reguł postępowania administracyjnego, zebrał materiał dowodowy, na podstawie którego ustalił stan faktyczny w sprawie i ocenił, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, czy skarżący spełnia przesłanki do przyznania mu wnioskowanego uposażenia, czego wyraz dał w uzasadnieniu decyzji I i II instancji. Sąd nie mógł natomiast ustosunkować się do twierdzenia skarżącego, że organy rozpoznające niniejsza sprawę "nie uwzględniły dowodów na korzyść" ponieważ skarżący nie rozwija tego stwierdzenia i nie wyjaśnia o jakich dowodach mowa.
Niezrozumiałym jest zarzut naruszenia art. 15 kpa, zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W postępowaniu administracyjnym sprawa skarżącego była bowiem dwukrotnie rozpoznawana przez właściwe organy wojskowe, które odnosiły się do stawianych przez skarżącego zarzutów zarówno w odwołaniu jaki i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Sąd nie mógł odnieść się do zarzutu naruszenia przez organy wojskowe art. 130 § 1 i § 2 kpa, ponieważ z treści skargi wynika, że zarzut tej jest adresowany do organów orzekających o zwolnieniu skarżącego ze służby, tymczasem przedmiotem niniejszego postępowania jest odmowa przyznania skarżącemu prawa do uposażenia i tylko w tym zakresie sprawa niniejsza może być oceniana. Należy przypomnieć skarżącemu, że decyzja o zwolnieniu go ze służby ma charakter ostateczny i nie może być kontrolowana w niniejszym postępowaniu. W przeciwnym bowiem razie Sąd naraziłby się na zarzut rażącego naruszenia art. 16 kpa.
Reasumując w ocenie Sądu, zarówno organ I, jak i II instancji prawidłowo, ocenił, że w zaistniałym stanie faktycznym skarżącemu nie przysługuje prawo do uposażenia w okresie od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] stycznia 2011 r., dlatego też skarga M. J., jako bezzasadna podlega oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.