Uzasadnienie
H. M. (nazwany dalej "skarżącym") wniósł skargę na dwie decyzje Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego, które dotyczyły ponownego ustalenia wysokości emerytury oraz ponownego ustalenia wysokości renty inwalidzkiej. Skarga została rozdzielona na dwa odrębne postępowania. Przedmiotem rozpoznania w tej sprawie jest ponowne ustalenie wysokości emerytury. Skarżący zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego i naruszenie jego interesów poprzez bezprawne zmniejszenie świadczeń emerytalno-rentowych. Równocześnie skarżący domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i przywrócenia wcześniej nabytych uprawnień do świadczeń emerytalno-rentowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy jest ona dopuszczalna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg i sprzeciwów na akty, czynności, bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania określone w art. 3 § 2 i 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r., poz. 132 ze zm., zwana dalej "Ustawą zaopatrzeniową"), prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji, w stosunku do funkcjonariuszy m.in. Policji, organ emerytalny określony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego wszczyna się na wniosek zainteresowanego (art. 32 ust. 3 Ustawy zaopatrzeniowej). Wedle art. 32 ust. 4 Ustawy zaopatrzeniowej od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 155 ze zm. - dalej "K.p.c.").
Trzeba wskazać, że art. 1 K.p.c., stanowi, że sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych są sprawami cywilnymi, do których rozpoznania, stosownie do art. 2 tego Kodeksu powołane są sądy powszechne, chyba że przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów. Jednocześnie, sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych, które objęte są właściwością (kognicją) sądów powszechnych, są sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych dotyczących emerytur i rent (art. 476 § 2 pkt 2 K.p.c.), zaś organami rentowymi są m.in. organy emerytalne resortów spraw wewnętrznych (art. 476 § 4 pkt 3 K.p.c.). Z powyższego wynika, że zakwestionowanie prawidłowości decyzji wydanej przez organ emerytalny następuje poprzez poddanie jej kontroli sądu powszechnego (podobnie NSA w postanowieniu z 4 grudnia 2018 r. o sygn. akt: I OZ 1176/18 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy można jednoznacznie wywieść, że skarżący wniósł skargę, która jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych i podlega kognicji sądów powszechnych. Skoro więc w powyższej sprawie nie jest właściwy sąd administracyjny, to skargę należało uznać za niedopuszczalną. Z kolei na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.