Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Prezydent Miasta Ż. przyznał E. R. dodatek mieszkaniowy na okres od [...] listopada 2005 r. do [...] kwietnia 2006 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Od tej decyzji E. R. złożyła odwołanie.
Decyzją [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Prezydent Miasta Ż. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. ponownie przyznał skarżącej dodatek mieszkaniowy na okres od [...] listopada 2005 r. do dnia [...] kwietnia 2006 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Od decyzji tej E. R. złożyła odwołanie.
Decyzją [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Kolejną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Prezydent Miasta Ż. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. i ponownie przyznał E. R. dodatek mieszkaniowy za okres od [...] listopada 2005 r. do dnia [...] kwietnia 2006 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Od tej decyzji E. R. także złożyła odwołanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło tę decyzję, a sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Prezydent Ż. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] orzekł o przyznaniu E. R. dodatku mieszkaniowego na okres od [...] listopada 2005 r. do dnia [...] kwietnia 2006 r. w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji E. R. złożyła odwołanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r. na podstawie art. 127 par. 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz.U z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. R. od decyzji Prezydenta Ż. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] o przyznaniu dodatku mieszkaniowego na okres od [...] listopada 2005 r. do [...] kwietnia 2006 r. w wysokości [...] zł, na zasadzie art. 138 par. 1 pkt 2 kpa zaskarżoną decyzję uchylił w całości i przyznał E. R. dodatek mieszkaniowy na okres od [...] listopada 2005 r. do dnia [...] kwietnia 2006 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że rodzina wnioskodawczyni w dacie złożenia wniosku składała się z czterech osób E. R., jej męża, córki A. i córki M. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3-ech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8 (Jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę.).
W deklaracji o wysokości dochodów E. R. podała, że w okresie 3-ech miesięcy przed złożeniem wniosku (w lipcu, sierpniu i wrześniu) dochód jej rodziny wynosił: dochód wnioskodawczyni [...] zł, męża [...] zł, dochód córki A. [...] zł.
W decyzji organu I instancji wyliczono dochód rodziny na kwotę [...] zł. Organ I instancji przyjął, że dochód A. R. wyniósł [...] zł. Dalej organ wskazał, że ustalając wysokość dodatku mieszkaniowego E. R., w rozpatrzeniu wniosku złożonego [...] października 2005 r. należy zastosować art. 3 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. Ustalając dochód E. i Z. R. nie można doliczyć do ich dochodu jednorazowego dodatku w wysokości [...] zł, bo obecnie dodatki takie nie są wliczane do dochodu ustalanego dla potrzeb przyznania dodatku mieszkaniowego. Wobec powyższego, dochód rodziny Pani E. R. w okresie lipiec-wrzesień 2005 r. wyniósł: dochód wnioskodawczyni [...] zł, dochód męża [...] zł, dochód córki A. [...] zł, czyli w sumie [...] zł. Miesięczny dochód wyniósł [...] zł, a na osobę [...] zł, czyli dochód ten nie przekraczał ustawowego kryterium.
Zgodnie z ustawą czteroosobowa rodzina 12% swojego miesięcznego dochodu winna przeznaczyć na mieszkanie. Oznacza to, że rodzina Pani R. winna ponosić wydatki na mieszkanie w kwocie [...] zł x 12%= [...] zł.
Suma miesięcznych wydatków na mieszkanie, a dokładnie na normatywną powierzchnię wynosi [...] zł.
Dalej organ podał, że zgodnie z art. 6 ust. 1, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2.
W konkluzji decyzji organ podał, że E. R. powinna otrzymywać dodatek mieszkaniowy na okres od [...] listopada 2005 r. do dnia [...] kwietnia 2006 r. w wysokości [...] zł [[...] zł (wydatki na normatywną powierzchnię) – [...] zł (12% dochodu rodziny) = [...] zł].
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca zwróciła się o nakazanie wydania decyzji uzupełniającej, ukaranie władz Ż. za wielokrotne świadome rażące naruszenie prawa w tym art. 7, 8, 9, 11, 12, 35 i 36 kpa. W uzasadnieniu decyzji wskazała na błędne przyjęcie wielkości dochodu przez przyjęcie zaniżonych kosztów przychodu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym, obowiązującym w dacie wydania tej decyzji.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.).
Zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3-ech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę.
Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 3, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy,w ocenie Sądu, organ wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołane wyżej przepisy prawa i dokonał prawidłowej ich interpretacji. Wyliczenia dokonane przez organ zostały przeprowadzone w oparciu o dokumenty i informacje zebrane w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego.
Jedyny merytoryczny zarzut podniesiony przez skarżącą dotyczy zaniżenia kwoty kosztów uzyskania przychodu, gdyż skarżąca twierdzi, że koszty faktycznie poniesione przez nią są wyższe niż ryczałtowe.
Definicja kosztów uzyskania przychodu została zawarta w art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Zgodnie z ust. 10 cytowanego artykułu, jeżeli podatnik udowodni, że koszty uzyskania przychodu były wyższe niż wynikające z zastosowania normy procentowej określonej w ust. 9 pkt 1-4, koszty uzyskania przyjmuje się w wysokości kosztów faktycznie poniesionych. Natomiast w myśl ust. 11 cytowanego przepisu, jeżeli roczne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 2, są niższe od wydatków na dojazd do zakładu lub zakładów pracy środkami transportu autobusowego, kolejowego, promowego lub komunikacji miejskiej, w rocznym rozliczeniu podatku koszty te mogą być przyjęte przez pracownika lub przez płatnika pracownika w wysokości wydatków faktycznie poniesionych, udokumentowanych wyłącznie imiennymi biletami okresowymi.
Dokonując analizy materiału dowodowego zgromadzonego w toku prowadzenia postępowania przez organ, stwierdzić należy, że poza kwestionowaniem w skardze kwoty przychodu przyjętego dla ustalenia kwoty dodatku mieszkaniowego, skarżąca nie podjęła żadnych działań przewidzianych przez przepisy prawa dla wykazania, iż koszty uzyskania przychodu są wyższe niż wynikające z zaświadczenia z dnia [...] czerwca 2007 r., wystawionego przez pracodawcę A. R. – A. Sp. z o. o.
Wobec powyższego, organ prawidłowo oparł się na danych zawartych w zaświadczeniu, a dotyczących dochodu uzyskiwanego przez A. R. i z ich uwzględnieniem właściwie wyliczył dodatek mieszkaniowy.
Odnosząc się do zarzutu bezczynności i przewlekłości postępowania administracyjnego, to wskazać należy, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują odrębne tryby postępowania w takich sytuacjach, z których skarżąca mogła skorzystać w czasie toczącego się postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.