Uzasadnienie
Zarząd Dzielnicy [...], działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2, § 45 pkt 5, § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik nr 7 uchwały nr LXX/2182/2010 Rady m. st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania Statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 420), § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m. st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725), § 24 ust. 1 oraz § 22 ust. 5 w zw. z § 22 ust. 2 pkt 3 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku W.K. (zwanego dalej skarżącym), w dniu [...] października 2016 r. podjął uchwałę nr [...], którą rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu i o nieumieszczeniu skarżącego na liście osób oczekujących na najem lokalu.
W.K. w dniu 21 listopada 2016 r., powołując się na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym skierował do Urzędu Dzielnicy [...] wezwanie do usunięcia naruszenia, a następnie w dniu 9 stycznia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r., w której zarzucił, że przy jej podjęciu doszło do naruszenia § 31 ust. 1 pkt 1 i 3 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy oraz art. 32 w zw. z art. 75 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący w uzasadnieniu skargi przedstawił swoją sytuacje mieszkaniową, zdrowotną i materialną.
Zarząd Dzielnicy [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, a w uzasadnieniu pisma procesowego przedstawił stan faktyczny sprawy i stwierdził, że sprawa została rozpatrzona w oparciu o § 24 ust. 1 oraz § 22 ust. 2 pkt 3 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na wstępie podać należy, że zaskarżona uchwała została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa – zgodnie z art. 52 § 4 powyżej powołanej ustawy oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, z późn. zm.).
Przechodząc do merytorycznej oceny skargi Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.
Podkreślić w tym miejscu należy, że podstawę prawną do podjęcia zaskarżonej uchwały indywidualnej stanowiły przepisy uchwały abstrakcyjnej Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937, z późn. zm.).
Podejmując zaskarżoną uchwałę Zarząd Dzielnicy powołał się na § 24 i § 22 ust. 5 w zw. § 22 ust. 2 powyżej określonej uchwały. Przepis § 22 ust. 2 pkt 1 uchwały abstrakcyjnej stanowi, że przy rozpatrywaniu wniosków, o których mowa w ust. 1 należy poddać wnikliwej analizie dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy. Zgodnie natomiast z zapisem zawartym w § 22 ust. 5 informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku.
Opierając się na powyższych przepisach Zarząd odmówił zakwalifikowania skarżącego do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego oraz umieszczenia go na liście osób oczekujących na najem lokalu.
W ocenie Sądu nie sposób jednak przyjąć, by odmowa zakwalifikowania skarżącego do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego została poprzedzona "wnikliwą analizą", do czego organ był zobligowany treścią § 22 ust. 2 pkt 1 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy, gdyż zaskarżona uchwała nie zawiera uzasadnienia
Podkreślenia wymaga, że Zarząd powinien mieć na uwadze, że § 22 ust. 5 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy stanowi, że informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, "mogą" stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Rozstrzygnięcie o odmowie zakwalifikowania wniosku należy więc od uznania organu, co oznacza, że każdy przypadek powinien być przez organ oceniony indywidualnie przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy i powinien zostać uzasadniony. Organ nie może zatem bez głębszej analizy pozbawiać możliwości uzyskania pomocy mieszkaniowej z gminnego zasobu osobę, która spełnia podstawowe kryteria przedmiotowe (jak warunki zamieszkiwania i wysokość dochodu).
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona uchwała wydana została z rażącym naruszeniem powołanych w jej podstawie prawnej przepisów uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Zaszły zatem podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany będzie poddać wnikliwej analizie sytuację w jakiej znajduje się skarżący i dopiero wtedy ocenić, czy poczynione ustalenia mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącego do zawarcia umowy najmu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej uchwały.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.