Uzasadnienie
R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wykonanie orzeczenia wywoła dla niego znaczną szkodę poprzez pozbawienie go środków potrzebnych na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd, rozpoznając powyższy wniosek, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06).
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.
W ocenie Sądu wykonanie orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby nie wywołuje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Stosownie bowiem do treści art. 134f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. 2015 r. poz. 355 ze zm.) kara wydalenia ze służby oznacza zwolnienie ze służby w Policji. Zgodnie natomiast z art. 41 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby stanowi obligatoryjną przesłankę zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby.
Zauważyć zatem należy, że wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby nie oznacza, iż funkcjonariusz zostaje automatycznie zwolniony ze służby. Skutek ten nastąpi dopiero po wydaniu decyzji o zwolnieniu ze służy w oparciu o art. 41 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy.
Podobnie należy ocenić argumenty skarżącego dotyczące utraty środków finansowych, spowodowanej zwolnieniem ze służby. Skutek określony przez skarżącego nastąpi dopiero po wydaniu decyzji o zwolnieniu ze służy.
Dodatkowo należy podnieść, że w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zwolnienia ze służby będą skarżącemu służyły środki odwoławcze, a od ostatecznego rozstrzygnięcia prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zaznaczyć również należy, że zgodnie z art. 130 § 2 kpa wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. W przypadku zaś wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie organu w tej sprawie skarżący będzie natomiast mógł wystąpić do sądu z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania, na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Konkludując, instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Zatem, niewskazanie tych okoliczności nie może skutkować uwzględnieniem wniosku.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.