Uzasadnienie
Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 13 w zw. z art. 17 ust. 3 i art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), w dniu [...] listopada 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] odmawiającą J. W. zarejestrowania do celów łowieckich pistoletu marki "Walter P 99" kal. 9 mm. [...].
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał za organem pierwszej instancji, że Polski Związek Łowiecki prowadził szkolenia teoretyczne i praktyczne, które obejmowały posługiwanie się bronią długą. Przedmiotowa broń krótka, o której zarejestrowanie wnosił ww. nie spełnia warunków broni myśliwskiej, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 z późn. zm.).
Po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się z odwołaniem, Komendant Główny Policji stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest zasadna i celowa, jakkolwiek organ ten nie uwzględnił wszystkich aspektów prawno – technicznych niniejszej sprawy.
Osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską do dnia 9 marca 2011 r. obowiązywał wyraźny, niebudzący żadnych wątpliwości zakaz prawny używania do celów łowieckich, m.in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów (§ 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń – Dz. U. Nr 19, poz. 240 z późn. zm.). W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji powyżej określone rozporządzenie uważa się za uchylone, natomiast określenie rodzajów broni dopuszczonej do używania w zależności od celu, do jakiego zostało wydane pozwolenie, ustawodawca przeniósł do ustawy, określając w jej art. 10 ust. 4 pkt 3, że do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów.
Przepisy takie zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 z późn. zm.). W § 3 ust. 1-3 rozporządzenia określono, że do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której – po maksymalnym załadowaniu, można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje (...).
Oceniając w świetle powyższych przepisów broń zgłoszoną do rejestracji, organ stwierdził że nie nadaje się ona do polowania na grubą zwierzynę z uwagi na jej energie wylotową. Nie jest ona również przydatna na zwierzynę drobną, ponieważ nie jest przystosowana do strzelania myśliwskimi nabojami śrutowymi (...).
Jakkolwiek przywołane przepisy ustawy o broni i amunicji oraz akty wykonawcze do niej nie zawierają definicji broni myśliwskiej (strzelby, sztucery), czy amunicji do niej (śrutowej i kulowej), to nie ulega wątpliwości, że do jakich celów może zostać wykorzystana.
W ocenie organu odwoławczego, osoba posiadająca pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, która ubiega się o zarejestrowanie broni krótkiej zobowiązana jest posiadać dokument potwierdzający zdanie egzaminu ze znajomości i używania takiej broni. Warunku tego wnioskujący nie spełnia.
Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika J. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
W skardze podniesiono, ze zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, tj:
- 1) art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowań i znakowania tusz poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że broń krótka, o której zarejestrowanie wystąpił skarżący, nie jest bronią palną myśliwską,
- 2) art. 7 i art. 77 Kpa, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że z przedmiotowej broni można strzelać wyłącznie amunicją bojową i nie wskazaniu jakie parametry techniczne musi spełniać amunicja mysliwska,
- 3) § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie uprawnień do wykonywania polowań, poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie posiada kwalifikacji potrzebnych do posiadania broni, o zarejestrowanie której wnosił.
Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Na wstępie należy podać, że polowanie, to zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 166 z późn. zm.), tropienie, strzelanie z myśliwskiej broni palnej, łowienie sposobami dozwolonymi zwierzyny żywej oraz łowienie zwierzyny przy pomocy ptaków łowczych za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska.
Skarżący złożył wniosek o zarejestrowanie pistoletu marki Walter P 99 kal. 9 mm PA. Podać należy za źródłami specjalistycznymi, że jest to broń osobista służąca do walki na krótkich odległościach do 50 m i uznawana za świetną broń wojskową i policyjną. Znajduje się ona na wyposażeniu Policji w kilku krajach związkowych Niemiec, a od 2001 r. została przyjęta na wyposażenie Policji w Polsce.
Zgodnie z art. 10 ust.1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku publicznego oraz przedstawi ważna przyczynę posiadania broni. Natomiast ust. 4 pkt pkt 3 tego przepisu stanowi, że pozwolenie na broń, wydane w celach o których mowa w ust. 2 uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej: do celów łowieckich – broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów.
W dniu 10 marca 2011 r. przestało obowiązywać rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240 z późn. zm.). Zgodnie z § 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia pozwolenie na broń używaną do celów łowieckich mogło być wydane na broń palną, z wyłączeniem pistoletów i rewolwerów.
Pomimo uchylenia tego aktu prawnego, który przewidywał wyraźny zakaz wydania pozwolenia na pistolety i rewolwery do celów łowieckich, nie można stwierdzić, że zakazu tego nie można wywieść z innych przepisów.
Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, co celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy takie zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548).
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że przedmiotowy pistolet został przerobiony po kątem parametrów, o których mowa w § 3 ust. 1 powyżej określonego rozporządzenia. Jednakże okoliczność ta nie może powodować, że w wyniku zabiegu technicznego przedmiotowy pistolet stał się myśliwską bronią palną. Podkreślić należy również, że zabieg ten nie ma charakteru trwałego i jest odwracalny.
Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca rozróżnia w ustawie – Prawo łowieckie pojęcia "broń palna bojowa" od " myśliwskiej broni palnej".
Zdaniem Sądu, nie może być żadnych wątpliwości, ze przedmiotowy pistolet jest bronią palną bojową i wymaga odrębnego pozwolenia z uwagi na cel w jakim może zostać użyty. Osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia winna dopełnić wszystkich obowiązków związanych z takim pozwoleniem, a w szczególności przedłożyć dokument potwierdzający umiejętność posługiwania się bronią palna bojową. Jak zasadnie stwierdził organ skarżący takiego dokumentu nie przedłożył.
Z powyższych względów Sąd skargi nie uwzględnił, gdyż nie stwierdził, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył wskazane w niej przepisy prawa.
Sąd nie mając podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.