Uzasadnienie
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2012 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z [...] maja 2012 r. o stwierdzeniu wygaśnięcia, z dniem 5 maja 2012 r., rozkazów personalnych przyznających dodatki za znajomość języka niemieckiego, rosyjskiego i angielskiego.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że stosownie do treści art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, obowiązany jest do stwierdzenia jej wygaśnięcia jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa. Organ wskazał, że taka właśnie sytuacja zaistniała w sprawie, gdyż 5 maja 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz.U. z 2012 r., poz. 433). Z treści § 2 rozporządzenia zmieniającego wynika wprost, że prawo do dodatku za znajomość języka obcego przyznane na podstawie dotychczasowych przepisów wygasa z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, a stwierdzenie wygaśnięcia dotychczasowych decyzji o przyznaniu dodatku za znajomość języka obcego następuje w drodze decyzji administracyjnej w formie rozkazu personalnego. Zatem Szef ABW zobligowany był do zastosowania przepisów prawa i wykonania nałożonego na niego obowiązku.
Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi M. S. (dalej jako skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu, zarzucił naruszenie art. 119 ust. 2 i art. 120 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. nr 74, poz. 676 ze zm.) oraz art. 10, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonym rozkazie.
Pismem z 1 grudnia 2012 r. skarżący cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi, postępowanie sądowe ulega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Pismem z 1 grudnia 2012 r., skarżący cofnął skargę na rozkaz personalny Szefa ABW nr [...] z [...] lipca 2012 r.
W ocenie Sądu, cofnięcie skargi jest dopuszczalne i skuteczne, bowiem nie zmierza ono do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.