Uzasadnienie
K. F. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku zawarł wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych.
Skarżący pismem Sądu z dnia 17 października 2007 r. został poinformowany, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jest zwolniony z ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Jednocześnie został wezwany do udzielenia informacji, czy w związku z tym podtrzymuje złożony wniosek. K. F. podtrzymał swój wniosek i na wezwanie Sądu przesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych z uwagi na trudną sytuację materialną i zdrowotną.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy wskazać, że w niniejszym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie na K. F. nie ciąży obowiązek poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych.
Stosownie do art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Przedmiotem skargi K. F. w niniejszej sprawie jest odmowa przyznania przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku. Oznacza to, że w tej sprawie skarżący z mocy prawa jest zwolniony całkowicie z obowiązku wnoszenia opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków.
Złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, w części obejmującej zwolnienie od kosztów nie jest zatem konieczne, gdyż Sąd związany jest przepisami ustawy i nie może pobierać kosztów sądowych od osób ustawowo zwolnionych z ich ponoszenia.
Z uwagi na powyższe, przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie jest zbędne.
Dlatego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit. e ppsa postanowiono jak w sentencji.