Uzasadnienie
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...], działając na podstawie ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. – brak tytułu (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 z późn. zm.) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. – brak tytułu (Dz. U. Nr 12, poz. 75), w dniu[...] sierpnia 2008 r. wydała orzeczenie nr [...], w którym określiła, że H. S. jest trwale i całkowicie niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny – kat. E oraz, że powstałe schorzenia dzielą się na te które nie pozostają w związku ze służbą wojskową, oraz na takie, które powstały w związku ze służbą wojskową.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...], po rozpatrzeniu odwołania ww., działając na podstawie § 31 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. (Dz. U. Nr 12, poz.
75) w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach oraz na podstawie § 32 rozporządzenia MON z dnia 10 maja 2004 r. (Dz. U. nr 133, poz. 1422 z późn. zm.) w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w dniu [...] listopada 2008 r. wydała orzeczenie nr [...], którym utrzymała w mocy orzeczenie poprzedzające.
Orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] stało się przedmiotem skargi wniesionej przez H. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze skarżący zarzucił, że organ, wydając zaskarżone orzeczenie, rażąco naruszył "normy prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 7 kpa w zw. z art. 156 § 2 kpa, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na decyzji, która z mocy prawa nie podlega uchyleniu, tj. decyzji, której uchylenie, czy stwierdzenie nieważności z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4 i 7 kpa jest niemożliwe, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne" oraz "rażące naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 75 § 1 i art. 77-78 kpa, poprzez bezpodstawne pominięcie istotnych w sprawie dowodów, mających istotny walor dowodowy i znaczenie dla wydanej decyzji, a przez to rażące naruszenie prawa, które skutkowało rozpatrzeniem sprawy w oparciu o niepełny materiał dowodowy, przy jednoczesnym rażącym naruszeniu norm prawa procesowego, tj. art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 79 § 1 i 2 kpa, poprzez zawiadomienie o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów przynajmniej na siedem dni przed terminem, a tym samym pozbawienie strony prawa do brania udziału w przeprowadzeniu dowodu, możliwości zadawania pytań oraz składania wyjaśnień.
Skarżący zakwestionował również prawidłowość ustaleń Komisji przy badaniu istnienia związku schorzenia narządu słuchu w związku ze służbą, poprzez pominięcie dziesięcioletniego okresu jego służby w wojskach liniowych na stanowisku dowódcy.
Skarżący podnosząc powyższej przytoczone zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia oraz utrzymanego nim mocy orzeczenia organu pierwszej instancji lub o ich uchylenie.
Organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Taka możliwość istnieje również w sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie od decyzji administracyjnej organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Warunkiem skuteczności czynności procesowej, jaką stanowi wniesienie odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania.
Treść art. 129 § 2 kpa wyraźnie wskazuje, iż w przypadku doręczenia decyzji odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Należy również zauważyć, iż uchybienie ww. terminu dotyczy zarówno sytuacji wniesienia odwołania po jego upływie, jak również przed rozpoczęciem biegu wskazanego terminu, zanim decyzja weszła do obrotu prawnego.
Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wyłącza możliwość jego rozpatrzenia.
Z akt sprawy wynika, że orzeczenie organu I instancji zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 października 2008 r., natomiast odwołanie wniósł on w dniu 26 września 2008 r., tzn. przed rozpoczęciem biegu 14 dniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 kpa. Oznacza to, że ta czynność procesowa nie wywołała skutków prawnych, a w związku z tym organ odwoławczy nie mógł rozpatrzyć wniesionego odwołania i wydać zaskarżonej decyzji.
Swoim działaniem organ odwoławczy rażąco naruszył art. 129 § 2 kpa i art. 138 § 1 pkt 1 kpa.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (por. postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OSA 1/00, publ. ONSA z 2001 r. nr 2, poz. 47).
Stanowisko to zostało ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podziela.
W związku z tym, że skarżący kwestionował ustalenia organu w zakresie związku jednego ze stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową, Sąd stwierdził, iż w tym zakresie skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Ponadto, Sąd zwraca uwagę organowi, że w treści orzeczeń należy zamieszczać pełne tytuły powoływanych aktów prawnych i nie używać skrótów.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 2, art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.