Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 144 oraz art. 18 i art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie opróżnienia kwatery tymczasowej – lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...] w budynku przy ul. [...] przez G. S. W uzasadnieniu podano, iż na podstawie wystawionego przez Komendanta [...] Policji tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., w oparciu o prawomocną decyzję nr [...] z dnia [...] września 2005 r. o opróżnieniu kwatery tymczasowej, Wojewoda [...] wszczął postępowanie zmierzające do przymusowego opróżnienia przez G. S. kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...].
W trakcie toczącego się postępowania G. S. wnioskiem z dnia 7 marca 2011 r. zwrócił się do Wojewody [...] o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, wskazując za podstawę art. 56 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś jako faktyczny powód pozostawania inwalidą I grupy.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Wojewoda [...] odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec G. S. W zażaleniu skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na powyższe postanowienie strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niewłaściwe interpretowanie przepisów dotyczących mieszkań policyjnych.
Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, wskazał, iż instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek przeszkód w jego prowadzeniu. Chodzi o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego oraz co do których istnieje prawdopodobieństwo ich usunięcia. Po usunięciu tych przeszkód postępowanie toczy się dalej. Przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymienione zostały enumeratywnie w art. 56 § 1 pkt 1-5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym i mają one charakter obligatoryjny, co oznacza, iż w sytuacji spełnienia którejkolwiek z nich organ egzekucyjny ma obowiązek zawiesić postępowanie egzekucyjne.
Organ podtrzymał stanowisko Wojewody [...], iż wskazany przez G. S. art. 56 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który jego zdaniem nawiązuje do ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ zgodnie z zapisem art. 3 ust. 2 cytowanej ustawy, do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Oznacza to, że lokale mieszkalne pozostające w zasobach Policji zostały wyłączone z przepisów ogólnie obowiązujących, a związane z nimi kwestie reguluje ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: z 2007 r. Dz. U. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.)
W rozpatrywanej sprawie nie zaszła żadna z wymienionych wyżej okoliczności będących podstawą do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Okoliczności, na które powołuje się w zażaleniu strona nie znajdują odzwierciedlenia w katalogu przesłanek uprawniających i jednocześnie zobowiązujących organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. S. wniósł o uchylenie postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zarzucając mu rażące naruszenie obowiązującego w Polsce prawa, wyrażające się w niezapewnieniu inwalidzie I grupy ochrony wynikającej z zapisu art. 56 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.
Ponadto podniósł, iż organy obu instancji nie wskazały regulacji prawnych, dotyczących lokali będących w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, odnoszacych się do eksmisji inwalidów.
Skarżący zarzucił także Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, iż rozporządzenie z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludniania lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów narusza Konstytucję RP, która w art. 32 zakazuje dyskryminacji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w sentencji zaskarżonego postanowienia.
Ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów, podkreślił, iż art. 56 § 21 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, bowiem zgodnie z art. 3 ust. 2 wskazanej ustawy, do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, przepisy ustawy stosuje się wtedy, gdy przepisy odrębne dotyczące tych lokali stanowią inaczej. Lokale mieszkalne pozostające w zasobach Policji zostały wyłączone z przepisów ogólnie obowiązujących, a związane z nimi kwestie reguluje ustawa o Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego polega na czasowym wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek zaistnienia przeszkód w prowadzeniu postępowania. Chodzi tu o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego oraz co do których istnieje prawdopodobieństwo ich usunięcia.
Zgodnie z art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu:
- 1. w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej;
- 2. w razie śmierci zobowiazanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;
- 3. w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;
- 4. na żądanie wierzyciela;
- 5. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.
Jako przykład tej ostatniej ze wskzanych w pkt 5 przyczyn, komentatorzy podają art. 773 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, który przewiduje wstrzymanie czynności egzekucyjnych w przypadku zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej do tej samej rzeczy lub prawa (p. Postępowanie egzekucyjne w administracji – komentarz, 4 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008).
Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy podzielić stanowisko orzekających organów, że nie zachodzą przyczyny zawieszenia postępowania określone w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i przyczyn zawieszenia nie stanowią podnoszone przez skarżącego przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.).
Jak wynika z treści art. 56 § 1 wskazanej ustawy, podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego mogą stanowić przeszkody proceduralne w prowadzeniu egzekucji, tymczasem skarżący pdonosi okoliczności dotyczące stanu jego zdrowia i orzeczonego inwalidztwa, a więc przyczyny mające uzasadniać niedopuszczalność egzekucji. Nie mogą one stanowić podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, które polega jedynie na czasowym utrzymaniu czynności egzekucyjnych.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.