Uzasadnienie
Komendant Główny Straży Granicznej, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty skarżącemu równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za lata 2006/2007, 2007/2008, 2008/2009.
W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano na przepis § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 maja 2004 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszowi Straży Granicznej równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, na mocy którego odmówiono przyznania przedmiotowego równoważnika pieniężnego skarżącemu, który był zawieszony w czynnościach służbowych w związku z toczącym się wobec niego postępowaniem karnym.
Skarżący w dniu 13 maja 2010 r., wniósł od ww. decyzji odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej. Swoje odwołanie oparł na zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu § 11 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Ponadto wskazał na słuszność nieprzyznania mu równoważnika za okres 2008/2009, jednocześnie nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji odnośnie równoważnika za okres 2006/2007 i 2007/2008. Dodatkowo, podniósł, iż już nie jest zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...] stycznia 2008 r. Pogląd w tej materii wywiódł z uzasadnienia rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby jak i z faktu uchylenia tego rozkazu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2008 r.
Organ po zapoznaniu się z odwołaniem skarżącego wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], utrzymując w mocy decyzję Komendanta [...]OSG z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu podniósł, iż wyrok Sądu Okręgowego w S. [...] Wydział [...] z dnia [...] listopada 2008 r. uznający skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, był podstawą niewznowienia wypłaty omawianego równoważnika.
Nie podzielił także argumentu skarżącego odnośnie zakończenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych z dniem [...] stycznia 2008 r.
W skardze z dnia 29 września 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji organu z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Ponownie podniósł zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Podkreślił, iż fakt wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, oraz późniejsze uchylenie tego rozkazu personalnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawiło, że utraciła moc decyzja o zawieszeniu go w czynnościach służbowych.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w trakcie trwania postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ zbadał w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy i miał podstawy do konstatacji, iż w stosunku do skarżącego nie znajduje zastosowania dyspozycja paragrafu 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 maja 2004 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszowi Straży Granicznej równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Wyżej powołana norma prawna przewiduje, że wypłatę przedmiotowego równoważnika wznawia się w terminie miesiąca od dnia uchylenia, lub ustania z mocy prawa zawieszenia w czynnościach służbowych.
W pierwszej kolejności należało jednakże dokonać wykładni celowościowej powyższego rozporządzenia w celu wyjaśnienia pojęcia "funkcjonariusza", jakim posłużył się w nim prawodawca.
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 maja 2004 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszowi Straży Granicznej równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie reguluje kwestię wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszowi Straży Granicznej tego równoważnika. Świadczenie to stanowi swego rodzaju rekompensatę dla funkcjonariusza, który dbając o swoje umundurowanie, nie stwarza konieczności wydawania mu nowego umundurowania. Celem prawodawcy było więc stworzenie zachęty dla funkcjonariuszy, aby dbali o własne umundurowanie. Kwestią nie budzącą wątpliwości jest zaś to, iż przedmiotowa rekompensata może dotyczyć wyłącznie funkcjonariuszy czynnych w służbie. Tylko bowiem funkcjonariusz wykonujący służbę narażony jest na to, iż jego umundurowanie ulega zużyciu. Funkcjonariusz który służby nie sprawuje, nie korzysta z umundurowania, a tym samym nie zachodzą okoliczności, które mogą przyczynić się do zniszczenia umundurowania.
Powyższe wnioski znajdują potwierdzenie nie tylko w świetle wykładni logicznej omawianego rozporządzenia, lecz również w świetle jego paragrafu 11 ust.1 pkt 1, 2 i 3. W przepisie tym prawodawca wyłączył uprawnienie do przedmiotowego rozporządzenia wobec tych funkcjonariuszy, którzy faktycznie nie sprawują służby, gdyż przebywają m. in. na urlopie wychowawczym, bezpłatnym, czy też są zawieszeni w czynnościach służbowych.
Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ nie zbadał w sposób wyczerpujący tego, czy w okresie pomiędzy wydaniem w dniu [...] marca 2006 r. decyzji o wstrzymaniu wypłaty omawianego równoważnika, a dniem [...] czerwca 2009 r., tj. datą zwolnienia ze służby określoną w rozkazie personalnym z [...] maja 2009 r. skarżący pełnił faktycznie służbę. Ustaleń tych organ nie uczynił pomimo tego, iż w dniu [...] kwietnia 2009 r. został wydany rozkaz personalny stwierdzający, że na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nastąpiło przywrócenie skarżącego do służby z dniem [...] kwietnia 2009 r.
Bez poczynienia ustaleń w ww. zakresie niemożliwym będzie dokonanie oceny zasadności wniosku skarżącego. Wydane w sprawie rozkazy personalne sprawiają, iż możliwym jest fakt, że po przywróceniu do służby z dniem [...] kwietnia 2009r. funkcjonariusz pełnił czynną służbę. Ze służby zwolniony bowiem został dopiero z dniem [...] czerwca 2009 r.
Rozpoznając ponownie sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby poczynić ustalenia faktyczne w ww. zakresie i zbadać, czy skarżący pełnił faktycznie służbę po przywróceniu do niej z dniem [...] kwietnia 2009 r.
Co się tyczy pozostałych zarzutów zawartych w skardze, a dotyczących okresu przed przywróceniem skarżącego do służby z dniem [...] kwietnia 2009 r. w ocenie tut. Sądu nie zasługują one na uwzględnienie. Okolicznością nie budzącą wątpliwości jest bowiem to, że po zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w 2005 r. do czasu przywrócenia go do służby z dniem [...] kwietnia 2009 r. nie pełnił służby. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki, od istnienia których prawodawca uzależnił uprawnienie funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Bez wpływu na omawiane uprawnienie pozostaje więc fakt uchylenia przez sąd administracyjny pierwszego rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2008 r. o zwolnieniu ze służby. Ten wyrok nie spowodował bowiem tego, by z mocy prawa skarżący zaczął wykonywać faktycznie służbę.
Bez wpływu na omawiane uprawnienie pozostaje też chwila z jaką w obrocie prawnym pojawił się prawomocny wyrok sądu karnego, oddalający apelację od skazującego wyroku sądu I instancji. Istotne jest bowiem to, że od czasu zawieszenia w czynnościach służbowych, skarżący nie pełnił faktycznie służby.
W związku z powyższym, uznając, że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).