Uzasadnienie
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. w przedmiocie ustalenia S. K. uposażenia.
W uzasadnieniu organ wskazał, że z urzędu zobowiązany był podnieść mnożnik uposażenia bowiem z dniem 28 marca 2007 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 marca 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 53, poz. 357), na mocy którego mnożnik kwoty bazowej służący do ustalenia dotychczasowej miesięcznej stawki uposażenia policjanta zwiększył się z dniem 1 stycznia 2007 r. o 0,08 kwoty bazowej. W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji ustalił S. K., z uwzględnieniem wprowadzonej podwyżki, uposażenie zasadnicze przyporządkowane do stanowiska [...].
Komendant Główny Policji wskazał dodatkowo, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2007 r. który zapadł w sprawie o sygn. II SA/Wa 2047/06 (w sprawie ze skargi S. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na równorzędne stanowisko) dotyczy innego równolegle toczącego się postępowania i postępowanie to nie zostało prawomocnie zakończone do dnia wydania decyzji w przedmiotowej sprawie.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu skarżący podniósł, iż organ wydając zaskarżony rozkaz pominął rozstrzygnięcie Sądu zawarte w pkt. 2 wyroku z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn.II SA/WA 2074/06 o tymczasowej ochronie prawnej (art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wskazał, iż wyrokiem tym została uwzględniona jego skarga, w wyniku czego uchylony został rozkaz personalny w przedmiocie mianowania go na równorzędne stanowisko. Podniósł też, że w pkt. 2 sentencji wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Zdaniem skarżącego dokonane przez Sąd wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w pkt. 2 sentencji oznacza, że akt ten nie wywołuje skutków prawnych z niego wynikających.
Rozstrzygnięcie pkt. 2 wyroku stanowi tymczasową ochronę strony przed negatywnymi skutkami zaskarżonej decyzji. Skoro więc Sąd wstrzymał wykonanie decyzji o przeniesieniu skarżącego na inne stanowisko służbowe, to nie można było zmieniać mu uposażenia, zakładając, że zmiana stanowiska w sferze prawnej nastąpiła.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo stwierdził, że uchylony wyrokiem rozkaz personalny został wykonany przed jego zaskarżeniem i w związku z tym nie było możliwe wstrzymanie jego wykonania. Wyjaśnił, że wyrok z 24 stycznia 2007 r. (uchylający decyzje w przedmiocie przeniesienia skarżącego na inne stanowisko) został przez organ zaskarżony skargą kasacyjną do NSA i skarga ta w dniu wydania decyzji o uposażeniu – podwyższeniu mnożnika nie była jeszcze przez NSA rozpoznana. Brak rozpoznania skargi przez NSA oznacza zdaniem organu, że zapadły w sprawie przeniesienia wyrok był nieprawomocny i nie wiązał organu w sprawie uposażenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnianie. Istota sporu sprowadza się do wykładni art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa i skutków zastosowania przez Sąd w równolegle toczącej się sprawie II SA/WA 2074/06 instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Przepis ten stanowi, że w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Jest zatem formą zabezpieczenia tymczasowego.
Z akt sprawy II SA/WA 2074/06 w której zapadł wyrok w dniu 24 stycznia 2007 r. wynika, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. zwolnił skarżącego ze stanowiska [...] i z dniem [...] lipca 2006 r. mianował na stanowisko [...]. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a uchylił wyżej wskazany rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia S. K. z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko [...], ustalił datę zwolnienia ze stanowiska [...] na dzień [...] lipca 2006 r., zaś datę mianowania na stanowisko [...] na dzień [...] lipca 2006 r. w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2074/06 uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości.
Z materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, iż skarżący przed datą wydania ww. wyroku został faktycznie przeniesiony ze stanowiska [...] na stanowisko [...]. Co do zasady zgodzić należy się z twierdzeniem organu, że nie można było wstrzymać wykonania decyzji już faktycznie wykonanej.
Zagadnienie wstrzymania wykonania decyzji (art. 152 ppsa) budzi w doktrynie kontrowersje. Z racji nowości tej instytucji i braku podobnych konstrukcji w innych systemach prawa kwestia ta nie była jeszcze przedmiotem zbyt licznych rozważań sądów administracyjnych. W doktrynie prezentowany jest pogląd (który Sąd podziela i uznaje za własny), że należałoby wykluczyć stosowanie tej instytucji do aktów lub czynności z natury rzeczy nie podlegających wykonaniu oraz do aktów lub czynności już wykonanych przed wydaniem wyroku (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, WoltersKluwer, wydanie II, Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE 2006, s. 323).
W ocenie Sądu wyrok WSA z dnia 24.01.07 r. wiązał organ w dacie wydania zaskarżonego rozkazu o uposażeniu (art. 153 ppsa). Wiązał pomimo braku jego prawomocności. Wiązał z uwagi na zawarte w sentencji tego wyroku postanowienie w przedmiocie jego niewykonalności (art. 152 ppsa). Wyrok ten wiązał również Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę (o uposażenie), która podmiotowo i przedmiotowo jest integralnie powiązana ze sprawą w przedmiocie mianowania na stanowisko. Powyższa ocena znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt OSK 591/04. W uzasadnieniu tym stwierdzono, że w art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczący wykonalności decyzji należy rozumieć szeroko. Zdaniem NSA, stwierdzenie przez Sąd, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzje nie jest jeszcze prawomocny (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. OSK 591/04, ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 32).
Pogląd ten należy w pełni podzielić. Dokonana przez Sąd wykładnia językowa, celowościowa akcentuje ratio legis instytucji wstrzymania wykonania uchylonych decyzji. Określa też skutki jej zastosowania.
Zdaniem Sadu, rację ma skarżący twierdząc, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji o mianowaniu go na równorzędne stanowisko stanowiło tymczasową ochronę. Wstrzymanie wykonania decyzji stanowiło gwarancję i zabezpieczenie przed kolejnymi skutkami materialnoprawnymi uchylonych decyzji. Stanowiło rodzaj zabezpieczenia tymczasowego. Wprawdzie wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie przeniesienia na inne stanowiska automatycznie nie powodowało przywrócenia skarżącego na poprzednio zajmowane stanowisko, ale uniemożliwiało skuteczne podejmowanie przez organ administracji kolejnych decyzji utrwalających stan prawny ukształtowany uchyloną decyzją.
Reasumując, w oparciu o art. 152 ppsa w związku z treścią wyroku z dnia 24.01.07 r. skarżącemu winno być przyznane uposażenie adekwatne do poprzednio zajmowanego stanowiska. Konkluzja powyższa jest konsekwencją zastosowania przez Sąd w wyroku z dnia 24.01.07 r. instytucji wstrzymania wykonalności zaskarżonych aktów. Organ wydając zaskarżony rozkaz personalny (o uposażeniu) już po uchyleniu zaskarżonych decyzji o mianowaniu, przeniesieniu i wstrzymaniu ich wykonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył wiążące go postanowienie o niewykonalności (art. 152 cyt. wyżej ustawy) zawarte w pkt. 2 sentencji wyroku z dnia 24.01.2007 r.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zastosuje się do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24.01.07r. sygn. akt II SA/Wa 2047/06.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 a i c cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.
O wykonalności zaskarżonego wyroku orzeczono na podstawie art. 152 cyt. wyżej ustawy.