Uzasadnienie
W. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej. Na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawie z tego zakresu spoczywa obowiązek uiszczania kosztów sądowych (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.)).
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi tylko zwolnienie od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 powołanej ustawy) – następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że nie uzyskuje obecnie żadnych dochodów (od wielu lat brak pracy), nie posiada prawa do zasiłku. Korzysta z pomocy finansowej matki, która jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wnioskodawca pomaga matce, która wymaga stałej opieki i pomocy osób drugich. W dodatkowym oświadczeniu z dnia 25 lutego 2009 r. skarżący podał, że pomoc finansowa, jakiej udziela matka wynosi czasami 500 zł, czasami 200 zł. Ze względu na trudną sytuację finansową wnioskodawcy pomagają również inni członkowie bliskiej rodziny. Oświadczył jednoznacznie, że nie pozostaje z matką we wspólnym gospodarstwie domowym. Jako majątek wymienił mieszkanie o powierzchni mieszkalnej 50 m2.
Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja materialna wnioskodawcy nie pozwala w chwili obecnej na poniesienie kosztów sądowych. Skarżący nie ma żadnych stałych dochodów i korzysta jedynie z pomocy finansowej niepełnosprawnej matki, którą się opiekuje.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.