Uzasadnienie
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 106 ust. 1 w związku z art. 112 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. nr 29, poz. 154 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. N. z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, odmówił M. N. przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za 2009 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż prawo funkcjonariusza ABW do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego określa art. 106 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, który stanowi, że funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Stosownie zaś do przepisu § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 98, poz. 1000), równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi w służbie stałej w dwóch przypadkach: jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny, o którym mowa w art. 103 ustawy, nie posiadają lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz jeżeli został przeniesiony z urzędu, na podstawie art. 110 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW, do pełnienia służby w innej miejscowości i nie został zakwaterowany na koszt ABW.
Wnioskodawczyni M. N., obecnie emeryt Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, z dniem [...] października 2006 r. została przeniesiona do [...] i oddelegowana do wykonywania zadań służbowych w Agencji Wywiadu. Wymieniona w nowym miejscu pełnienia służby miała zapewnione bezpłatne zakwaterowanie, a zatem nie może otrzymać świadczenia, które przysługuje z tytułu braku takiego zakwaterowania.
W wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., art. 106 ust. 1 w związku z art. 112 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2012 r., podzielając w całości jej argumentację.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. N. zarzuciła powyższej decyzji naruszenie art. 102 ust. 1 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu oraz przepisu § 2 i 14 ust. 2 pkt 2 lit. f rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2004 r. w sprawie warunków i trybu oddelegowania funkcjonariuszy ABW do wykonywania zadań poza Agencją.
Skarżąca, podnosząc powyższe zarzuty, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Prawo funkcjonariusza ABW do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego określa art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. nr 29, poz. 154 z późn. zm.), który stanowi, iż funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Z przytoczonego przepisu wynika, iż prawo do przedmiotowego równoważnika ustawodawca uzależnił od braku posiadania przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.
Szczegółowe zasady przyznawania funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego równoważników pieniężnych, zostały określone w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2011 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu (Dz. U. z 2004 r., nr 98, poz. 1000). Zgodnie z jego § 6 równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi w służbie stałej, jeżeli:
- 1. w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny, o którym mowa w art. 103 ustawy, nie posiadają lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, o których mowa w § 4,
- 2. został przeniesiony, na podstawie art. 110 ust. 4 ustawy do pełnienia służby w innej miejscowości i nie został zakwaterowany na koszt Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ zasadnie odmówił skarżącej przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za 2009 r., wskazując na zaistnienie przesłanki z § 6 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia.
Skarżąca podała w oświadczeniu mieszkaniowym do ustalenia uprawnień do równoważnika z brak lokalu mieszkalnego za rok 2009, że od dnia [...] czerwca 2003 r. zajmuje w [...], w miejscu innym aniżeli pełnienie służby, lokal mieszkalny o pow. [...] m2, na podstawie aktu notarialnego z [...] czerwca 2003 r. Oświadczyła też, że zajmowany lokal jest podnajmowany w całości.
W skardze wskazała natomiast, że po przeniesieniu z urzędu do [...] była zakwaterowana w hotelowych zasobach ABW, na koszt Agencji. Bezspornym jest, że w 2009 r. M. N. była zakwaterowana na terenie Ambasady RP w [...] i jak podano w piśmie [...] MSZ z dnia [...] marca 2010 r., zamieszkiwanie to było bezpłatne (dla skarżącej). Jeśli skarżąca po przeniesieniu z urzędu do służby w innej miejscowości, nie ponosiła opłat za zakwaterowanie, to w myśl przepisu § 6 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2004 r. brak było podstaw do przyznania równoważnika za brak lokalu.
Podejmując zaskarżoną decyzję, organ nie naruszył wskazanych w sprawie przepisów prawa.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.