Uzasadnienie
W. K. złożyła w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
We wniosku podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z synem (ur. w 1973 r.), który jest całkowicie niezdolny do samodzielnej egzystencji oraz ubezwłasnowolniony, a na dochód rodziny składa się jej emerytura w wysokości 757,21 zł netto oraz renta syna w kwocie 754,86 zł netto - łącznie 1.512,07 zł netto. Oświadczyła, że oprócz mieszkania o powierzchni 37 m2 nie posiada wraz z synem żadnego majątku ani oszczędności.
Skarżąca do stałych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego zaliczyła czynsz za mieszkanie w wysokości 353,84 zł, opłaty za energię elektryczną – 65,44 zł, gaz z butli – 60 zł, koszty leczenia syna 300-500 zł oraz siebie - 100 zł, a także zakup karty do telefonu - 35 zł.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 66 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) i znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie.
Skoro zatem skarżąca w tej sprawie jest zwolniona z ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.
Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron, korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt administracyjnych, skarżąca wraz z synem, który z uwagi na stan zdrowia jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji, utrzymuje się ze świadczeń z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w łącznej wysokości 1.512 zł netto. Natomiast stałe koszty utrzymania rodziny, w tym szczególności leczenia, wynoszą około 1.000 zł, nie licząc wyżywienia. W konsekwencji oznacza to, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i syna.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.