Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga M. K.(dalej: "strona", "skarżąca") na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "organ") z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP w [...]") z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...] (dalej: "KMP w [...]") z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] o opróżnieniu lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy al. [...].
W uzasadnieniu powyższej decyzji KGP wskazał, że lokal mieszkalny nr [...] przy al. [...] w [...] na podstawie przydziału nr [...] z dnia [...] grudnia 1975 r. otrzymał R. K. - ówczesny funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej. Do wspólnego zamieszkiwania w ww. lokalu uprawnieni byli M. K. - żona oraz R. K. - córka.
Na podstawie rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 1978 r. nr [...] R. K. został zwolniony ze służby w MO bez prawa do emerytury/renty resortowej.
W dniu [...] lutego 1978 r. nastąpiło rozwiązanie związku małżeńskiego M. i R. K.. W dniu [...] kwietnia 1978 r. ww. wyprowadził się z przedmiotowego lokalu, zaś w dniu 11 lipca 1978 r. zameldował się w [...] przy ul. [...]. Wyprowadzając się z zajmowanego lokalu ww. zrzekł się uprawnień do jego dalszego zajmowania. M. K. natomiast wyszła ponownie za mąż w dniu [...] czerwca 1993 r.
Mając powyższe na względzie KMP w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] zobowiązał M. K. do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy al. [...]. Na skutek złożenia przez stronę odwołania KWP w [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 471/18 oddalił skargę M. K. na ww. decyzję KWP w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]. Sąd stwierdził, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę ich wydania. Tym samym, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, ww. decyzja KWP w [...] z dnia [...] marca 2017 r. stała się ostateczna i podlega wykonaniu.
Dalej organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2019 r. M. K., reprezentowana przez pełnomocnika, wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji KGP w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] oraz decyzji KMP w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Zarzuciła, że ww. decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz, że doszło do nieuzasadnionego potraktowania jej jako osoby spełniającej przesłankę, o której mowa w art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.).
Zdaniem organu, przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zawarte w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej: "k.p.a.", nie zaistniały w niniejszej sprawie.
Lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...] jest w dyspozycji KWP w [...], a zatem zastosowanie mają przepisy rozdziału 8 ustawy o Policji oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r., poz. 723), dalej: "ustawa zaopatrzeniowa". Przepisy te w sposób szczególny odrębnie uregulowały krąg osób, które są uprawnione do uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji.
Na podstawie art. 88 ustawy o Policji tytuł prawny do lokalu mieszkalnego może otrzymać wyłącznie funkcjonariusz Policji. Osoby wymienione w art. 89 ww. ustawy, które uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi, nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do lokalu, ich uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu wywodzi się z tytułu prawnego jaki posiada policjant. Natomiast, na podstawie art. 29 ustawy zaopatrzeniowej, tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji zachowują lub mogą uzyskać emeryci i renciści policyjni.
Przepis art. 29 ustawy zaopatrzeniowej przewiduje możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez członków rodziny, ale tylko w przypadku, gdy byliby oni uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. Natomiast, zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013r., poz. 1170), dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 18 maja 2005 r." - były małżonek policjanta rozwiedzionego zostaje w przydzielonym lokalu mieszkalnym do czasu uzyskania lub nabycia przez niego innego lokalu mieszkalnego bądź domu.
Organ wskazał, że nieuzasadniony jest zarzut strony, iż jej status - jako byłej żony funkcjonariusza - nie był rozważony przed wydaniem decyzji o opróżnieniu lokalu. Strona w 1993 r. wyszła ponownie za mąż, tym samym utraciła status byłej żony. Ponadto R. K. został zwolniony ze służby bez praw emerytalnych i z tego względu § 8 ww. rozporządzenia nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Z powyższego wynika, że strona wykracza poza krąg osób uprawnionych do otrzymania lokalu z zasobów Policji.
Organ zaznaczył, że aby można było mówić o rażącym naruszeniu prawa muszą być spełnione dwie przesłanki. Przepis prawa mający być przedmiotem naruszenia winien być sformułowany w sposób jasny, klarowny, niewymagający dokonywania jego wykładni. Ponadto, proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z przepisem prawa musi prowadzić do konkluzji, że rozstrzygnięcie zostało podjęte wbrew jasnym regulacjom danej normy prawnej. Decyzja KWP w z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] oraz decyzja KMP w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] nie zawierają takich wadliwości, a zatem brak było podstaw do uwzględnienia wniosku.
W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącej zarzuciła naruszenie:
- - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. skutkujące odmową stwierdzenia nieważności decyzji o opróżnieniu lokalu, podczas gdy skarżąca nie uzyskała ani nie nabyła prawa do innego lokalu mieszkalnego lub domu,
- - art. 98 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie braku zachowania prawa skarżącej do przydzielonego lokalu mieszkalnego; błędne przyjęcie, że wymeldowanie się R. K. skutkowało wygaśnięciem uprawnienia do lokalu, podczas gdy taki wniosek nie wynika z żadnego przepisu; błąd w ustaleniach polegający na uznaniu, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu, podczas gdy nie została wydana decyzja o uchyleniu przydziału mieszkaniowego, która powinna zostać wydana wcześniej, co doprowadziło do nieuzasadnionego potraktowania skarżącej jako osoby wypełniającej przesłankę opisaną w art. 95 ust. 3 pkt 3 in fine ustawy o Policji,
- - art. 96 ust. 4 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy mąż skarżącej nie spełniał przesłanek określonych w ww. przepisie - nie został przeniesiony z urzędu do służby w innej miejscowości i nie przydzielono mu tymczasowej kwatery,
- - art. 11 i art. 107 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i wyjaśnienia stanowiska organu.
W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik skarżącej wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pełnomocnik podniosła argumentację zaprezentowaną już we wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. Zarzuciła, że przy wydawaniu kwestionowanych decyzji nie przeanalizowano w dostateczny sposób, w świetle przepisów ówcześnie obowiązujących, sytuacji prawnej skarżącej i jej byłego męża, jako osób zamieszkujących w lokalu przydzielonym funkcjonariuszowi MO, oraz kolejnych zdarzeń jaki miały wówczas miejsce. Były mąż skarżącej nie stał się policjantem w myśl art. 149 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż w chwili rozwiązania MO nie był już funkcjonariuszem.
Zatem wszystkie okoliczności miały miejsce pod rządem ustawy z dnia 31 maja 1959 r. o służbie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej (Dz.U. z 1973 r., Nr 23, poz. 136), ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej PRL (Dz.U. Nr 38, poz. 181) oraz wydanych na podstawie ww. ustaw aktów wykonawczych.
Wskazała, że z art. 36 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. wynikała podstawa do otrzymania przez funkcjonariusza MO mieszkania służbowego w miejscowości, w której pełnił służbę. Zasady i normy otrzymywania mieszkań służbowych przez funkcjonariuszy wynikały z zarządzenia nr 12 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1962 r. w sprawie zasad i trybu przydzielania oraz opróżniania mieszkań służbowych przeznaczonych dla Milicji Obywatelskiej i Centrali MSW. Następnie zostało wydane zarządzenie nr 82 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 15 listopada 1974r. w sprawie mieszkań przeznaczonych dla funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz remontu mieszkań zajmowanych przez tych funkcjonariuszy (Dz. Urz. MSW Nr 6 poz. 20 z 1977 r. ze zm.). Zarządzenie to obowiązywało w chwili zwolnienia byłego męża skarżącej ze służby w MO, co miało miejsce z dniem [...] lutego 1978 r. Przepis § 17 ust. 1 ww. zarządzenia stanowił, że zajmująca mieszkanie funkcyjne osoba, która nie spełniała warunków określonych w § 4 zarządzenia, zachowywała prawo do tego mieszkania, jeśli odpowiadało ono normom zaludnienia ustalonym na podstawie ustawy Prawo lokalowe, lub prawo do lokalu zamiennego. W § 4 zarządzenia wymienieni byli funkcjonariusze MO, emeryci milicyjni, renciści milicyjni i uprawnieni do renty rodzinnej członkowie rodzin po zmarłym funkcjonariuszu renciście i emerycie.
Były mąż skarżącej w chwili zwolnienia ze służby w MO był bezspornie osobą zajmującą mieszkanie funkcyjne, niespełniającą warunków określonych w § 4 zarządzenia. Posiadał zatem nadal tytuł do pozostania w lokalu lub prawo do uzyskania lokalu zamiennego wraz z żoną i córką na podstawie ww. § 17 zarządzenia nr 82. W zarządzeniu nr 82 w zamkniętym katalogu określono przyczyny opróżnienia mieszkania funkcyjnego, wśród których nie wymieniono zwolnienia funkcjonariusza ze służby, ani sytuacji małżonka rozwiedzionego pozostającego w lokalu, w którym uprzednio zamieszkiwał były funkcjonariusz MO. Z tego wynika, że organ, który przydzielił funkcjonariuszowi mieszkanie, nie mógłby żądać jego opróżnienia w przypadku, gdy w mieszkaniu tym, po rozwiązaniu związku małżeńskiego z osobą uprzednio posiadającą tytuł do lokalu, pozostałby drugi małżonek.
W § 26 ust. 1 i 2 zarządzenia nr [...] stwierdzono wprost, że małżonkowie rozwiedzeni zachowują prawo do zajmowania lokalu mieszkalnego do czasu nabycia (uzyskania) przez nich innych lokali mieszkalnych na podstawie decyzji administracyjnej, spółdzielczych lokali mieszkalnych, domów jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych stanowiących odrębną nieruchomość. Do rozwiedzionego małżonka nie będącego funkcjonariuszem miał natomiast zastosowanie § 28 ust. 1 i 2 ww. zarządzenia. Zgodnie z jego treścią, w przypadku gdy rozwiedziony małżonek nie będący funkcjonariuszem zajmował lokal mieszkalny odpowiadający pod względem powierzchni mieszkalnej normom zaludnienia obowiązującym w ustawie Prawo lokalowe, lokal ten przekazywany był właściwemu terenowemu organowi administracji państwowej obowiązanemu do wydania decyzji o jego przydziale jako lokalu zamiennego.
Kolejnymi przepisami regulującymi ww. kwestie w ten sam sposób było zarządzenie nr 49 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 maja 1991 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych będących w dyspozycji MSW lub podległych mu organów (Dz.Urz. MSW Nr 2, poz. 4). Obecnie obowiązujący przepis § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. odnoszący się do rozwiedzionego małżonka policjanta, a nie do ponownego zamążpójścia małżonka rozwiedzionego z funkcjonariuszem, zawiera tożsamą regulację nakazującą pozostawienie go w przydzielonym lokalu mieszkalnym do czasu uzyskania lub nabycia przez niego innego lokalu mieszkalnego lub domu.
Pełnomocnik wskazała, że ww. kwestie nie były w żaden sposób rozważone przy wydawaniu kwestionowanych decyzji, tymczasem były konieczne dla ustalenia, czy skarżąca jest rzeczywiście jednym z podmiotów określonych w art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Na poparcie tego stanowiska pełnomocnik powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/GL 1055/16.
Końcowo pełnomocnik zaznaczyła, że na skutek braku odniesienia się przez organy wydające kwestionowane w postępowaniu nieważnościowym decyzje, do - kształtującej się na przestrzeni wielu lat od 1978 r. - sytuacji prawnej skarżącej w zakresie jej uprawnienia do zajmowania spornego lokalu, doszło do naruszenia praw nabytych przez skarżącą do przedmiotowego lokalu.
W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. podlegała uchyleniu, jednakże zasadniczo z innych powodów aniżeli podniesione w skardze.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] (oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]) była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 471/18 oddalił skargę M. K. na ww. decyzję ostateczną. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 8 stycznia 2019 r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji powołał wprawdzie ww. okoliczność, jednak nie rozważył skutków jakie prawomocny wyrok Sądu może wywołać względem wniosku skarżącej w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSP 6/09 (publ. CBOSA).
NSA w ww. uchwale przyjął, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali istnienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej rozpoznanie tego żądania niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu ww. uchwały NSA powołał art. 171 p.p.s.a., zgodnie z którym prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej "tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia". Wskazał również na treść art. 170 p.p.s.a., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. NSA stwierdził następnie, że: "podziela pogląd, iż fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia na nią skargi przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, jednakże tylko "w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego".
Dalej NSA wskazał, że: "w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (obecnie postanowieniem na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. - uwaga Sądu), wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji).
Możliwa jest wszakże i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu, np. fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o istotnych dla wyniku postępowania okolicznościach sprawy spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku, prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu administracji żądania".
Dalej NSA wskazał, że: "wniesienie do organu administracji żądania stwierdzenia nieważności decyzji, od której skarga została wcześniej oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego rodzi - w świetle przedstawionych wywodów - konieczność wstępnego zbadania przez ten organ przede wszystkim tego, czy nie zachodzi przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności jego merytorycznego rozpoznania łącząca się z faktem sformułowania przez sąd zwrotu stosunkowego o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dokonanie tego rodzaju ustalenia będzie na ogół wymagało zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego wyroku, po to, by stwierdzić czy składniki oceny prawnej sądu posiadającej przymiot powagi rzeczy osądzonej czynią żądanie niedopuszczalnym (stanowią przeszkodę prawną dla nadania mu dalszego biegu w celu podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 158 § 1 k.p.a.). (...) Uwzględniająca ogół okoliczności konkretnego przypadku ocena w przedmiocie dopuszczalności przeprowadzenia postępowania co do przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji znajdzie formalny wyraz w postaci decyzji o odmowie wszczęcia tego postępowania, bądź też stworzy podstawę dla dokonania czynności wewnętrznego urzędowania, otwierającej drogę do rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej w formie decyzji o zasadności wniesionego żądania".
Podzielając, na zasadzie art. 269 § 1 p.p.s.a., stanowisko zawarte w ww. uchwale NSA i odnosząc tę argumentację do okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że decyzja organu Policji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji KWP w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], wydana na podstawie art. 157 i art. 158 oraz 156 § 1 k.p.a., jest co najmniej przedwczesna. Z jej uzasadnienia nie wynika bowiem, aby organ dokonał niezbędnych ustaleń co do zawartości wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ostatecznej w kontekście prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 471/18, który korzysta z powagi rzeczy osądzonej (art. 171 p.p.s.a.).
W konsekwencji organ nie ustalił, czy ze względu na przedmiot żądania skarżącej obowiązany jest załatwić wniosek co do istoty stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też wobec istnienia przeszkody przedmiotowej czyniącej rozpoznanie wniosku niedopuszczalnym - wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.).
W sprawie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 158 § 1 i art. 156 § 1 k.p.a. Organ bowiem, co trafnie podniosła skarżąca, w istocie nie odniósł się do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (podniesionych następnie w skardze) i nie wyjaśnił swego stanowiska w tym zakresie. Zatem już tylko z tego powodu decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem (a więc rozstrzygająca sprawę co do istoty) jako przedwczesna, w świetle powyższych rozważań, podlegała uchyleniu.
Z treści wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wynika, że skarżąca zarzuca organowi Policji rażące naruszenie art. 95 ust. 3 pkt 3 in fine ustawy o Policji poprzez zaniechanie ustalenia, w świetle ustawy z dnia 31 maja 1959 r. o służbie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej (Dz.U. z 1973 r., Nr 23, poz. 136), ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej PRL (Dz.U. Nr 38, poz. 181) oraz wydanych na podstawie tych ustaw aktów wykonawczych, czy nie podsiadała uprawnień do lokalu mieszkalnego (funkcyjnego), a w konsekwencji, czy istniały podstawy do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy al. [...]. Do tych kwestii organ nie się nie odniósł, nie rozważył wniosku skarżącej względem wyroku WSA w Gliwicach z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 471/18.
Zauważyć przy tym należy, iż w ww. wyroku Sąd poczynił rozważania odnośnie braku tytułu prawnego skarżącej do ww. lokalu mieszkalnego (s. 8 uzasadnienia wyroku), a ich podstawę stanowiły okoliczności faktyczne i prawne przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni dokonaną ocenę prawną. Zgodnie z treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSP 6/09 podda analizie wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji w świetle ww. wyroku Sądu z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 471/18 i dokona oceny, czy w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy do wydania rozstrzygnięcia co do istoty w oparciu o art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy do wydania rozstrzygnięcia o charakterze procesowym w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a.
Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej, Sąd postanowił na podstawie art. 200 i 205 § 2 jak w punkcie drugim sentencji.