Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 lutego 2018 r. przyznano skarżącym B.L. i J.L. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego oraz odmówiono prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 20 lutego 2018 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła radcę prawnego M.R. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżących.
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B.L. i J.L. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku właściwości miejscowej.
Odpis powyższego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 14 maja 2018 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie znajduje się w aktach sprawy).
W dniu 21 maja 2018 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżących ustanowiony z urzędu złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opinię o braku podstaw do wniesienia zażalenia oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały uiszczone w żadnej części przez skarżących.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. do czynności referendarza sądowego w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.
Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, reguluje w rozpatrywanej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715); zwanej dalej rozporządzeniem.
W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu.
Natomiast w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje Rozdział 4 rozporządzenia. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia, opłata w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł.
Stosownie zaś do treści § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2 podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu skarżących sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia zażalenia oraz złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawierający oświadczenie o nieopłaceniu tych kosztów w żadnej przez nich części. W tej sytuacji uznano, że należy przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie za zastępstwo prawne w wysokości 120 zł, podwyższone o kwotę 27,60 zł stanowiącą stawkę 23 % podatku od towarów i usług, czyli łącznie kwotę 147,60 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.).