Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w W., działając na podstawie art. 170 ust. 1, art. 171 pkt 2, art. 184 ust. 1, art. 187 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie przyznawania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi Służby Więziennej (Dz. U. z 2010 r. Nr 146, poz. 986), a także powołując się na art. 104 k.p.a. odmówił T. G. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...].
Wskazana wyżej decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. stała się przedmiotem skargi T. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga T. G. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest niedopuszczalna.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w art. 3 § 2 zawiera zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 tego artykułu znajduje się odesłanie do regulacji szczególnych, które przewidują drogę sądowoadministracyjną. Oceniając dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego należy również brać pod uwagę inne unormowania, które wprost wyłączają kognicję sądów administracyjnych. Unormowanie takie ma miejsce w ustawie o Służbie Więziennej.
Zgodnie z art. 217 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy.
W kolejnych artykułach cytowana ustawa wskazuje, które ze spraw dotyczących stosunku służbowego podlegają kognicji sądów administracyjnych, sądów powszechnych, a które w ogóle nie zostały poddane kontroli sądowej. Zgodnie z art. 218 ust. 1 i ust. 5 sprawy dotyczące:
- 1) zwolnienia ze służby,
- 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej,
- 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe,
- 4) zawieszenia w czynnościach służbowych
- - rozstrzyga się w formie decyzji.
Od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 218 ust 5 ustawy o Służbie Więziennej).
Stosownie zaś do art. 219 ust. 1 i ust. 3 sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące:
- 1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe,
- 2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji,
- 3) nadawania stopni Służby Więziennej,
- 4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej,
- 5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa,
- 6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym
- - rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego.
Rozkaz personalny jest wykonywany z dniem w nim określonym. Od rozkazu personalnego odwołanie nie przysługuje.
Z kolei w art. 220 ustawodawca wskazał, że spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.
W niniejszej sprawie skarga T. G. dotyczy decyzji o odmowie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Nie ulega wątpliwości, iż pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest sprawą ze stosunku służbowego, dotyczy bowiem realizacji uprawnień funkcjonariusza wynikających ze stosunku służbowego.
Sprawa tego rodzaju nie została wymieniona ani w art. 218, ani też w art. 219, ustawy o Służbie Więziennej. Stwierdzić należy wobec powyższego, że sprawa ze skargi T. G. nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sądem właściwym do rozpoznania sporów o roszczenia ze stosunków służbowych, w tym dotyczące pomocy finansowej dla funkcjonariusza, jest sąd powszechny.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.