Uzasadnienie
Skarżący M. D. i G. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na podstawie informacji przedstawionych przez strony w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 9 lipca 2010 r. oraz w kserokopii dowodu wypłaty świadczenia rentowego ustalono, co następuje.
Wnioskodawcy są braćmi prowadzącymi wspólne gospodarstwo domowe. Utrzymują się z dochodów z tytułu renty w wysokości odpowiednio M. D. 617,57 zł brutto miesięcznie, G. D. 595,16 zł brutto miesięcznie. Na podstawie kserokopii dowodu wypłaty świadczenia ustalono, że skarżącym wypłacana jest odpowiednio kwota 390,60 zł netto i 271,65 zł netto. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że z świadczenia dokonywane są potrącenia. Nadto, wnioskodawcy posiadają zadłużenie z tytułu opłat za lokal mieszkalny na kwotę ponad 64 000 zł. Skarżący nie posiadają żadnego majątku, w tym oszczędności.
Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Na podstawie przedstawionych informacji stwierdzić należy, że skarżący wykazali, iż spełniają przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Wnioskodawcy utrzymują się z rent w niewielkiej wysokości, a po dokonanych potrąceniach do ich dyspozycji łącznie pozostałe kwota jedynie 662,25 zł. Na jedną osobę przypada zatem 331,12 zł. Wnioskodawcy nie podali wprawdzie wysokości stałych miesięcznych wydatków, jednakże wysokość łącznego dochodu w gospodarstwie domowym oraz fakt zadłużenia w opłatach za lokal mieszkalny pozwalają stwierdzić, że skarżący nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W związku z tym, że w sprawie niniejszej skarżący obowiązani są do uiszczania kosztów sądowych w toku całego postępowania, a przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, wnioskodawcom należało przyznać prawo pomocy w żądanym zakresie.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w pkt. 1 i 2 postanowienia.