Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważność rozkazu Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie mianowania K. P. na stanowisko służbowe.
Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Raportem z dnia [...] maja 2012 r. K. P., zajmujący wówczas stanowisko dyżurnego Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z prośbą o przeniesienie do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] przeniósł K. P. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] z dniem [...] lipca 2012 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Komendant Miejski Policji w [...] mianował z dniem [...] lipca 2012 r. wyżej wymienionego policjanta na stanowisko eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...].
W dniu [...] września 2014 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął wniosek K. P. o stwierdzenie na podstawie art. 156 k.p.a. nieważności wskazanego wyżej rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. We wniosku powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie o sygn. akt I OSK 1736/12, uchylający wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 108/12 oraz zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] września 2011 r. a także utrzymujący go w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie mianowania K. P. na stanowisko dyżurnego Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Zdaniem strony skutki uchylenia przez NSA obu rozkazów rozciągają się na późniejsze decyzje personalne. Skoro bowiem nie został przeniesiony na stanowisko dyżurnego, to nie mógł być skutecznie zwolniony i przeniesiony, czy mianowany z tego stanowiska na inne stanowisko służbowe.
Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w z w. z art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w swoim wniosku strona nie wskazała żadnej konkretnej przesłanki stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego, stąd też dokonał analizy wszystkich okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ podał, że przedmiotowy rozkaz personalny został wydany na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, tj. przepisu kompetencyjnego, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Rozkazem tym mianowano K. P. na stanowisko eksperta. Zgodnie z tabelą 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r., w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123, poz. 857) na stanowisko eksperta mianowany może być funkcjonariusz posiadający wykształcenie wyższe z tytułem zawodowym magistra lub innym równorzędnym, kwalifikacje zawodowe wyższe oraz minimum 4 lata stażu służby.
K. P. służbę pełni od [...] października 1993 roku, w 2001 roku ukończył studia zawodowe w Wyższej Szkole Policji w [...], a w 2003 roku uzyskał tytuł magistra w Wyższej Szkole Humanistycznej w [...]. Przedmiotowym rozkazem przyznano także funkcjonariuszowi dodatek służbowy w wysokości 900 zł. Powyższa kwota mieści się w granicach wyznaczonych przepisem, tj. stawce kwotowej nie przekraczającej 50 % podstawy wymiaru stanowiącej sumę należnego policjantowi uposażenia zasadniczego oraz dodatku za stopień w stawce ustalonej dla policyjnego stopnia etatowego odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu (§ 8 ust. 4 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732).
W uzasadnieniu decyzji Komendant Miejski Policji w [...] wskazał na potrzebę uzupełnienia wakującego stanowiska w Zespole [...] Wydziału [...] oraz potrzebę zapewnienia prawidłowego funkcjonowania wydziału.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] podniósł, że kwestionowany rozkaz personalny został wydany z zachowaniem właściwości miejscowej i rzeczowej. Nie można mu także przypisać braku podstawy prawnej lub rażącego naruszenia prawa. Organ wykluczył również przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 3-7 k.p.a. Ponadto nie zgodził się z twierdzeniem strony w kwestii wpływu wskazanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego na wydane w sprawie decyzje.
K. P. wniósł od powyższej decyzji odwołanie do Komendanta Głównego Policji. W odwołaniu zarzucił organowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odstąpienie od zawieszenia postępowania w związku z tym, że rozstrzygnięcie tej sprawy jest zależne od zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia K. P. ze stanowiska dyżurnego Zespołu [...] Wydziału [...] KMP w [...] i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w KMP w [...], przekazanego do rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji. Zarzucił również naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w szczególności oceny prawnej jego sytuacji zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1736/12.
K. P. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanego wyżej rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu odwołania wskazał m. in., że w przypadku stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2012 r. fakt ten będzie miał istotny wpływ na ocenę nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2012 r.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2014 r.
W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko organu I instancji co do tego, że rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nie zawiera żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Dodatkowo organ wyjaśnił, że wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego sygn. akt I OSK 173612 pozostaje bez wpływu na przedmiotowy rozkaz personalny. Wskazał, że powyższy wyrok skutkuje wyeliminowaniem z obrotu prawnego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie mianowania K. P. na stanowisko dyżurnego Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Wyrok ten uchyla te decyzje, a zatem wywołuje skutki ex nunc, tzn. na przyszłość. Uchylenie tych decyzji przerywa ich skutki prawne ale nie znosi skutków, jakie te decyzje już wywołały. Skutki uchylonych rozkazów personalnych trwały do dnia poprzedzającego datę wydania przedmiotowego wyroku. Orzeczenie to nie daje podstaw do stwierdzenia, że w okresie przed jego wydaniem K. P. nie mógł być prawidłowo mianowany na stanowisko eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Nie można zatem uznać, że rozkaz ten zawiera wady, o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.
Ponadto za istotne organ uznał to, że ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania decyzji zakwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. W postępowaniu tym organ opiera się na uprzednio zgromadzonym materiale dowodowym. Badanie zaistnienia przesłanek uzasadniających ewentualne stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nie wymaga zatem uprzedniego ustalenia, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności w stosunku do innej decyzji, wydanej w odrębnym postępowaniu administracyjnym, funkcjonującej w obrocie prawnym w dacie wydania przedmiotowego rozkazu personalnego.
Komendant Główny Policji podniósł, że wskazywane przez skarżącego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] jest postępowaniem niezależnym od niniejszego i jego wynik nie ma wpływu na ocenę, czy w dacie wydania rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. można mówić o istnieniu okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem organu bezpodstawne byłoby przyjęcie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. stanowi w niniejszym postępowaniu zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiące podstawę do zawieszenia postępowania.
W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w szczególności oceny prawnej jego sytuacji zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1736/12, a wskazującej na niezgodność z prawem rozkazu personalnego, mocą którego został on mianowany na stanowisko dyżurnego Zespołu [...] Wydziału [...] KMP w [...], co powodowało, że dalsze decyzje personalne dotyczące przeniesienia na inne stanowisko służbowe zostały wydane z naruszeniem prawa, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy rozkaz personalny, mocą którego został on mianowany na stanowisko dyżurnego Zespołu [...] Wydziału [...] KMP w [...] został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny jako niezgodny z prawem, przez co wydane orzeczenie ma istotny wpływ na ocenę nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] oraz powoduje nieważność aktów opartych na wadliwym orzeczeniu, art. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych poprzez uznanie, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylający rozkaz personalny nr [...] nie ma wpływu na stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] i nie znosi skutków jakie wywołała uchylona decyzja, pomimo, że decyzja KMP w [...] została wydana z powodu istnienia w obrocie prawnym decyzji nr [...].
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że uchylenie pierwotnego rozkazu personalnego nr [...] wywołuje skutki prawne dalej idące. Orzeczenie Sądu dotyczące uchylenia decyzji administracyjnej jest bowiem równoznaczne z utratą bytu prawnego wadliwego aktu, a co za tym idzie nieważności aktów opartych na tym wadliwym orzeczeniu. Wskazał, że co prawda orzeczenie NSA nie dotyczy bezpośrednio organu, który wydał zaskarżoną decyzję jednak między oceną prawną, a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły nierozerwalny związek. Ponadto organy rozpoznające sprawę nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem NSA. Zobowiązane są do podporządkowania się wydanemu orzeczeniu w pełnym zakresie.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnej i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Celem zatem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
- 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,
- 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
- 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
- 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie,
- 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
- 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,
- 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck 2012, s. 623). W wyroku z Naczelnego Sądu Administracyjny dnia 7 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 581/83 (Problemy Praworządności, 1984, nr 10 s.
26) wskazano, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Należy zwrócić uwagę, że skarżący w swoim wniosku o stwierdzenie nieważności nie wskazał żadnej konkretnej postawy prawnej stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego. Przywołał jedynie okoliczności faktyczne przemawiające, jego zdaniem, za stwierdzeniem nieważności tego rozkazu oraz wskazał, że swoje żądanie opiera na art. 156 k.p.a. W treści skargi postawiono natomiast zarzut naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. bez wskazania jednak, czy, zdaniem skarżącego, rozkaz ten został wydany bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa.
Prawidłowe było w tej sytuacji działanie organu polegające na ocenie, czy zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego z uwzględnieniem wszystkich wymienionych w art. 156 § 1 przesłanek.
Okoliczności faktyczne, które zdaniem skarżącego przemawiają za stwierdzeniem nieważności tego rozkazu personalnego to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1736/12, który uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011 nr [...]. Na podstawie tych rozkazów skarżący został mianowany na stanowisko dyżurnego Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie mianowania skarżącego na stanowisko eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] (wydany już po przeniesieniu skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendy Miejskiej Policji w [...]) jest, zdaniem skarżącego, w tej sytuacji obarczony wadą nieważności.
Skarżący wskazuję, że skoro uchylony został rozkaz personalny o mianowaniu go na stanowisko służbowe, to nie mógł on być przeniesiony z tego stanowiska do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] i mianowany tam na podstawie rozkazu personalnego z dnia z dnia [...] lipca 2012 r. na stanowisko eksperta Zespołu [...] Komendy Miejskiej Policji w [...].
Należy wskazać, że przywołane przez skarżącego okoliczności nie dają podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego. Stwierdzenie nieważności decyzji jest możliwe bowiem wyłącznie w przypadkach wskazanych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tak jak już wskazano wyżej katalog przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest katalogiem zamkniętym. Opisane zaś przez skarżącego okoliczności nie stanowią żadnej z wymienionych w tym przepisie przesłanek.
Nie można bowiem zarzucić, że rozkaz ten został wydany przez organ niewłaściwy w sprawie. Skoro skarżący został przeniesiony do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...], to Komendant Miejskiej Policji w [...] był organem właściwym do mianowania go na stanowisko służbowe stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Rozkaz ten nie zawiera zatem wady wskazanej w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie zawiera on również wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 3-7 k.p.a.: nie zachodzi bowiem taka sytuacja, że sprawa rozstrzygnięta tym rozkazem była już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, rozkaz ten nie został skierowany do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie był on niewykonalny w dniu jego wydania, w razie jego wykonania nie wywoływał czynu zagrożonego karą, nie zawiera też wady powodującą jego nieważność z mocy prawa.
Nie można również stwierdzić, że w przypadku przedmiotowego rozkazu personalnego zachodzi przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj., iż rozkaz ten został wydany bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przesłanka braku podstawy prawnej jest spełniona bowiem, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają podstawy do wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej. Chodzi więc tu o sytuację, gdy nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Podstawę prawną przedmiotowego rozkazu stanowił zaś wskazany wyżej art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wydanych w stosunku do skarżącego rozkazów personalnych nie powoduje więc, iż rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. został wydany bez podstawy prawnej.
Z rażącym naruszeniem prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że sporna decyzja nie może być akceptowana jako akt władczy wydany przez organ działający w państwie prawa. Podkreślenia przy tym wymaga to, że nie chodzi tutaj o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i oczywisty. W niniejszej sprawie rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2012 r. nie narusza prawa, a tym bardziej w sposób rażący. Treść tego rozstrzygnięcia pozostaje w zgodzie z przepisem prawa dającym podstawę do jego wydania a wydanie tego rozkazu było uzasadnione zaistniałymi okolicznościami faktycznymi.
Skarżący został bowiem przeniesiony zgodnie z własną prośbą z dnia [...] maja 2012 r. do Komendy Miejskiej Policji w [...], stąd też konieczne było jego mianowanie na stanowisko służbowe w tej Komendzie.
Warto również odnotować, że w uchwale z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.
Abstrahując od tego, czy związek między rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r., a rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011 r. i utrzymującym go w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. można by uznać za tego typu, iż rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2012 r. jest rozkazem zależnym od dwóch pozostałych rozkazów, to z powyższej uchwały wynika, że tylko stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotową zależną decyzję daje podstawę do stwierdzenia nieważności tej zależnej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011 r. i utrzymującego go w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., a jedynie rozkazy te uchylił. Nie było zatem podstaw do uznania, iż rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. rażąco narusza prawo.
W tej sytuacji należy stwierdzić, iż prawidłowe są ustalenia organu, iż przedmiotowy rozkaz personalny nie zawiera wad skutkujących stwierdzeniem jego nieważności. W zaskarżonej decyzji słusznie wskazano, że uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011 r. i utrzymującego go w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. wywołało wyłącznie skutek ex nunc (na przyszłość). Wyrok ten nie daje zatem podstaw do stwierdzenia, że przed jego wydaniem skarżący nie mógł być prawidłowo mianowany na stanowisko eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...].
Prawidłowo również wskazano w zaskarżonej decyzji, iż brak było podstaw do zawieszenia postępowania w tej sprawie na podstawie art. 97 § 1pkt 4 k.p.a., do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w sprawie przeniesienia skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...], prowadzonego przez Komendanta Głównego Policji. Biorąc bowiem pod uwagę wskazane przez skarżącego powody stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego, kwestia, czy rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2012 r. zawiera wadę powodującą jego nieważność nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2014 r. odpowiadają zatem prawu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.