Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 10 stycznia 2009 r. J. R. domagał się wydania zaświadczenia, potwierdzającego fakt przywrócenia stanowiska [...] w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w [...], od dnia 16 listopada 1993 r. do dnia 31 sierpnia 1996 r.
Ostatecznie Komendant Miejski PSP w [...] w dniu [...] maja 2010 r. wydał stosowne zaświadczenie, powołując w nim m.in. decyzję Komendanta Głównego PSP z dnia [...] października 2008 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Komendanta Rejonowego PSP w [...] z dnia [...] października 1993 r.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. [...] Komendant Wojewódzki PSP umorzył postępowanie w sprawie wydania zaświadczeń jako bezprzedmiotowe. Treść postanowienia wskazywała, że postępowanie to zostało wszczęte pięcioma wnioskami strony ze stycznia 2009 r., zaś w maju 2010 r. wydano stronie jedenaście zaświadczeń.
Po rozpatrzeniu zażalenia Komendant Główny PSP postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Organ uznał, że zaskarżone postanowienie nie jest jednoznaczne i nie precyzuje tego, o jakim postępowaniu jest mowa.
W związku z powyższym, [...] Komendant Wojewódzki PSP wydał w dniu [...] sierpnia 2010 r. postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie nieważności postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia na wniosek z dnia 10 stycznia 2009 r. Organ uznał, iż pomimo wydania żądanego zaświadczenia toczy się nadal postępowanie w sprawie nieważności postanowienia Komendanta Miejskiego PSP w [...] o odmowie wydania zaświadczenia.
Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe orzeczenie, Komendant Główny PSP postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu organ podkreślił, iż z chwilą wydania żądanego zaświadczenia zostaje także zakończone postępowanie administracyjne w sprawie odmowy wydania zaświadczenia i w związku z tym nie ma konieczności umarzania postępowania. Wskazał również, iż skarżone postanowienie ma wadliwą konstrukcję, gdyż podstawa prawna wskazuje, że organ działał jako organ drugiej instancji, zaś pouczenie wskazuje na to, iż organ działał jednak jak organ pierwszoinstancyjny.
Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę, wnosząc w niej o jego uchylenie. Skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego.
Argumentacja skargi sprowadza się do podkreślenia, iż strona nie została zaspokojona w swoim żądaniu dotyczącym wydania zaświadczenia określonej treści.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w trakcie trwania postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarżone postanowienie winno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie tut. Sądu skarga niniejsza zasługuje na uwzględnienie lecz z przyczyn innych niż zostały w niej podniesione.
Zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2 – 5, oraz art. 109 – 113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie – również art. 145 – 152 oraz art. 156 – 159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 149 § 3, art. 151 § 1, art. 157 § 1 i art. 158, wydaje się postanowienie.
Z ww. przepisu wynika, iż organ obowiązany był do skontrolowania postanowienia organu, którego unieważnienia domagał się skarżący. Winien więc ocenić, czy postanowienie to nie jest dotknięte wadą nieważności. Przedmiotowego obowiązku organy jednakże nie dopełniły. W omawianej sprawie organ I instancji postanowienie wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., który to przepis odnosi się do kompetencji organu odwoławczego. Przepis ten nie mógł więc stanowić podstawy prawnej postanowienia.
Również uchylenie przez organ odwoławczy postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania nie jest rozstrzygnięciem prawidłowym. Organ odwoławczy powinien bowiem rozstrzygnąć co do istoty sprawy.
W świetle powyższego wskazać należy, iż organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zobowiązany do tego, aby działając w trybie art. 156 § 1 k.p.a. skontrolować postanowienie, którego unieważnienia domaga się strona.
W związku z powyższym, uznając że skarżone postanowienie narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).