Uzasadnienie
R. J. złożył w dniu [...] lutego 2013 r. do Komendanta [...] Policji wniosek "o ponowne wydanie zaświadczenia o uposażeniu emerytalnym dla zwolnionych f-szy Policji, którzy nabyli prawo do takiego świadczenia zgodnie z obowiązującą Ustawą w 2011 r. dla celów emerytalnych ZER MSW i jego przesłanie do ZER MSW w [...].(...)".
Komendant [...] Policji w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. poinformował ww., że w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1510 nie jest możliwe wydanie nowego zaświadczenia, bowiem na dzień zwolnienia ze służby nie został zmieniony dodatek służbowy.
Pełnomocnik R. J. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. do Komendanta [...] Policji złożył wniosek "o niezwłoczne wydanie R. J. nowego zaświadczenia o wysokości uposażenia dla celów emerytalnych w związku z uchyleniem wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2011 r. rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji dotyczącego obniżenia policjantowi R. J. z dniem [...] marca 2011 r. dodatku służbowego o 30% otrzymywanej stawki".
Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), w dniu [...] kwietnia 2013 r. wydał postanowienie, którym odmówił wydania zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych.
Organ w uzasadnieniu postanowienia podał m.in., że skoro na dzień zwolnienia ze służby w Policji, tj. na dzień [...] maja 2011 r. R. J. posiadał dodatek służbowy w wysokości [...] zł i taki stan sprawy potwierdza wydane w dniu [...] maja 2011 r. zaświadczenie o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych, zaś prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1510/11 z dnia 9 grudnia 2011 r. wydany po zwolnieniu ze służby w Policji, rodzi skutki na przyszłość i pozostaje bez wpływu na wysokość dodatku służbowego określonego w rozkazie o zwolnieniu ze służby w Policji, to brak jest podstaw do wydania nowego zaświadczenia w tym przedmiocie.
Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia, w dniu [...] lipca 2013 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że jeżeli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu z uwagi na istotę jego działalności, organ ten może uchylić się od wydania zaświadczenia. W doktrynie wyróżnia się trzy sytuacje, w których organ wydaje postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, tj. przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, w przypadku niewłaściwości organu do którego skierowano żądanie oraz gdy nie można spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia, czy to z uwagi na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją.
Postanowienie Komendanta Głównego Policji stało się przedmiotem skargi R. J., reprezentowanego przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił on, że organ wydając zaskarżone postanowienie, naruszył art. 6-9, 12, 35, 36, 75 § 1, 77 § 1, 80, 81, 107 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez ich niewłaściwą wykładnię oraz niezastosowanie. Ponadto zarzucił naruszenie art. 219 i 218 § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie oraz naruszenie § 6 ust. 2 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji (...), poprzez ich niewłaściwą wykładnię oraz zastosowanie.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zniesienie postępowania w tym zakresie i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania względnie stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji i Komendanta [...] Policji. Pełnomocnik skarżącego wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). Sąd nie przejmuje więc sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi:
- 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Z przytoczonego przepisu wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia), czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu.
Wydawanie zaświadczeń uregulowane zostało w dziale VII k.p.a. w art. 217-220. Postępowanie w sprawach zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a. Ma ono charakter uproszczony i odformalizowany. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (art. 217 § 1 k.p.a.).
Przy czym, zgodnie z art. 217 § 2 zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
- 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,
- 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się wydaniem zaświadczenia, które potwierdza określone fakty lub stan prawny, postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia bądź postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Podkreślić należy, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest "wąski", nie obejmuje on bowiem kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. Organ może zatem zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji. W tym świetle wydawanie zaświadczeń ma charakter pochodny. Organ musi zatem skonfrontować treść żądania skarżącego z pozostającą w jego dyspozycji dokumentacją i ustalić, czy dokumentacja ta pozwala na pozytywne załatwienie jego żądania.
Sąd nie rozstrzyga w tym stadium postępowania, czy zachodzą przesłanki do tego, aby zaświadczenie takiej treści wydać. O ile organ ustali, że posiadana przez niego dokumentacja pozwala na wydanie zaświadczenia żądanej treści to powinien wydać takie zaświadczenie. O ile jednakże organ uzna, że brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku strony, to będzie zobowiązany do odmówienia wydania tego zaświadczenia w formie postanowienia, o którym mowa w art. 219 k.p.a. Jeśli organ uznałby, iż zachodzą podstawy do wydania wskazanego wyżej postanowienia, to w jego uzasadnieniu zobowiązany będzie wskazać przyczyny niemożności wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego.
Reasumując, stwierdzić należy, że organ odmówił bezzasadnie wydania zaświadczenia żądanej treści, bowiem nie ustalił jakiej treści zaświadczenia żąda skarżący. Z wniosku skarżącego wynika, że żąda on wydania "ponownego" zaświadczenia, natomiast z wniosku jego pełnomocnika, że żąda on wydania "nowego" zaświadczenia.
Podkreślić należy, że przepisy k.p.a. nie przewidują żadnych ograniczeń w liczbie wydawanych zaświadczeń.
Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany jest ustalić treść żądania skarżącego i sprawę załatwić zgodnie z przepisami mającymi do niej zastosowanie.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji wyroku.