Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, art. 72 ust. 7, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b i ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), orzekł o przyznaniu A.S. prawa do dodatku aktywizacyjnego na okres od dnia [...] czerwca 2016 r. do dnia [...] października 2016 r. w wysokości [...] zł miesięcznie.
Pismem z dnia 5 września 2016 r. A.S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że po otrzymaniu skargi i dokonaniu analizy akt sprawy stwierdził, że zarzuty stawiane przez skarżącego są niezgodne ze stanem faktycznym z uwagi na wypłatę wszystkich świadczeń w ustawowym terminie. Wobec tego w dniu 22 września 2016 r. pracownik Powiatowego Urzędu Pracy w [...] skontaktował się z A.S., który cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Z powyższego wynika, że skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można złożyć jedynie na decyzję, która została wydana w wyniku odwołania złożonego przez stronę w postępowaniu administracyjnym, a zatem na decyzję organu drugiej instancji.
Stosownie do treści art. 127 § 2 k.p.a. właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2016 r. Starosty [...] jest decyzją wydaną przez organ pierwszej instancji.
Zgodnie z pouczeniem zawartym w opisanej wyżej decyzji, skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia od niej odwołania do Wojewody [...], z którego jak wynika z akt administracyjnych A.S. nie skorzystał. Dopiero po rozpoznaniu odwołania i wydaniu rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, skarżący mógłby skutecznie wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Należy bowiem stwierdzić, że na decyzję organu pierwszej instancji skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Wobec powyższego skarga wniesiona przez A.S. jest niedopuszczalna z innych przyczyn, co w świetle art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., stanowi podstawę do jej odrzucenia.
Odnosząc się do pisma A.S. z dnia [...] października 2016 r., zawierającego oświadczenie o cofnięciu skargi, należy wskazać, że stosownie do treści art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z przepisu tego wynika, że cofnięcie skargi zasadniczo prowadzi do umorzenia postępowania, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje, że utrzymany zostanie w mocy akt lub czynność, dotknięte wadą nieważności. Jednak ocena w tym zakresie możliwa jest dopiero wówczas, gdy sama skarga jest dopuszczalna (gdy może zostać rozpoznana merytorycznie). Z uwagi na niedopuszczalność skargi w niniejszej sprawie, spowodowaną niewyczerpaniem środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, Sąd nie mógł uwzględnić wniosku w przedmiocie cofnięcia skargi.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.