Uzasadnienie
Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "organ", "PUODO") decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 roku poz. 256, dalej: "k.p.a.") i art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej: "u.d.i.p."), po rozpoznaniu wniosku P. L. (dalej: "skarżący") z dnia [...] czerwca 2020 r., odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.
Z akt postępowania wynikało, że w wnioskiem z dnia [...] czerwca 2020 r. P. L. zwrócił się do PUODO o przekazanie kopii wszystkich decyzji administracyjnych wydanych przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w 2020 r. na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4 maja 2016, str. 1, z późn. zm.).
W dniu [...] czerwca 2020 r. organ wezwał wnioskodawcę do wykazania interesu publicznego, dla realizacji którego uzyskanie żądanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne, w rozumieniu art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p.
Pismem z [...] czerwca 2020 r., skarżący wyjaśnił, że udostępnienie żądanej informacji publicznej przyczyni się do rozpowszechnienia stanowiska organu właściwego w sprawie ochrony danych osobowych, co jest o tyle istotne, że organ ten posiada uprawnienia do przeprowadzania postępowań administracyjnych w sprawie naruszeń przepisów o ochronie danych osobowych oraz kontroli ich przestrzegania. Stanowiska organu w zakresie przestrzegania ww. przepisów, w wydawanych przez organ decyzjach administracyjnych, uznał za szalenie istotne ze względu na neutralność wskazanych przepisów.
W ocenie skarżącego aktywność organu w publikacji decyzji za rok 2020 budzić może wątpliwości co do sprawności funkcjonowania Urzędu. Uzyskanie informacji wskazanych we wniosku pozwoli na dokonanie kontroli działalności organu. Wskazał, że dokonanie selekcji decyzji zgodnie z treścią wniosku wpłynie również na funkcjonowanie organu, który będzie miał gotowy materiał do ich opublikowania na swojej stronie BIP. Nadto opublikowanie wydanych przez organ decyzji wyjdzie naprzeciw wielu wniosków o dostęp do tych samych informacji publicznych, ci więc w efekcie doprowadzi do zmniejszenia obciążenia pracą.
Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. organ poinformował skarżącego o konieczności wydłużenia terminu odpowiedzi na wniosek o dwa miesiące.
W tym stanie rzeczy Prezes UODO wydał wymienioną na wstępie decyzję. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że od początku roku do [...] czerwca 2020 r. wydał 826 decyzji administracyjnych, które liczą przeciętnie 7 stron. W ocenie organu, czas jaki należałoby poświecić na ich anonimizację wynosi około 440 godzin czasu pracy i należałoby do niego zaangażować co najmniej 8 pracowników z kilku Departamentów Urzędu. Organ wskazał jakie informacje podlegałyby anonimizacji aby uniemożliwić przyporządkowanie poszczególnych informacji zawartych w decyzjach do określonej osoby fizycznej lub prawnej na przykład w kontekście prowadzonej przez nie działalności i przedmiotu decyzji, a tym samym ich identyfikację.
W ocenie PUODO, wymagałoby to ponadstandardowego nakładu pracy oraz użycia dodatkowych sił i środków, zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez organ danych i wyodrębniana informacji w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, co jest zatem informacją przygotowywaną "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Ponadto realizacja wniosku wpłynęłaby negatywnie na realizację bieżących zadań, w tym rozpatrywania napływających skarg, prowadzenia kontroli oraz wykonywania innych ustawowych obowiązków Prezesa UODO.
Wobec powyższego organ doszedł do przekonania, że żądanie objęte wnioskiem ma charakter informacji przetworzonej. Tymczasem wnioskodawca w żaden sposób nie wskazał, jak uzyskanie przez niego zanonimizowanych decyzji PUODO od [...] stycznia 2020 r. do [...] czerwca 2020 r. przyczyni się dla poprawy i usprawnienia funkcjonowania organów administracji lub ochrony interesu publicznego, lepszego dysponowania środkami finansowymi i mieniem publicznym.
W ocenie PUODO wnioskodawca nie wykazał, iż posiada realną możliwość wpływania na funkcjonowanie państwa. Zatem żądane informacje, w przypadku ich pozyskania nie miałyby szczególnie istotnej wartości dla interesu publicznego. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., istotność ta musi mieć również charakter szczególny dla interesu publicznego. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ podniósł, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nic jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Prezesa UODO wniósł pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. P. L. wnosząc o jej uchylenie oraz o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji publicznej w zakresie wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie:
- a) art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP poprzez nieprawidłowe zastosowanie skutkujące ograniczeniem prawa skarżącego do uzyskania informacji o działalności organu, także w zakresie prawa uzyskania informacji obejmującej dostęp do dokumentów,
- b) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że żądana informacja publiczna posiada charakter informacji przetworzonej,
- c) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że gdyby żądana informacja była informacją przetworzoną, braku szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu przedmiotowej informacji publicznej, co zostało należycie wskazane w piśmie z [...] czerwca 2020 r.
W ocenie skarżącego nie jest słusznym stanowisko, iż organ nie dysponował w chwili wydania zanonimizowanym decyzjami, gdyż dobrą praktyką, a nie zakazaną żadnym obowiązującym przepisem jest dokonywanie anonimizacji projektu decyzji albo też już wydanej decyzji. Ponadto wskazał na niespójne tłumaczenia w zakresie ilości wydanych decyzji.
W ocenie skarżącego przekazanie wszystkich decyzji administracyjnych nie wymaga żadnego intelektualnego zaangażowania pracowników Urzędu. Powołując się na orzecznictwo podniósł, że informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez proces anonimizacji bo czynność ta polega jedynie na (...) przekształceniu, a nie przetworzeniu. Podobnie nie stanowi o przetworzeniu informacji sięganie do materiałów archiwalnych. Również zebranie i przeprowadzenie ewentualnych czynności anonimizacyjnych nie tworzą nowego bytu jakim jest nowa informacja dotychczas nieznana organowi zobowiązanemu do udzielania informacji publicznej.
Dalej wskazał, że informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, tj. nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Jej charakterystyczną cechą miałoby być to, że informacji tej wprost podmiot nie posiada i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych przez dany podmiot informacjach, w wyniku których to działań powstanie nowa jakościowo informacja. Jej wytworzenie wymaga twórczego i analitycznego działania zobowiązanego (jego pracowników), polegającego na stworzeniu informacji według kryteriów i metod wskazanych przez wnioskodawcę.
Skarżący zarzucił również organowi, że ten niezasadnie uznał, iż nie wykazał on szczególnie ważnego interesu publicznego, bowiem to właśnie organ zdaniem skarżącego musi wykazać brak istnienia tej przesłanki ustawowej decyzji odmownej. Przy czym ocena charakteru interesu leżącego u podstaw wniosku powinna być dokonywana według kryteriów obiektywnych i abstrahować od subiektywnych intencji wnioskodawcy.
W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ podniósł, że tylko w okresie [...] stycznia 2020 r. - [...] czerwca 2020 r. do Urzędu wpłynęło 3259 skarg oraz 3591 zgłoszeń o naruszeniu przepisów o ochronie danych osobowych. Natomiast jak wynika ze "Sprawozdania z działalności Prezesa UODO w roku 2019", na dzień [...] grudnia 2019 r. Urząd Ochrony Danych zatrudniał tylko 216 osób na stanowiskach merytorycznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną jedynie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019.2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że oceniana według powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Konkretyzację powyższej zasady stanowi ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm., dalej "u.d.i.p.").
Podstawowym zadaniem tej ustawy jest organizacja systemu społecznej kontroli działalności organów administracji publicznej w taki sposób, aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do informacji posiadanych przez administrację publiczną. Jest to realizacja konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, jak również zasady jawności działań administracji publicznej. Stosownie do treści art.1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie jest to katalog zamknięty.
Informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą.
Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone zostało, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot, do którego skierował on żądanie, nie ma informacji wskazanej we wniosku, lub, że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Z kolei na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ odmawia udostępnienia informacji lub decyduje o umorzeniu postępowania.
W przedmiotowej sprawie problematyką o charakterze determinującym ocenę prawidłowości działania organu są kwestie związane z tym, czy w sprawie występuje tzw. informacja przetworzona oraz to czy wnioskodawca wykazał tzw. szczególny interes publiczny (o ile informacja spełnia kryteria informacji przetworzonej). Jednocześnie z uwagi na okoliczność, że zarówno organ, jak i skarżący w sposób niewątpliwy zaznajomieni są z poglądami orzecznictwa i doktryny w przedmiotowym zakresie, istotne w niniejszej sprawie zamiast przeprowadzania kompleksowego wywodu dotyczącego istoty informacji publicznej przetworzonej, będzie skupienie się wyłącznie na spornej kwestii, tj. analizie czy przeprowadzenie procesu anonimizacji decyzji administracyjnych wydawanych przez organ administracji publicznej, świadczy, czy też nie, o tym że informacja publiczna, jaką niewątpliwie jest treść decyzji administracyjnych, ma charakter informacji przetworzonej czy też nie, a następnie, czy skarżący wykazał, iż jej udostępnienie jest istotne ze względu na szczególny interes publiczny.
W istocie pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. W orzecznictwie podkreślano, że na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie. "Zaakcentować należy, że ocena, czy informacja publiczna ma postać przetworzoną, musi być dokonana w sposób zindywidualizowany, w tym sensie, iż powinna uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy zainicjowanej wnioskiem o udzielenie tej informacji, które determinują konkluzje, jakie w wyniku tej oceny można sformułować. Niepodobna wszak abstrahować od treści wniosku, w szczególności od tego, jaka jest ilość żądanych danych, w jakiej formie informacja ma być udzielona oraz czego ma dotyczyć. Okoliczności te wpływają przecież na to, jakie działania musi podjąć organ, by uczynić zadość wnioskowi, co z kolei ma decydujące znaczenie dla stwierdzenia, czy dochodzi do udzielenia informacji przetworzonej, czy też nie." (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r., I OSK 19/15).
I właśnie mając powyższy pogląd na względzie, akceptowany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, należy zwrócić uwagę, że o ile w zaprezentowanym przez skarżącego przeglądzie orzecznictwa sądowoadministracyjnego wyrażone zostały istotne z punktu widzenia informacji publicznej przetworzonej stwierdzenia, to nie sposób ich odnosić bezkrytycznie do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Sąd podziela również pogląd, iż nie można zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie, poprzestając na mechanicznym odwołaniu się do tez judykatury czy doktryny, które w realiach konkretnej sprawy mogą pozostawać w sprzeczności z celami i wartościami, jakie przyświecają tak całej ustawie o dostępie do informacji publicznej (tak NSA w wyroku z 21 października 2020 r., sygn. akt I OSK 834/20).
Skarżący wniósł o udostępnienie informacji obejmującej około 800 decyzji administracyjnych, które liczą średnio około 7 stron. Sąd nie znajduje w tym miejscu podstaw, by nie dawać wiary szacunkom organu, pozostają one bowiem spójne na całym etapie postępowania. Proces ich anonimizacji, powodowałby zatem konieczność oddelegowania pracowników pełniących inne zadania, bądź też zatrudnienie nowego pracownika tylko do przeprowadzenia tego procesu na potrzeby skarżącego. Ilość decyzji, o udostępnienie których wnioskuje skarżący, a także obszerność decyzji powodują, że w ocenie Sądu przedmiotową informację nie sposób ocenić inaczej, niż jako informacji przetworzonej. "Zasadniczą cechą informacji przetworzonej jest bowiem okoliczność, że jej uzyskanie wiąże się zawsze z poniesieniem przez podmiot zobowiązany określonych kosztów w szerokim znaczeniu tego słowa, zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z jego bieżącą działalnością (tak: J. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa do informacji, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010, nr 5-6, s. 104).
Czynności organu, które może podjąć, a jakich nie by uznać informację za przetworzoną, nie podlegają skatalogowaniu, nie ujmują się w ramy zamkniętego zbioru, który w wyczerpujący sposób determinowałby charakter wnioskowanej informacji.
W kontrolowanej sprawie adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej niewątpliwie słusznie uznał, że żądana przez wnioskodawcę informacja stanowi informację przetworzoną i wezwał go do wykazania szczególnego interesu publicznego. Prawidłowo też wykazał, jakie ponadprzeciętne czynności musiałby podjąć, aby udostępnić skarżącemu wnioskowane informacje. Sporządzenie takiej ilości anonimizacji decyzji wpłynęłoby na wygenerowanie dodatkowych kosztów administracyjnych, pokrywanych ze środków budżetu państwa, a także zaburzyłoby pracę Urzędu, powołanego do innych zadań. Tymczasem skuteczne działanie wnioskodawcy w granicach interesu publicznego należy powiązać z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Mając powyższe na uwadze, jasnym jest, że wniosek skarżącego doprowadziłby owszem do realnego wpływu na funkcjonowanie UODO, jednakże w negatywnym aspekcie.
Jego realizacja godziłaby bowiem w realizację podstawowych działań organu. Koniec końców, na bezpodstawnym zablokowaniu pracy organu, mogłyby ucierpieć interesy poszczególnych osób, które oczekiwałyby udzielenia im ochrony przed naruszeniem przepisów o ochronie danych osobowych.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmuje się, że "ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej" (wyroki NSA z 5 września 2013 r. sygn. akt I OSK 953/13, I OSK 866/13, I OSK 865/13), "proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (por. wyrok NSA z 9 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1737/12).
Wobec powyższego, nie ma racji skarżący konstatując, na podstawie orzeczenia o sygn. IV SA/Wr 344/16 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, że nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Należy przy tym zauważyć, że prezentowane przez skarżącego orzecznictwo momentami, czego skarżący zdaje się nie zauważać, lub cytować je wybiórczo, jedno przeczy drugiemu. Ponadto częściowo odnosi się ono do ustawy o dostępie do informacji publicznej sprzed jej nowelizacji w 2011 r. I tak np. sprzecznie skarżący wywodzi raz, że decyzja wydawana na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie ma charakteru uznaniowego, a raz, że taki charakter ma.
Dalej wnioskodawca wskazuje m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1365/11 w uzasadnieniu którego wskazano, że: "wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej dla wykazania w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego powinien wyjaśnić w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony tego interesu lub poprawy funkcjonowaniu organów administracji publicznej."
W ocenie Sądu, wskazanie przez skarżącego, że udostępnienie żądanej informacji publicznej przyczyni się do rozpowszechnienia stanowiska organu właściwego w sprawie ochrony danych osobowych", a także "pozwoli na dokonanie kontroli działalności organu", nie spełnia ww. wymogu. Musi bowiem zachodzić uzasadniony (adekwatny) związek pomiędzy treścią wniosku a deklarowanym, mającym szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego, celem, (por. wyrok NSA z 21 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 832/18), a czego w okolicznościach niniejszej sprawy brak.
Sąd podziela również stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14, iż: "charakter czy też pozycja podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia informacji publicznej przetworzonej, a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez ten podmiot tak uzyskanych danych, ma wpływ na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie mu żądanych informacji. O ile za istotne należy uznać potrzebę publikacji decyzji organu, w ich zanonimizowanej formie, to w ocenie Sądu argumentacja skarżącego, nie daje podstaw do stwierdzenia, że działania przez niego podjęte, mogą mieć realny, pozytywny, wpływ na funkcjonowanie UODO, co prowadzi do uznania, że nie wykazał on, iż udostępnienie właśnie jemu wnioskowanej informacji ma szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W ocenie składu orzekającego, organ w prawidłowy sposób wyjaśnił skarżącemu przesłanki jakimi kierował się przy wydawaniu decyzji odmownej. W zaskarżonym rozstrzygnięciu nie doszło do naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa materialnego. Ponadto w toku postępowania, Sąd nie dopatrzył się by doszło również do jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania w taki sposób, by miały one istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Sąd nie dopatrzył się również w działaniu organu naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Z kolei uzasadnienie zaskarżonej decyzji Prezesa UODO odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.