Uzasadnienie
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. (znak: [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r., którą to decyzją odmówił C.G. prawa do ryczałtu z tytułu przeniesienia z urzędu z W. do pełnienia służby w E. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ wskazał § 27 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania (Dz. U. Nr 67, poz. 622).
W motywach uzasadnienia organ podał, że C.G., rozkazem personalnym Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., został przeniesiony z urzędu z dniem 1 sierpnia 2013 r. do pełnienia służby w E. (pełniąc dotychczas służbę w W.).
Odmawiając przyznania prawa, organ wskazał, że przeniesienie z urzędu funkcjonariusza do pełnienia służby w E. jest przeniesieniem do innej miejscowości, ale jest to miejscowość pobliska w rozumieniu art. 102 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, albowiem czas dojazdu w obie strony nie przekracza dwóch godzin. Organ stwierdził, że Skarżący nie zmienił miejsca zamieszkania w związku z przeniesieniem służbowym i nadal zamieszkuje w tej samej miejscowości (S.). W konkluzji organ stwierdził, iż wykładnia przepisu § 28 ust. 1, § 27 ust 1 i § 24 rozporządzenia w spawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania prowadzi do wniosku, iż ryczałt z tytułu przeniesienia przysługuje, jeżeli nastąpiła faktyczna przeprowadzka do nowego miejsca pełnienia służby bądź też występuje konieczność przeprowadzki, ale funkcjonariusz podejmuję decyzję o nieprzesiedlaniu się do nowego miejsca pełnienia służby.
Natomiast, jeżeli przeniesienie służbowe nie pociąga za sobą konieczności przeniesienia do nowego miejsca pełnienia służby, brak jest podstaw prawnych do przyznania funkcjonariuszowi ryczałtu z tytuły przeniesienia w wysokości 50% uposażenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący C.G., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, podniósł naruszenie § 1 ust. 9, § 24 i § 27 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania. Podkreślił, że jego przeniesienie służbowe do innej miejscowości wypełnia definicję "przeniesienia z urzędu", określoną w § 1 ust. 9 cytowanego rozporządzenia. Wskazał, że § 24 rozporządzenia określa należności za przeniesienie do pełnienia służby w innej miejscowości, natomiast § 27 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia, określa wysokość tego uposażenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji Sąd uznał, iż Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dokonał błędnej wykładni § 27 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania (Dz. U. Nr 67, poz. 622), czym naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
W przedmiotowej sprawie stan faktyczny jest bezsporny – albowiem bezsporne jest, iż skarżący rozkazem personalnym Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. został przeniesiony z urzędu, z dniem 1 sierpnia 2013 r., do pełnienia służby w E. (dotychczas służbę pełnił w W.).
Istota sporu sprowadzała się do oceny, czy z tytułu przeniesienia służbowego do pełnienia służby w E. skarżącemu przysługuje prawo do ryczałtu, o którym mowa w § 27 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia.
Zgodnie z § 1 pkt 9 tegoż rozporządzenia, za "przeniesienie do pełnienia służby w innej miejscowości" – oznacza mianowanie funkcjonariusza na stanowisko służbowe w miejscowości, określonej w rozkazie personalnym o przeniesieniu do innej miejscowości, niż miejscowość, w której dotychczas pełnił służbę, zwane dalej "nowym miejscem pełnienia służby", połączone z wykonywaniem w nim czynności służbowych.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż skarżący został przeniesiony do innej miejscowości, niż ta w której dotychczas pełnił służbę (z W. do E.) i wykonuje czynności w nowej miejscowości, tj. w E..
Zgodnie z § 24 pkt 3 omawianego rozporządzenia, funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości przysługuje ryczałt z tytułu przeniesienia.
Natomiast zgodnie z treścią § 27 ust. 1 omawianego rozporządzenia, funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości i nieprzesiedlającemu się przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2, ryczałt z tytułu przeniesienia w wysokości 50% uposażenia.
Zgodnie z § 27 ust. 2 rozporządzenia, w celu obliczenia ryczałtu, o którym mowa w ust. 1, w przypadku funkcjonariusza objętego obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym, kwotę uposażenia pomniejsza się o składkę na obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne i rentowe, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów ryczałt nie stanowi podstawy wymiaru tych składek.
Wykładnia § 27 ust. 1 w związku z § 24 pkt 3 cytowanego wyżej rozporządzenia, nie budzi wątpliwości. Treść przepisu jest jednoznaczna i wynika z niego wprost, iż w sytuacji przeniesienia funkcjonariusza do innej miejscowości (w rozpatrywanej sprawie z W. do E.), gdy funkcjonariusz nie przesiedla się (w rozpatrywanej sprawie nadal zamieszkuje w S.), przysługuje mu ryczałt w wysokości 50% uposażenia. Sposób obliczenia tegoż ryczałtu określa § 27 ust. 2 rozporządzenia.
Z uwagi na fakt, iż w osnowie decyzji, jako podstawę rozstrzygnięcia, organ wskazał jedynie § 27 omawianego rozporządzenia i dokonał wykładni sprzecznej z jego treścią i intencją ustawodawcy, zaskarżone decyzje należało uchylić.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ dokona wykładni, uwzględniając poczynione rozważania.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.