Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania W. T. od rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie zwolnienia [...] z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] grudnia 2009 r. wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu [...] czerwca 2007 r. W. T. zapoznano ze zweryfikowaną prognozą przebiegu służby, w której określono prognozę bliższą jako wyznaczenie na stanowisko służbowe, [...] w [...], zaś jako prognozę dalszą, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Realizując prognozę bliższą rozkazem personalnym nr [...] pkt [...] z dnia [...] maja 2007 r. Dowódcy Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej [...] został wyznaczony na stanowisko służbowe [...] w [...], na okres kadencji od [...] lipca 2007 r. do [...] czerwca 2009 r.
W wyniku opiniowania za okres [...] lipca 2007 r. do [...] lutego 2009 r. w stosunku do wyżej wymienionego określona została indywidualna prognoza przebiegu służby – prognoza bliższa – zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Z prognozą zapoznano [...] w dniu [...] marca 2009 r. Następnie w dniu [...] marca 2009 r. Dowódca Marynarki Wojennej wystąpił do Dyrektora Departamentu Kadr z wnioskiem o zwolnienie W. T. z zawodowej służby wojskowej, wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.
Dyrektor Departamentu Kadr rozkazem personalnym nr [...] pkt [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. zwolnił ww. z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Przedmiotowy rozkaz personalny został doręczony stronie w dniu 10 czerwca 2009 r.
Od powyższego rozkazu W. T. złożył odwołanie.
Dalej organ wskazał, że po rozpoznaniu odwołania nie znalazł podstaw do zmiany ww. rozkazu.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), zgodnie z którym żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Wówczas zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca.
Wobec tego, że W. T. nie został wyznaczony na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, właściwy organ wojskowy skorzystał z prawa przysługującego mu na mocy art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy.
Organ podkreślił, że wydając decyzję ważył interes społeczny oraz interes strony. W konkluzji uzasadnienia podkreślił, że skoro wystąpienie z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej jest obligatoryjne i wynika z przepisu powszechnie obowiązującego prawa, a ponadto zainteresowany został zapoznany z indywidualną prognozą przebiegu służby, nie istniał obowiązek odrębnego informowania zainteresowanego o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi W. T. wskazał na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 80 kpa, oraz naruszenie art. 10 kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji, jest przepis art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 892 ze zm.), zgodnie z którym jedną z przesłanek zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej jest niewyznaczenie na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Oznacza to, iż do zwolnienia ze służby wystarczający jest sam fakt niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Kognicja sądu, wyznaczona przez wymieniony wyżej art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, ograniczona jest tutaj do zbadania, czy istotnie przesłanka opisana w tym przepisie miała miejsce. Sąd administracyjny nie może natomiast badać celowości polityki personalnej Ministra Obrony Narodowej w zakresie wyznaczania lub niewyznaczania żołnierzy na stanowiska służbowe na określoną kadencję.
W sprawie niniejszej bezsporne jest, że skarżący był na stanowisku służbowym. Termin kadencji na zajmowanym stanowisku upłynął i jak wynika z akt sprawy skarżący nie został powołany na nową kadencję na poprzednio zajmowane lub na nowe stanowisko służbowe. Wystąpiła zatem przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy z dnia 11 września 2003 r. Organ mógł więc zwolnić W. T. ze służby.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.