Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], którą to decyzją orzeczono o utracie przez S. J. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2012 r. oraz o utracie z tym dniem prawa do zasiłku.
W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] orzekł m.in. o uznaniu S. J. za osobę bezrobotną z dniem [...] września 2011 r., a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] orzekł o przyznaniu stronie prawa do zasiłku od dnia [...] grudnia 2011 r. w wysokości 913,70 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz w okresie od dnia [...] marca 2012 r. do dnia [...] września 2012 r. w wysokości 717,50 zł brutto miesięcznie.
Podał, że bezrobotnemu został wyznaczony termin obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy [...] na dzień [...] kwietnia 2012 r. W wyznaczonym dniu S. J. nie stawił się w Urzędzie i w terminie 7 dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, dlatego Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] kwietnia 2012 r.
Wojewoda [...] podniósł, że S. J. o przyczynie niestawiennictwa, poinformował dopiero w złożonym odwołaniu od decyzji Prezydenta [...]. Jednocześnie wskazał, że nie uznał za uzasadnioną wskazanej przyczyny niestawiennictwa, bowiem zaświadczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2012 r. złożone przez S. J. nie zostało przedstawione na właściwym druku, chociaż odwołujący się został pouczony o obowiązku złożenia druku ZUS w przypadku choroby lub opieki nad chorym członkiem rodziny.
Od powyższej decyzji S. złożył skargę do tutejszego Sądu, podnosząc, że na wyznaczoną wizytę w dniu [...] kwietnia 2012 r. nie stawił się z powodu choroby (nadciśnienie), na którą leczy się od wielu lat, na dowód czego przedstawił zaświadczenie lekarskie pracownikowi Urzędu Pracy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnprawną decyzji organu I instancji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 4 i pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.).
Stosownie do treści tego przepisu bezrobotny, który nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw.
Użycie zwrotu "uzasadniona przyczyna" wskazuje, iż ustalenie jego znaczenia w konkretnym stanie faktycznym należy do organu. W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że taka przyczyna musi poddawać się weryfikacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 422/09).
Poza sporem jest, że skarżący nie stawił się w Urzędzie Pracy [...] w wyznaczonym terminie, tj. w dniu [...] kwietnia 2012 r.
Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, fakt nieprzedłożenia przez skarżącego zaświadczenia o niezdolności do pracy na druku ZUS ZLA, stanowił podstawę orzeczenia o utracie statusu bezrobotnego.
Należy zauważyć, że cytowany w uzasadnieniu organu odwoławczego, przepis art. 80 ustawy posługuje się sformułowaniem o przedstawieniu zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby na druku określonym odrębnymi przepisami i może on mieć zastosowanie w sytuacji, gdy na bezrobotnym ciąży obowiązek wykazania niezdolności do pracy poprzez przedstawienie takiego zaświadczenia. Jak wynika też z treści art. 80 ust. 1 ustawy przepis ten stanowi o "udokumentowanej niezdolności do pracy" w odniesieniu do bezrobotnych pobierających zasiłek i stypendium.
Stosownie zaś do art. 80 ust. 2 cytowanej ustawy, bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zakładzie lecznictwa odwykowego są obowiązani do przedstawienia zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby lub opieki nad chorym członkiem rodziny na druku określonym odrębnymi przepisami. Nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy.
W przeciwieństwie do przywołanego art. 80 ustawy, przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 nie odsyła już do przepisów odrębnych, ale stanowi wyczerpującą regulację. W dość obszernym orzecznictwie sądów administracyjnych, dotyczącym wykładni art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy przyjmuje się, że bezrobotny jest zobowiązany wykazać, że przyczyna nieobecności w wyznaczonym terminie jest uzasadniona, a nadto musi tego dokonać w ciągu 7 dni. Przy czym usprawiedliwienie nieobecności nie wymaga konkretnego dowodu np. zaświadczenia ZUS ZLA, może on tego dokonać w dowolny sposób, a rolą organu jest ocena wskazanych przez stronę dowodów.
Sąd orzekający podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1780/10 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.), że w przypadku, gdy przyczyną absencji w wyznaczonym terminie był stan zdrowia bezrobotnego (bez prawa do zasiłku) uniemożliwiający mu w danym dniu stawienie się w urzędzie pracy, to stosowne zaświadczenie lekarskie nie musi być wystawione na druku ZUS ZLA.
Niewątpliwie ze złożonego przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego, z dnia [...] kwietnia 2012 r. (k-20 akt administracyjnych), na którym zaznaczono, że zostało wydane celem złożenia w Urzędzie Pracy, wynika, że w dniu [...] kwietnia 2012 r. skarżący nie mógł stawić się w Urzędzie Pracy z powodu choroby. Oznacza to, że przyczyna jego niestawiennictwa była uzasadniona.
Powołanie się przez organ II instancji w osnowie decyzji na przepis art. 80 ustawy o promocji zatrudnienia (...) oraz art. 33 ust 4 pkt 4 wyklucza się wzajemnie.
Zauważyć należy, iż materialnoprawną podstawą wydania decyzji przez organ I instancji stanowił jedynie przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Dopiero organ II instancji, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 80 omawianej ustawy.
Ponownie rozpoznając sprawę organ wskaże zatem, który z powołanych przepisów stanowi podstawę rozstrzygnięcia, skoro przepisy te wykluczają się wzajemnie w zakresie obowiązku bezrobotnego, dotyczącego usprawiedliwiania nieobecności w urzędzie pracy w wyznaczonym dniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję.
Na podstawie art. 152 tej ustawy - Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.