Uzasadnienie
Komendant [...] Policji w W. pismem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], skierował T. S. do Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w B. w celu ustalenia jego zdolności psychicznej i fizycznej jako kandydata do służby w Policji.
Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w B. orzeczeniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], rozpoznała u skarżącego T. S. osobowość niedojrzałą i uznała go za niezdolnego jako kandydata do służby w Policji. W uzasadnieniu podała, że po badaniu przedmiotowym, wnikliwej analizie wyników badań (konsultacji lekarzy specjalistów oraz badań dodatkowych) stwierdzono, że skarżący jest niezdolny jako kandydat do służby w Straży Granicznej.
W odwołaniu z dnia [...] czerwca 2015 r. r. do Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych skarżący podał, że w trakcie badania przed komisją był poddany badaniom przez psychologa i psychiatrę, zaś w uzasadnieniu orzeczenia podano, iż jest niezdolny do służby w Straży Granicznej. Jego zdaniem, test wypełnił dobrze, bowiem podobne testy zdawał przy ubieganiu się do służby przygotowawczej w wojsku, w trakcie zdawania na prawo jazdy kategorii C oraz na prawo jazdy operatora wózków widłowych. W dalszej części wskazał na swoją sytuację rodzinną i osobistą podkreślając w ten sposób swoją dojrzałość.
Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu podała, że po zapoznaniu się z odwołaniem, dokumentacją orzeczniczą zgromadzoną przez WKL w B., zleciła przeprowadzenie weryfikującego badania psychologicznego i w jego wyniku potwierdzono istnienie u skarżącego zaburzeń osobowości mogących powodować zaburzenia dezadaptacyjne kwalifikowanej według poz. 80 pkt. 1 r.4("N") rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Staży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1898). W kategorii tej mieszczą się również ustalenia WKL w B. Wobec powyższego stwierdzenie niezdolności odwołującego się do służby w Policji jest uzasadnione.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący T. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia lekarskiego. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny i na argumenty przedstawione już w odwołaniu – podał, że uważa się za zdolnego do służby w Policji. Ponadto stwierdził, że niezrozumiałe są dla niego wyniki uzupełniających badań psychologicznego i psychiatrycznego, bowiem nie miał nigdy w życiu żadnych zaburzeń psychologicznych.
W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych wniosła o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Z kolei w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych podała, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w B. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], nie zostało doręczone organowi kierującemu, tj. Komendantowi [...] Policji w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Jednakże na samym wstępie stwierdzić należy, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 67a, a myśl § 2 sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Stosownie zaś do treści art. 70 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 60 pkt 6 i art. 63 pkt 5 i 6, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Natomiast według brzmienia art. 65 ust. 1, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy znosi się komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, powołane na podstawie dotychczasowych przepisów, z wyjątkiem Centralnej Komisji Lekarskiej, okręgowych komisji lekarskich oraz wojewódzkich komisji lekarskich, które znosi się z dniem 30 czerwca 2015 r., zaś według ust. 2 pkt 1) tegoż przepisu, w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. zadania przewidziane niniejszą ustawą dla rejonowych komisji lekarskich wykonują dotychczasowe wojewódzkie komisje lekarskie. W tym miejscu wskazać również należy na przepis art. 16 ustawy, w myśl którego komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach: 1) w pierwszej instancji – rejonowe komisje lekarskie;
- 2) w drugiej instancji – Centralna Komisja Lekarska. Zatem procedowanie w zakresie właściwości w rozpoznawanej sprawie, było zgodne z prawem.
Natomiast z drugiej strony, stosownie do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń, rozporządzenie określa w załączniku 1 wzór orzeczenia komisji lekarskiej, w którym w części F powinno być zawarte "szczegółowe uzasadnienie orzeczenia".
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w B. w uzasadnieniu stwierdziła, w czym należy przyznać rację skarżącemu, że jest on niezdolny jako kandydat do służby w Straży Granicznej. Jednakże powyższe naruszenie przepisów postępowania nie ma – zdaniem Sądu – istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. skonwalidowała powyższe uchybienie wskazując o niezdolności skarżącego do służby w Policji.
W tym miejscu dodać należy, że uzasadnienie, aczkolwiek zostało sporządzone lakonicznie, to jednak jest dla Sądu przekonywujące i wystarczające, albowiem – jak ustalono – poza konsultacją przez lekarzy specjalistów podczas badania przed komisją pierwszej instancji, Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. zleciła przeprowadzenie weryfikującego badania psychologicznego i w jego wyniku potwierdzono istnienie u skarżącego zaburzeń osobowości mogących powodować zaburzenia dezadaptacyjne kwalifikowanej według poz. 80 pkt. 1 r.4("N") rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Staży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1898).
W dalszej części przywołać należy treść art. 42 ust. 1 ustawy w myśl którego, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia, przysługuje odwołanie.
Zatem aby złożyć odwołanie, to zarówno stronie, jak i organowi kierującemu na badanie, a w przedmiotowej sprawie Komendantowi [...] Policji w W., należało doręczyć orzeczenie lekarskie.
Tymczasem – jak wynika z pisma procesowego organu z dnia [...] lutego 2016 r. – orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w B., nie zostało doręczone Komendantowi [...] Policji w W. Tym samym organowi temu uniemożliwiono udział w postępowaniu przed Centralną Komisją Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W., co stanowi naruszenie prawa (art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego), dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Zatem rozpoznając na nowo sprawę, Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. winna mieć na względzie jako wskazania, opisane powyżej rozważania Sądu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.