Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] lutego 2009 r. R. P., powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 969/07, zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o naliczenie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w P. przy ul. [...], należnego za rok 2006, 2007, 2008 i 2009.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji [...], działając na podstawie art. 66 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwrócił R. P. ww. wniosek, wobec braku możliwości ustalenia organu właściwego dla jego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, iż na podstawie § 9 ust. 2 pkt 1 w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 919), Komendant Miejski Policji w P. posiadał kompetencję do przyznawania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 266, poz. 2246) zmieniono powołane rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w ten sposób, że między innymi uchylono § 9 ust. 2 pkt 1, według którego organem właściwym w przedmiotowych sprawach był Komendant Miejski Policji w P. W ocenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...], w obecnym stanie prawnym brak jest zatem organu właściwego do rozpatrzenia wniosku R. P., a żaden przepis prawa nie nakazuje stosowania przepisów dotychczasowych.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu zażalenia strony, mając za podstawę art. 144 w związku z art. 138 § 2 kpa, utrzymał w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Organ odwoławczy w pełni podzielił argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu oraz stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo zastosował art. 66 § 3 kpa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie R. P. zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.) oraz art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.).
Ponadto wskazał na naruszenie art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), poprzez nieuwzględnienie przez organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 969/07.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień, zawarcie w uzasadnieniu orzeczenia Sądu wskazań dla organów co do dalszego postępowania w sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ dokonał prawidłowej analizy treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 919) pod kątem ustalenia organu właściwego do rozpoznania wniosku skarżącego.
Trafnie podnosi organ, iż powyższe rozporządzenie uległo zmianie od dnia 1 stycznia 2006 r. Wtedy to uchylono § 8 oraz ust. 2 § 9 tego rozporządzenia. Uchylone przepisy miały charakter szczególny i dotyczyły m. in. emerytów i rencistów policyjnych. Wbrew jednak wywodom organu, fakt uchylenia ww. przepisów nie spowodował tego, aby po nowelizacji omawianego rozporządzenia brak było organu właściwego do rozpoznawania wniosku emerytowanego policjanta, a dotyczącego wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Znowelizowany akt prawny należy bowiem odczytywać w oderwaniu od jego zmienionej treści. Obecne zaś brzmienie tego rozporządzenia zawiera § 9 ust. 1, który stanowi o tym, jaki organ jest właściwy do wydawania decyzji w sprawach przyznawania, odmowy przyznania, cofania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Pozostawienie zaś tylko tego paragrafu świadczy o tym, iż znajduje on zastosowanie odnośnie każdego podmiotu, który wystąpi z wnioskiem dotyczącym materii przedmiotowego rozporządzenia.
Po nowelizacji omawianego aktu prawnego zawiera on więc tylko regulacje ogólne dotyczące jego zakresu podmiotowego. Nie zawiera rozróżnień na sytuację, gdy z wnioskiem występuje policjant w czynnej służbie, czy też pozostający na emeryturze.
W związku z powyższym, w sytuacji gdy obecne brzmienie powyższego rozporządzenia zawiera w § 9 ust. 1 określenie organów właściwych do rozpoznawania kwestii równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, również odnośnie wniosków emerytowanych policjantów, stwierdzenie zawarte w skarżonym postanowieniu o braku organu właściwego jawi się jako chybione.
Co zaś się tyczy argumentów podniesionych w skardze, to uznać należy, iż pozostają one w oderwaniu od materii niniejszego postępowania. Jego istota dotyczyła bowiem jedynie ustaleń co do właściwości organu uprawnionego do rozpoznania wniosku skarżącego. Przedmiotem skarżonego postanowienia nie była zaś merytoryczna ocena samego wniosku, stąd też argumenty skargi odnoszące się do meritum wniosku nie mogły być uwzględnione. Organ nie wypowiedział się bowiem jeszcze w tym zakresie.
W tym stanie sprawy, uznając skarżone postanowienie za wadliwe, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).