Uzasadnienie
Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., wydaną na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 111 pkt 3, art. 115 ust. 2 oraz art. 116 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 829 ze zm.), odmówił:
- 1. uchylenia rozkazu personalnego Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie zwolnienia z mocy prawa [...] P. C. z zawodowej służby wojskowej,
- 2. wydania decyzji o przyznaniu żądanych przez [...] P. C. należności pieniężnych.
W uzasadnieniu wskazał, iż [...] P. C. wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2009 r., nazwanym "wezwaniem do zapłaty", wystąpił o:
- 1. wskazanie daty i miejsca, w którym ma się stawić do służby celem podjęcia obowiązków służbowych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, względnie innych czynności służbowych zleconych przez właściwy organ na mocy stosownych decyzji,
- 2. uchylenie rozkazu personalnego Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej,
- 3. nadesłanie odpisu decyzji finansowej uprawnionego organu administracji państwowej, wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej, z przedstawieniem szczegółowych wyliczeń finansowych związanych ze stwierdzeniem nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej,
- 4. dokonanie wpłaty należności finansowych w formie przelewu bankowego:
- – kwoty [...] zł tytułem utraconych korzyści wynikających z kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość za okres od [...] października 2008 r. do [...] maja 2009 r. wraz z ustawowymi odsetkami,
- – kwoty [...] zł tytułem odszkodowania, o którym mowa w art. 116 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tj. wydaniem w dniu 25 lutego 2009 r. wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1572/08), w wyniku którego doszło do unieważnienia orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] września 2009 r. oraz rozkazu personalnego Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r.
Organ stwierdził, iż status prawny wnioskodawcy odnośnie jego niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej nie zmienił się po wydanym wyroku WSA w Warszawie, albowiem Sąd, stwierdzając nieważność decyzji Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. w przedmiocie niezdolności do zawodowej służby wojskowej, pozostawił w mocy i obrocie prawnym decyzję Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. uznającą P. C. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Skoro decyzja TWKL pozostaje w mocy i obrocie prawnym, zatem nie ma podstaw do uchylenia czy zmiany rozkazu personalnego Dowódcy [...] w przedmiocie zwolnienia [...] P. C. z zawodowej służby wojskowej. Rozkaz taki jest wydawany jedynie dla celów ewidencyjnych stwierdzającym fakt zwolnienia żołnierza ze służby w takiej sytuacji z mocy prawa (art. 115 ust. 2 i 3 ustawy pragmatycznej). Tylko zatem "a contrario" decyzja uznająca wnioskodawcę za zdolnego do zawodowej służby mogłaby stanowić podstawę do stwierdzenia tego faktu w rozkazie i przywrócenia wnioskodawcy do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Taka okoliczność nie może mieć miejsca, albowiem wnioskodawca jest trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej.
W związku z powyższym brak jest też podstaw do przyznania żądanych należności finansowych.
Po rozpatrzeniu odwołania P. C. od powyższej decyzji, Dowódca Jednostki Wojskowej [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji o ostateczności orzeczenia terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej uznającego sierż. P. C. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej i zaliczeniu go do drugiej grupy inwalidzkiej z ogólnego stanu zdrowia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. C. wniósł o uchylenie wydanych decyzji, ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności.
Decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] nr [...] skarżący zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 116 ust. 1-3 ustawy pragmatycznej oraz § 30 rozporządzenia MON z dnia 29 stycznia 2008 roku w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2008 Nr 23, poz.137), poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. o sygn. akt. II SA/Wa 1572/08, podczas gdy wymagane było z mocy ustawy podjęcie przez organ stosownych kroków do uchylenia decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z nową datą, dokonania stosownych nowych naliczeń finansowych i ich wypłaty żołnierzowi,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- – art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie,
- – art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a, polegające na braku oparcia działań organu o obowiązujące normy prawne, nieprawidłowym ustaleniu znaczenia tych norm, wadliwym dokonaniu subsumcji oraz nieprawidłowym ustaleniom następstw prawnych sytuacji w jakiej znalazł się skarżący, w szczególności błędnym ustaleniu konsekwencji prawnych uchylenia przez WSA w Warszawie wydanego przez Rejonową Wojskową Komisję w W. orzeczenia w przedmiocie zwolnienia ze służby i wpływu tejże okoliczności na sytuację skarżącego, w konsekwencji czego nie zastosowano przepisu art. 116 ust. 3 ustawy i nie wypłacono skarżącemu należnego mu od Skarbu Państwa odszkodowania, które powinno nastąpić,
- – art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a., poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, który wyraża się w jego uprawnieniu do świadczeń finansowych należnych z tytułu stwierdzenia nieważności orzeczenia komisji lekarskiej w przedmiocie niezdolności do służby, a na podstawie którego to skarżący został przedwcześnie zwolniony.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Wbrew zarzutom skarżącego stwierdzić należy, iż organ prawidłowo zinterpretował wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1572/08 wydany w sprawie z jego skargi na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie:
- 1. niezdolności do zawodowej służby wojskowej,
- 2. związku schorzeń ze służbą wojskową.
Wyrokiem tym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pkt 1, albowiem stwierdził, iż organ II instancji wydał rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym co do części decyzji, w której nie była ona w ogóle zaskarżona. W swoim odwołaniu od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. skarżący wyraźnie zaznaczył, że jest niezadowolony jedynie w części dotyczącej braku uznania związku powstałych u niego schorzeń ze służbą wojskową. Tak więc, co podkreślił Sąd w uzasadnieniu wydanego wyroku, w odwołaniu P. C. nie kwestionował rozstrzygnięcia jego niezdolności do zawodowej służby wojskowej i przyznanej mu w związku z tym kategorii "N". Wobec niezaskarżenia orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., uznającego skarżącego za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej stało się ono skuteczne.
Powyższe pozwoliło organowi przyjąć, iż nie zachodzą przesłanki do wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe i przyznania mu zgłoszonych roszczeń finansowych. Podejmując zaskarżoną decyzję, organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.