Uzasadnienie
A. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.
Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, co następuje.
Skarżący sam prowadzi gospodarstwo domowe. Jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Strona utrzymuje się z zasiłku stałego (324 zł) i zasiłku pielęgnacyjnego (153 zł). Wnioskodawca nie ma żadnego majątku, w tym oszczędności.
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, a do takich należy niniejsza sprawa, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
Na mocy powołanego przepisu wnioskodawca z mocy prawa zwolniony jest zatem od ponoszenia kosztów sądowych w toku całego postępowania sądowego.
Z tego względu, na podstawie art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. e P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 postanowienia.
Odnosząc się do wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika wskazać należy, że prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie adwokata, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 P.p.s.a.).
Skarżący wykazał, że spełnia ustawową przesłankę. Strona, z uwagi na stan zdrowia, utrzymuje się wyłącznie z zasiłków: stałego i pielęgnacyjnego. Wysokość dochodu w gospodarstwie domowym jest niewielka (477 zł). Skarżący nie ma żadnych oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na ustanowienie adwokata z wyboru.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt. 2 postanowienia.