Uzasadnienie
W dniu [...] września 2007 r. Instytut [...] z siedzibą w W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymującą w mocy nakaz inspektora pracy dotyczący wypłaty pracownikowi tego Instytutu zaległego wynagrodzenia oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Jednocześnie w skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na trudną sytuację finansową Instytutu, a w konsekwencji zagrożenie jego istnienia. Twierdził, iż trudna sytuacja finansowa Instytutu została spowodowana m.in. działaniami pracownika, któremu nie wypłacono zaległego wynagrodzenia i ekwiwalentu. Podał, że przed sądem powszechnym toczy się postępowanie z powództwa pracowników przeciwko Instytutowi [...] z siedzibą w W. w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu i wynagrodzenia. Podniósł, iż rażące naruszenie prawa jakiego dopuścił się organ uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji,
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie określił przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uzależniając wstrzymanie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.).
Wskazując, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie polegać na wypłaceniu zaległego wynagrodzenia za pracę oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do uznania, że wykonanie decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] rodzi niebezpieczeństwo powstania sytuacji, w której nie będzie możliwości późniejszego przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenia powstałej szkody przez późniejszy zwrot świadczenia. Należy podkreślić, że podnoszony przez skarżącego zarzut zagrożenia istnienia jednostki ze względu na trudności finansowe spowodowane wypłaceniem zaległego świadczenia nie jest bezpośrednim skutkiem wykonania decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]. Zgodnie bowiem z art. 7 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo – rozwojowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 33, poz. 388 ze zm.) jednostka badawczo-rozwojowa może być (...) likwidowana, jeżeli minister sprawujący nadzór nad jednostką uzna to za uzasadnione merytorycznie, organizacyjnie lub finansowo.
Nie można więc na tym etapie postępowania jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do utraty braku płynności finansowej, a w konsekwencji do zlikwidowania jednostki przez ministra sprawującego nadzór.
Wobec powyższego uznać należało, że brak jest podstaw do zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 cyt. ustawy.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.