Uzasadnienie
A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Do skargi A. W. załączył formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
Stosownie do art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Do czynności tych należy m.in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.
Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. "d" p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej o zdolności do zawodowej służby wojskowej, zatem niniejsza sprawa dotyczy właśnie tej kategorii spraw. Wobec powyższego, w niniejszej sprawie, wnioskodawca nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem wnioskodawca w tej sprawie jest zwolniony z mocy ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.
Z tego względu, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. "d" oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.