Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lutego 2019 r. oddalił skargę K.J. (dalej: "skarżący") na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r.
Skarżący pismem z dnia 5 marca 2019 r. wniósł o sprostowanie oczywistej niedokładności w sentencji wyroku, poprzez określenie czy Sąd skargę strony oddala w całości czy w części, stosownie do wymogów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej powoływana jako "P.p.s.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 144 P.p.s.a. sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym – od podpisania sentencji wyroku. Oznacza to, że od chwili związania sentencja wyroku, jak i uzasadnienie może ulec zmianie tylko w wypadkach i na zasadach przewidzianych ustawą. Możliwość taką przewiduje art. 156 § 1 P.p.s.a., w myśl którego Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W orzecznictwie wskazuje się, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (wyrok SN, sygn. akt II CKN 817/97). W zakresie błędu pisarskiego przyjmuje się, że to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Przez błąd rachunkowy należy natomiast rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (postanowienie SN z 21 czerwca 1967 r., sygn. akt II CZ 48/67). Jeżeli natomiast chodzi o inne oczywiste omyłki to uznaje się, że są one swoim charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego, która może przykładowo polegać na wadliwej nazwie orzeczenia.
Nie ulega jednak wątpliwości, że w każdym przypadku oczywistość omyłki oznacza, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a. sprostowaniu nie podlega natomiast mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (postanowienie NSA z 15 września 2016 r., sygn. akt II FSK 3573/13).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, zauważyć należy, że skarżący domaga się sprostowania sentencji wyroku poprzez określenie, czy Sąd skargę oddala w całości czy też w części. W ocenie Sądu takie żądanie nie spełnia przesłanek z art. 156 § 1 P.p.s.a, w sentencji wyroku nie występuje bowiem wskazana przez skarżącego niedokładność wymagająca sprostowania. Sąd rozpoznał skargę w całości orzekając, że podlega ona oddaleniu. Z tego względu niecelowym jest dokonywanie sprostowania wyżej określonego wyroku.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.