Uzasadnienie
Dyrektor Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Z., działając na podstawie art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2002 r. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.) oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 272, poz. 2690 z późn. zm.), w dniu [...] sierpnia 2009 r. wydał orzeczenie, którym uznał, iż A. H. jest winnym niezachowania w dniu 15 maja 2009 r. drogi służbowej określonej w § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 120, poz. 1125), w ten sposób, że składając raport do Dyrektora Delegatury nie złożył go u bezpośredniego przełożonego, lecz z pominięciem jego osoby zaniósł dokument do sekretariatu kierownika jednostki organizacyjnej, jednocześnie zawierając w przedmiotowym raporcie nieprawdziwe informacje, czym w sposób świadomy wprowadził kierownika jednostki organizacyjnej w błąd, co mogło spowodować szkodę innemu funkcjonariuszowi, tj. o czyn z § 8 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Za powyżej określone przewinienie służbowe, funkcjonariuszowi została wymierzona kara dyscyplinarna nagany.
Ukarany funkcjonariusz złożył do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w dniu 11 sierpnia 2009 r. od ww. orzeczenia odwołanie, w którym wniósł o jego uchylenie, zarzucając, iż jest ono dotknięte "samoistnymi i zarazem kumulatywnymi przesłankami skutkującymi ipso iure nieważnością zarówno samego orzeczenia o ukaraniu, jak i nieważnością całego postępowania dyscyplinarnego".
Ustanowiony przez A. H. pełnomocnik, w tym samym dniu, złożył odwołanie od przedmiotowego orzeczenia dyscyplinarnego, w którym zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenie prawa materialnego, tj. § 8 ust. 1 pkt 2 i 3 powołanego rozporządzenia oraz naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie § 35 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w dniu [...] września 2009 r. wydał orzeczenie nr [...], którym uchylił zaskarżone orzeczenie organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie dyscyplinarne.
Organ odwoławczy, w uzasadnieniu orzeczenia podał m.in., że "(...) w toku przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego nie doszło do rażącego naruszenia przepisów, Szef ABW postanowił uchylić zaskarżone orzeczenie o wymierzeniu Panu [...] A. H. kary dyscyplinarnej nagany i umorzyć niniejsze postępowanie (...)". Dalej organ podaje, że bezsprzecznie raport skarżącego z dnia 15 maja 2009 r. został wysłany z pominięciem drogi służbowej, jednak tego typu naruszenie dyscypliny służbowej było naruszeniem o charakterze znikomym. Odnosząc się do drugiego z zarzucanych skarżącemu czynów, w ocenie organu odwoławczego, z treści przedmiotowego raportu nie wynika, iż skarżący miał świadomie wprowadzić w błąd przełożonego, a zatem czyn ten nie zawiera znamion czynu podlegającego odpowiedzialności dyscyplinarnej.
A. H. od orzeczenia Szefa ABW wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucił, iż zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, przepisów postępowania oraz z błędnym ustaleniem stanu faktycznego. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia organu pierwszej instancji, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa i umorzenie postępowania dyscyplinarnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Szef ABW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.
Zgodnie z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2002 r. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.), funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenia dyscypliny służbowej oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.
Postępowanie dyscyplinarne zakończone zaskarżonym orzeczeniem zostało przeprowadzone na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 272, poz. 2690 z późn. zm.).
Zgodnie z § 35 powołanego rozporządzenia, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, po rozpoznaniu odwołania, wydaje orzeczenie o:
- 1. utrzymaniu w mocy orzeczenia wydanego w pierwszej instancji albo
- 2. zmianie orzeczenia wydanego w pierwszej instancji co do istoty, albo
- 3. uchyleniu orzeczenia wydanego w pierwszej instancji i skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując uchybienia, które należy usunąć, i dowody, które należy przeprowadzić, albo
- 4. uchyleniu orzeczenia wydanego w pierwszej instancji i umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.
Organ w podstawie prawnej zaskarżonego orzeczenia powołał pkt 4 powyżej przytoczonego przepisu, natomiast z uzasadnienia orzeczenia wynika, iż organ odwoławczy uznał, że skarżący naruszył dyscyplinę służbową w zakresie jednego zarzuconego mu czynu, a w zakresie drugiego uznał, że nie zawiera on znamion czynu podlegającego odpowiedzialności.
Z powyższego wynika, iż organ odwoławczy wydając zaskarżone orzeczenie tylko pozornie wykonał dyspozycję zawartą w § 35 pkt 4 powołanego rozporządzenia, gdyż z uzasadnienia orzeczenia, które stanowi jego integralną część wynika, iż w przedmiocie jednego z zarzucanych skarżącemu czynów uznał jego winę, a w zakresie drugiego de facto uniewinnił skarżącego.
Takie rozstrzygnięcie organu odwoławczego wykracza poza dyspozycję powyżej określonego przepisu i stanowi jego istotne naruszenie.
Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany jest do dokonania powtórnej analizy sprawy i wydania orzeczenia odpowiadającego w pełni dyspozycji zawartej w § 35 powołanego rozporządzenia, a jego uzasadnienie powinno spełniać warunki określone w § 31 pkt 6 tego rozporządzenia.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.