Uzasadnienie
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w L. orzeczeniem z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], działając na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 133 poz. 1422 ze zm.), uznała szer. ndt. G. J. za niezdolnego do służby wojskowej – kategoria N i w uzasadnieniu stwierdziła, że niżej wymienione rozpoznania, wykonane na podstawie badań, powodują ową niezdolność:
- 1. [...] – § 55 pkt 7;
- 2. [...] – § 48 pkt 12;
- 3. [...] – § 3 pkt 1.
W odwołaniu od powyższego orzeczenia do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., skarżący nie zgodził się z jego treścią i wniósł o ponowne rozpatrzenie jego wyników.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...], działając na podstawie § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.) i § 32 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliła orzeczenie z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w części dotyczącej rozpoznania schorzeń ustalając nowe, a to:
- 1. [...] – § 55 pkt 7;
- 2. [...] – § 3 pkt 1 i utrzymała w mocy orzeczenie w części dotyczącej niezdolności do zawodowej służby wojskowej – kategoria N. W uzasadnieniu podała, że został uwzględniony wynik nowego i prawidłowego badania wykonanego we własnym zakresie [...].
W dalszej części stwierdziła, że zawodowa służba wojskowa ze względu na swą specyfikę i uwarunkowania wymaga od każdego kandydata, aby legitymował się bardzo dobrym stanem zdrowia pod względem fizycznym i psychicznym, a także [...], zaś stwierdzone schorzenie może w każdej chwili stać się źródłem i przyczyną wielu innych schorzeń, a sam tryb zawodowej służby wojskowej może temu sprzyjać.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący G. J. nie zgodził się z zaskarżonym orzeczeniem i zarzucił, że organ nie uwzględnił stopnia zaawansowania procesu leczenia [...], zaś w dniu [...] października 2009 r. zakończył on już całkowicie leczenie i załączył do skargi stosowne zaświadczenie lekarskie.
W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodała, że w momencie wydawania orzeczenia, załączone zaświadczenie lekarskie nie było jej znane.
Na rozprawie przed Sądem skarżący wycofał skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Rozpoznając niniejszą sprawę i wniosek skarżącego Sąd uznał cofnięcie skargi przez G. J. za dopuszczalne i skuteczne, gdyż nie zmierza ono do obejścia prawa i nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, o czym mowa w art. 60 powyższej ustawy.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 w zw. z art. 60 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji postanowienia.