Uzasadnienie
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 2 pkt 2 lit. c, art. 29 ust. 1 i art. 30 ustawy z dnia 15 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 8, poz. 67 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. odmawiającą przyznania Z. R. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.
Powyższą decyzję Z. R. otrzymał 2 czerwca 2006 r. W dniu 13 czerwca 2006 r. złożył wniosek o sprostowanie pouczenia zamieszczonego w decyzji z dnia [...] maja 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zmienił treść pouczenia zawartego w powyższej decyzji. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone Z.R. w dniu 3 lipca 2006 r.
W dniu 10 lipca 2006 r. Z. R. złożył kolejny wniosek o sprostowanie pouczenia zamieszczanego w decyzji z dnia [...] maja 2006 r., wskazując, iż sprostowane pouczenie dokonane postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. w dalszym ciągu jest niezgodne z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego postanowił zmienić treść pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2006 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 sierpnia 2006 r.
W dniu 7 września 2006 r. Z. R., za pośrednictwem organu złożył skargę do Sądu na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W takim przypadku zgodnie z § 2 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi.
W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi od decyzji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rozpoczął bieg z dniem doręczenia Z. R. postanowienia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], tj. 3 lipca 2006 r.
Wobec tego należy stwierdzić, iż Z. R. kierując w dniu 7 września 2006 r. skargę do Sądu uchybił trzydziestodniowemu terminowi do jej wniesienia, określonemu w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Akt wydany w wyniku rozpoznania żądania strony określonego w art. 111 § 1 kpa, powinien zgodnie z art. 107 § 1 kpa zawierać nowe pouczenie o terminie wniesienia środka zaskarżenia, uwzględniające treść art. 111 § 2 kpa
Błędne pouczenie zawarte zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2006 r., nie może - stosownie do art. 112 Kpa - szkodzić stronie. Oznacza to, że skarżący ma możliwość zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w myśl art. 87 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu tj. od dnia powzięcia wiadomości o przyczynie odrzucenia skargi przez Sąd.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.