Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1920/14 po rozpoznaniu skargi B. S.na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli (dalej jako Prezes NIK lub organ) z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny kwalifikacyjnej, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Pismem z dnia 9 lipca 2015 r. Prezes NIK wniósł, na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), o uzupełnienie ww. wyroku.
W uzasadnieniu wniosku organ podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r., lecz nie rozstrzygnął o bycie prawnym decyzji jej poprzedzającej, chociaż z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd nie podzielił argumentów skarżącego i ty samym uznał, że w tym zakresie skarga podlega oddaleniu. Natomiast obowiązek rozstrzygnięcia o całości skargi (obejmującej obie decyzje) wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., który nakazuje orzec w granicach danej sprawy. Zatem rozstrzygnięcie w tym zakresie powinno znaleźć się w sentencji wyroku, albowiem nie może być interpretowane na podstawie treści uzasadnienia. W takim stanie rzeczy należało uznać, że brak rozstrzygnięcia w sentencji wyroku co do decyzji z dnia [...] maja 2014 r. nastąpiło przez przeoczenie. Ponieważ nie jest to omyłka, która mogłaby podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a., jedyną drogą do usunięcia tej nieprawidłowości jest uwzględnienie złożonego w terminie wniosku o uzupełnienie przedmiotowego wyroku.
W piśmie procesowym z dnia 20 października 2015 r. B. S. oświadczył, że cofa skargę w części dotyczącej wniosku o uchylenie decyzji Prezesa NIK z dnia [...] maja 2014 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie negatywnej oceny kwalifikacyjnej i wnosi o umorzenie postępowania. Gdyby Sąd nie uwzględnił powyższego żądania, skarżący wniósł o odrzucenie skargi na decyzję z dnia [...] maja 2014 r. jako wniesionej po terminie na skutek zastosowania się do pouczenia organu i złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją w miejsce skargi do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek Prezesa NIK zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, iż cofnięcie skargi może nastąpić od chwili jej wpływu do organu do czasu wydania wyroku przez Sąd. Zgodnie z art. 144 p.p.s.a. sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym – od podpisania sentencji wyroku. W niniejszej sprawie Sąd wydał wyrok w sprawie ze skargi B. S., w którym ocenił zarzuty skargi w jej całokształcie, zarówno co do zaskarżonej decyzji (z dnia [...] sierpnia 204 r.), jak i decyzji ją poprzedzających (z dnia [...] maja 2014 r. i z dnia [...] lutego 2014 r.), a zatem jest nim związany. To z kolei powoduje, iż wniosek strony o umorzenie postępowania z powodu cofnięcia skargi w części nie mógł zostać uwzględniony. Warto w tym miejscu wskazać, iż w doktrynie prezentowany jest pogląd, iż stosując rozumowanie argumentum a maiori ad minus, za dopuszczalne należy uznać cofnięcie skargi w części. Cofnięcie skargi w części nie wiąże jednak sądu w rozumieniu art.
60. Pozostaje bowiem w postępowaniu przed sądem skarga w pozostałym zakresie i w związku z tym brakuje podstaw do umorzenia postępowania zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1. Nie ma także podstaw do umorzenia postępowania w części w myśl art. 161 § 1 pkt 3. Cofnięcie skargi w części może mieć co najwyżej wpływ na ocenę legalności zaskarżonego aktu dokonywaną przez sąd – patrz B. Dauter, Komentarz do art. 60 p.p.s.a., LEX.
Z powodu związania Sądu wydanym wyrokiem nie jest również możliwe odrzucenie skargi we wnioskowanej przez skarżącego części. Niezależnie od tego stwierdzić należy, iż skarga B. S.na decyzję Prezesa NIK z dnia [...] sierpnia 2014 r. został wniesiona do Sądu w terminie przewidzianym do jej skutecznego wniesienia. Natomiast sądowa kontrola decyzji ją poprzedzającej była prowadzona w oparciu o art. 134 p.p.s.a. w granicach tej sprawy (wydania negatywnej oceny kwalifikacyjnej). Zatem nie można przychylić się do argumentacji strony skarżącej i uwzględnić wniosku o jej odrzucenie.
Przechodząc do meritum podnieść należy, iż zgodne z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia jego ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścicie z urzędu.
W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do uzupełnienia wyroku. Mianowicie w swojej skardze B. S.domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa NIK z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz uchylenia decyzji Prezesa NIK z dnia [...] maja 2014 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora [...] z dnia [...] lutego 2014 r., podczas gdy w sentencji wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r. Sąd stwierdził nieważność tylko zaskarżonej decyzji, nie zamieszczając w tej sentencji rozstrzygnięcia co do wniosku skargi o uchylenie pozostałych decyzji wydanych w sprawie. Skoro zgodnie z powołanym przepisem art. 157 § 1 p.p.s.a., z wnioskiem o uzupełnienie wyroku może wystąpić strona, oznacza to, że ustawa nie zastrzega prawa do złożenia takiego wniosku tylko dla skarżącego. Dlatego też, w ocenie Sądu, z wnioskiem tym mógł wystąpić także organ, który niewątpliwie w niniejszej sprawie miał interes do złożenia takiego żądania.
Faktycznie bowiem w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (w tym samym składzie co obecnie) wskazał na niezasadność zarzutów skargi kierowanych wobec decyzji z dnia [...] maja 2014 r. i dnia [...] lutego 2014 r., co czyniło skargę niezasadną w tej części. Brak rozstrzygnięcia w sentencji wyroku co do przedmiotowych decyzji nastąpił przez przeoczenie. Ponieważ nie jest to omyłka, która jak słusznie wskazał organ mogłaby podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a., jedyną drogą do usunięcia tej nieprawidłowości jest uwzględnienie złożonego w terminie wniosku o uzupełnienie wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 650/10 (publik. Lex nr 1083335) podkreślił, iż wyrok uzupełniający jest wyrokiem samoistnym. Stosuje się do niego przepisu ogólne o wyrokach. Podlega więc zaskarżeniu na zasadach ogólnych, co oznacza, ze od wyroku uzupełniającego wyrok przysługuje skarga kasacyjna do NSA na podstawie art. 173 P.p.s.a.
Ponieważ uzasadnienie wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r. zawiera szczegółowe wyjaśnienie przyczyn, z powodu których Sąd uznał niezasadność zarzutów skargi formowanych w stosunku do decyzji poprzedzających zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. i wobec niedostrzeżenia istotnych naruszeń prawa proceduralnego w procesie ich wydawania, w ocenie Sądu nie ma potrzeby ponownego przytaczania wszystkich tych okoliczności, które przemawiają za oddaleniem skargi w części w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 157 § 3 P.p.s.a.